บทที่ 826 ซ่งซีลงมือเอง

ซูยิน ไม่ได้ถูกมนต์สะกดด้วยเพชร แต่ถูกมนต์สะกดด้วยดวงตาสีพีชที่จริงจังของฟู่ยวี่

เธอถอดต่างหูของเธอออกแล้วขอให้ ฟู่ยวี่ใส่ต่างหูเพชรให้เธอ

ขณะที่เธอชื่นชมอยู่ในกระจก ฟู่ยวี่ก็เอนตัวเข้ามาจูบที่แก้มข้างหูของเธอ

หลังจูบไปที่แก้มเขายิ้ม แล้วพูดว่า "เพชรค่อนข้างแพง แต่...จูบมันก็คุ้ม"

ซูยินรู้สึกว่าสถานที่ที่เขาเพิ่งจูบนั้นร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว และใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เธอจ้องไปที่ต่างหูเพชรในกระจกและคิดว่ามันสวยมากจริงๆ ส่องแสงเจิดจ้าในแสงไฟ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ชายผู้นี้พูด จู่ๆ ซูยินเรียกเขาเข้ามาใกล้ “มานี่สิ”

ฟู่ยวี่รู้สึกอายเล็กน้อยหลังจากจูบเพราะกลัวว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะเตะเท้าของเขาด้วยความโกรธ ดังนั้นเธอจึงขยับเข้ามาอย่างระมัดระวัง

"ทำไมหรือ?"

ทันทีที่ศีรษะของเขาเข้ามาใกล้ ซูยินก็ยื่นมือออกมาหาเขา ฟู่ยวี่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะยับยั้งปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของเขาและหลับตาลง

ช่างเถอะ จูบก็จูบแล้ว แค่โดนตบ

เขาพร้อมที่จะโดนตบ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจู่ๆ ในวินาทีต่อมา... ริมฝีปากนุ่มๆ ของเธอก็ถูกกดทับที่ปากของเขา

ฟู่ยวี่ก็เบิกตากว้างทันที: "!"

ใบหน้าของซูยินอยู่ใกล้แค่เอื้อม

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จูบเขาและกัดริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ราวกับปีศาจเข้ามาในหมู่บ้าน และจากไปอย่างไม่เต็มใจหลังจากกวาดไปรอบๆ

“…” ฟู่ยวี่แข็งค้างอย่างสมบูรณ์

ลิปสติกที่ ซูยิน เพิ่งทาไป ไปแดงอยู่ทั่วริมฝีปากของฟู่ยวี่ เขาสวยราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

“นี้ซิ ถึงเรียกว่าจูบ”

ซูยินกล่าว "ฉันจะให้ต่างหูเพชรสองอันกลับแบบนี้เป็นการตอบแทน"

เธอแตะใบหูของเธอเบา ๆ และยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "ให้ของขวัญคืน"

ฟู่ยวี่: "..."

แม่มดน้อยซูตื่นขึ้นมาทีไร ฟู่ยวี่รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

เขาเม้มริมฝีปากล่างและชิมลิปสติกรสถั่ว

ฟู่ยวี่มองไปที่ ซูยิน อย่างต่อเนื่อง คอของเขาแหบ "ใคร... ใครสอนคุณ?"

เขาหมายถึงจูบเมื่อกี้

ซูยินกล่าวว่า "คุณ"

"..."

ใบหน้าของ ฟู่ยวี่ร้อนแรงจนเธอจำได้ว่าเขาจูบเธอแบบนั้นในรถ วันนั้นเธอเรียนรู้จากมัน

"ทำไมเธอถึง..." ฟู่ยวี่รู้สึกผิดเล็กน้อย "ทำไมคุณไม่เรียนสิ่งที่ดีกว่านี้"

ซูยินชำเลืองมองเขา หันหน้าไปทางกระจก และเริ่มแตะเครื่องสำอางของเธออย่างใจเย็น "ฉันอยากเรียน แต่คุณมีอย่างอื่นอีกไหม"

ฟู่ยวี่: เอ่อ...

ฟู่ยวี่ออกไปนอกห้องและเดินไปที่ประตูถัดไปและเคาะประตู

รู้ว่าพวกเขาอาจจะยุ่ง แต่เขาต้องรบกวนพวกเขา

จู่ ๆ ประตูห้องก็เปิดออกโดยไม่คาดคิด ยวี่จิ้นเหวินได้เปลี่ยนเป็นชุดสูท เสื้อสีดำและกางเกงขายาวสีดำ มันดูดีมาก

“โอ้” ฟู่ยวี่เลิกคิ้วขึ้น “ผมคิดว่านายจะต้อนรับด้วยชุดคลุมอาบน้ำ”

ยวี่จิ้นเหวินรู้ว่าจิตใจของเขามีแต่เรื่องอย่างว่าและตอบเขาว่า "เสื้อคลุมอาบน้ำนายไม่มีวันได้เห็นมัน"

ฟู่ยวี่ยอมรับการเคลื่อนไหวอย่างใจเย็น "ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ตอนนายเปลือยเปล่าก็เห็นมาหมดแล้ว "

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้อง ภูมิใจเหมือนนกยูงตัวผู้

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

ตอนนี้เขาเห็นด้วยอย่างมากกับสิ่งที่เสี่ยวซ่งพูดก่อนหน้านี้ "ฟู่ยวี่จะตายด้วยปากราคาถูกของเขาสักวันหนึ่งไม่ช้าก็เร็ว!"

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่ ซูยิน และพูดว่า "ให้ผมแนะนำแฟนคนใหม่ให้ดีไหม"

ซูยิน: "?"