บทที่ 832 ฟู่ยวี่กลายเป็นคนใบ้

เสียงน้ำไหลหยุดลง ยวี่จิ้นเหวินออกมาจากห้องน้ำ เขาตัวเปียกปอน

เขาสบตากับหนานซ่ง รู้ว่าเธอจะพูดอะไร “ฉันไต่สวนแล้ว เป็นซ่งซีที่สั่งให้เขามา”

หลินลู่โมโหจนกำหมัด “ฉันไม่ได้บาดหมางกับเธอ ทำไมเธอทำกับฉันแบบนี้?”

“ซ่งซีพุ่งเป้ามาที่ฉัน”

หนานซ่งพูดเรื่องที่ซ่งซีลักพาตัวซูยินกับฟู่ยวี่ที่งานเลี้ยง หลินลู่กับเสิ่นเหยียนได้ฟังสีหน้าก็เปลี่ยนไป

“งั้นตอนนี้ล่ะ? หาพวกเขาเจอแล้วยัง?” ทั้งสองรีบถาม

หนานซ่งบอกว่าตามหาเจอแล้ว บอกพวกเขาไม่ต้องเป็นกังวล

“ซูยินบาดเจ็บนิดหน่อย ฟู่ยวี่เจ็บหนักกว่าซูยิน โชคดีที่บาดเจ็บภายนอก ไม่ได้ร้ายแรงอะไร” ยวี่จิ้นเหวินพูดเสริม

หลินลู่กับเสิ่นเหยียนฟังแล้วก็ยังไม่วางใจ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

พวกเขาเป็นคนเชิญซูยินกับฟู่ยวี่มา แต่กลับบาดเจ็บในถิ่นของพวกเขา เรื่องนี้ไม่ว่ายังก็ปล่อยไปไม่ได้

ไม่มีเวลาสนใจเรื่องบ้าบอของพวกเขาแล้ว หลินลู่ให้บอดี้การ์ดดูชายเสือดาวไว้ แล้วจะลงไปเยี่ยมซูยินกับฟู่ยวี่

“ไม่รีบร้อน”

หนานซ่งห้ามหลินลู่ไว้ แล้วพูด: “เรื่องราวมีหนักมีเบา ยังไงก็ต้องแก้ไขทีละเรื่อง”

เธอมองไปทางเสิ่นเหยียน “นักข่าวถ่ายรูปไว้แล้วใช่ไหม?”

เสิ่นเหยียนสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้า

หนานซ่งถามหลินลู่ “เป็นไปได้ไหมที่จะระงับภาพและไม่ให้เผยแพร่ออกไป?”

หลินลู่ส่ายหน้า “เธอไม่เข้าใจสื่อในเมืองกั่ง ไม่มีเรื่องไหนที่พวกเขาไม่กล้ารายงาน ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ซ่งซีตั้งใจทำขึ้น เธอมีการเตรียมตัว ไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแบบนี้ ระงับไว้ไม่อยู่ บางทีอาจจะรอไม่ถึงวันพรุ่งนี้ วันนี้ต้องถูกเปิดเผยแน่”

หนานซ่งมองไปทางยวี่จิ้นเหวิน ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้าใหม่เธอ ขณะนี้ทั้งสองมีความคิดเดียวกัน

“งั้นก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งใหญ่ ยิ่งซับซ้อนยิ่งดี”

หลินลู่กับเสิ่นเหยียนมองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ

ในไม่ช้าคนสองกลุ่มก็มาถึงโรงแรมนานาชาติอย่างยิ่งใหญ่ รถตำรวจมาถึงแล้ว รถพยาบาลก็มาถึงแล้ว

พวกนักข่าวมีอยู่แล้ว พวกเขามองดูศึกนี้ กลับงุนงง

จากนั้นนักข่าวแต่ละกลุ่มพากันกรูเข้ามาสัมภาษณ์ ถามตำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น

“พวกเราได้รับสายแจ้งจากคุณหลิน ว่ามีกลุ่มอาชญากรได้แอบเข้าไปในโรงแรมเพื่อวางยาพิษ ลักพาตัว และทำร้ายคน ขณะนี้อยู่ระหว่างการสอบสวน”

แขกที่สวมหน้ากากก็ถูกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์พยุงขึ้นรถพยาบาลไป

สื่อเข้าไปถามเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์พูด: “น่าจะได้รับยาบางอย่าง จะรู้ได้หลังจากได้รับการตรวจสอบ”

ชายลายเสือดาวก็ถูกตำรวจพาเดินกะเผลกออกไป นักข่าวเข้ามาสัมภาษณ์ ตำรวจบอกว่าเป็นคนโรคจิต และก็เป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งอาชญากร

โรงแรมนานาชาติคืนนี้สว่างไสวมาก

หนานซ่ง ยวี่จิ้นเหวิน หลินลู่และเสิ่นเหยียนมาถึงห้องที่ฟู่ยวี่และซูยินพักอยู่

หลังจากที่ซูยินประคบน้ำแข็ง หน้าบวมน้อยลงกว่าเดิมเยอะ ดูแล้วไม่น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว

ตอนที่พวกเขาไปถึง ซูยินกำลังทำแผลให้ฟู่ยวี่

ใบหน้าของเขาฟกช้ำดำเขียว ติดปลาสเตอร์ปิดแผลไว้ เขาเลิกเสื้อขึ้น มีรอยฟกช้ำขนาดใหญ่ที่ท้องและซี่โครง

ซูยินมือหนัก ฟู่ยวี่หน้าตาบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด แล้วมองพวกเขาอย่างน่าสงสาร แต่กลับไม่พูดอะไรสักคำ

จนกระทั่งทายาเสร็จ ฟู่ยวี่ไม่ได้พูดสักคำ เขาแตกต่างกับก่อนหน้านี้ที่เป็นคนพูดพล่ามไม่หยุด

เสิ่นเหยียนมองไปทางเขาอย่างประหลาดใจ “วันนี้ทำไมใจสู้ขนาดนี้ ไม่พูดสักนิด แกล้งทำแมนเหรอ?”

ฟู่ยวี่กลอกตามองเขา เขาแกล้งทำบ้าอะไร เขาเจ็บจนร้องหาพ่อหาแม่ในใจตั้งนานแล้ว!

เขาชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง แล้วโบกมือ จากนั้นก็ชี้ไปที่ซูยิน

ซูยินขยับตัวนิดหน่อย ฟู่ยวี่ตกใจจนรีบดึงมือกลับวางไว้ข้างหลังตัว

เธอไม่สนใจท่าทางของเขา ซูบินออกคำสั่งอย่างเฉยชา “ถอดเสื้อ”