บทที่ 834 พ่อที่ยอมเป็นทาสของลูก

“ใช่! ฉันได้ยินมาว่าซ่งซีมีคดีติดตัวเยอะแยะแหนะ ไม่เพียงแค่ขโมยทรัพย์สินจำนวนมากมาย ยังมีคดีฆาตกรรม ทำผิดกฎหมายเยอะแยะขนาดนี้เธอยังจะกล้าออกมาอวดเก่ง คิดว่าตำรวจเมืองกั่งอ่อนแอหรือไง? ฉันบอกกับพี่ชายฉัน ให้พี่ชายฉันจับเธอ!”

“เสี่ยวลู่ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่รับการถูกรังแกแบบนี้! ฉันจะประกาศในกลุ่มให้เพื่อนสาวเพื่อนชายทุกคน เมื่อเห็นซ่งซีให้แจ้งตำแหน่งของเธอ จะตบเงินรางวัลก้อนใหญ่ หนึ่งหมื่นดอลลาร์เป็นยังไง? ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็สองหมื่นดอลลาร์ ฉันไม่เชื่อว่าเงินจะฆ่าเธอให้ตายไม่ได้!”

“…”

พวกเพื่อนสาวแสดงความคิดเห็นของตัวเอง แล้วพากันดำเนินการ เมื่อผู้หญิงรวมตัวกันก็จะมีพลังมาก

ผู้หญิงคนหนึ่งคือทีมหนึ่งทีม ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งคือกองทัพ!

แน่นอนว่าหลินลู่ก็ไม่อยู่เฉย ๆ โรงแรมนานาชาติเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ตระกูลหลินไม่มีทางที่จะไม่รู้

คืนนั้นเธอกับเสิ่นเหยียนกลับคฤหาสน์ตระกูลหลิน เล่าเรื่องให้คนในครอบครัวฟัง เล่าจนโมโหและรู้สึกไม่ยุติธรรมก็ร้องไห้ขึ้นมา ทำให้พ่อหลินรู้สึกสงสาร ไข่มุกในมือของเขาเลี้ยงมาจนโตขนาดนี้ เขาไม่เคยทำให้เธอเสียน้ำตา ลูกสาวของซ่งตงเซิงกล้ารังแกลูกสาวของเขา!

สอนลูกไม่ดีคือความผิดของพ่อแม่ งั้นก็อย่าโทษเขาที่จัดการซ่งตงเซิง!

…

คืนนี้ไม่มีทางสงบแน่

ไม่รู้ว่าดึกแค่ไหน หนานซ่งโทรหาซูรุ่ย ไม่อยากปิดบังเขาถึงเรื่องที่ซูยินบาดเจ็บ

เธอบอกว่าจะให้ฟู่ยวี่พาซูยินออกจากเมืองกั่งให้เร็วที่สุด ทางที่ดีกลับไปที่เหมยซูหลี่โดยตรง

ซูรุ่นฟังเธออยู่เงียบ ๆ แล้วบอกกับเธอว่ารู้เรื่องนี้แล้ว แล้วพูดขึ้น “เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ซูยินโทรหาฉันแล้ว”

หนานซ่งมองหปทางซูยินอย่างประหลาดใจ เธอโทรหาพ่อของเธอ?

ซูยินเม้มปากมองอา

แน่นอนว่าเธอไม่อยากกลับไป แต่คุณอาบังคับให้เธอกลับไปเธอก็ไม่กล้ารั้ง จึงทำได้แค่ขอให้พ่อช่วย เธอโทรหาเขา ให้เขาเตรียมใจไว้ ที่สำคัญคือต้องให้เหล่าซูเกลี้ยกล่อมคุณอา อย่าส่งพวกเขากลับไป

พวกเขาเพิ่งถึงเมืองกั่ง เจออันตรายนิดหน่อยก็หนี แตกต่างอะไรกับการหลบหนีในช่วงเริ่มต้นของสงคราม?

เธอไม่อยากเป็นทหารหนีรบ ฟู่ยวี่ก็ไม่อยากยิ่งกว่า!