บทที่ 845 เพื่อนร่วมรบมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว

คำพูดกะทันหันของฟู่ยวี่ ทำให้ทุกคนพากันมองไปทางเขา

เพียงแต่ท่าทางของทุกคนแตกต่างกันออกไป

หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวิน “ไอ้นี่เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก” เสิ่นเหยียนหลินลู่สองสามีภรรยาเต็มไปด้วยความสนุกสนานครึกครื้น

มีเพียงแต่กลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวที่ค่อนข้างตื่นเต้น เหมือนกับกำลังพูดว่า: กินเผือกแล้วกินเผือกแล้ว

จะได้ดื่มเหล้ามงคลสมรสอีกแล้ว ดีใจจัง!

ความรักของคนอื่นน่าเผือกกว่า~

แต่คนที่ถูก ‘ขอแต่งงาน’ กลับนิ่งเฉย ซูยินเงยหน้ามองฟู่ยวี่ “นายสบายดีนะ?”

ฟู่ยวี่: “...”

ซูยินกระชับเนกไทให้แน่นกว่าเดิม “นี่ยังไม่ดื่มเหล้ามงคล ก็พูดเมามายแล้ว”

แล้วก็ส่งสายตาเตือนฟู่ยวี่ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ “กลางวันแสก ๆ ดูแลตัวเองหน่อย อย่าทำให้ฉันอับอายเวลาอยู่ข้างนอก”

ฟู่ยวี่รีบจับมือของเธอ เพื่อที่จะได้ไม่ถูกรัดคอจนตาย จากนั้นก็ตอบรับอย่างว่าง่าย

เอาเป็นว่าเขาควบคุมอย่างดี

...

กลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวกลุ่มละสี่คน เพื่อนเจ้าสาวนอกจากซูยินแล้ว สามคนที่เหลือคือเพื่อนสนิทที่เล่นกับหลินลู่ตั้งแต่เล็กจนโต

ส่วนเพื่อนเจ้าบ่าวสี่คนเป็นเพื่อนร่วมรบของเสิ่นเหยียนทั้งหมด และก็เป็นเพื่อนร่วมรบของยวี่จิ้นเหวินและฟู่ยวี่ พวกเขาลากิจมางาน

มาที่นี่ไม่ง่ายเลย ระหว่างกลางไม่รู้ว่าผ่านมากี่ขั้นตอน

เดิมทีเสิ่นเหยียนไม่ได้คิดจะหาเพื่อนเจ้าบ่าวอะไร จึงไม่ได้บอกฟู่ยวี่ล่วงหน้า แต่การก่อเหตุครั้งใหญ่ของซ่งซีที่โรงแรมนานาชาติ เป็นการเตือนเขา ไม่ว่ายังไงเขาต้องรับรองความปลอดภัยของหลินลู่ จึงเจรจากับยวี่จิ้นเหวินและฟู่ยวี่ อยากเชิญสหายมังกรคะนองน้ำมา

ทีมกองกำลังพิเศษไม่ใช่ว่าอยากจะมาก็มาได้เลย ดังนั้นยวี่จิ้นเหวินจึงโทรหายวี่จิ่นเฉิง เสิ่นเหยียนก็เชิญนายท่านหลินให้ออกหน้า ใช้เส้นสายไม่น้อย ผ่านขั้นตอนต่าง ๆ สหายทั้งหลายก็บินตรงมาที่เมืองกั่ง พวกเขายังใส่ชุดพรางในการรบอยู่

ในตอนที่เดินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ความรู้สึกเป็นธรรมและความเป็นชายของพวกเขา หล่อจนทำให้คนอดไม่ได้ที่จะเลือดกำเดาไหล

ตอนนั้นมีเพียงแต่หนานซ่งที่ค่อนข้างสุขุม หลินลู่ ซูยินและเพื่อนเจ้าสาวคนอื่น ๆ พากันจับมือร้อง “ว้าว—”

ความเป็นกุลสตรีสงบเสงี่ยมอะไร ในตอนนั้นได้หายไปหมดแล้ว

ฟู่ยวี่กับเสิ่นเหยียนมองดูภรรยาของตัวเองที่ไม่เคยเจอโลกมาก่อน พวกเขาส่งเสียงฟึดฟัดออกมาจากจมูก

แล้วพูดในใจ: เมื่อก่อนฉันก็เป็นแบบนี้ หล่อกว่าพวกเขาพันเท่าไหม?!

ยวี่จิ้นเหวินก็เหลือบมองหนานซ่ง

เขาดูออก ถึงแม้สีหน้าของหนานซ่งจะไม่ได้ตื่นเต้นขนาดนั้น แต่ดวงตาเป็นประกายแพรวพราวแล้ว เดาว่าในใจคงจะกรีดร้องอยู่

ยวี่จิ้นเหวินคิดร้าย เขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หนานซ่ง แล้วพูดเสียงต่ำ “กลับไปฉันจะใส่ชุดแบบนี้ให้เธอดู”

หนานซ่งไม่หันหน้ามาหาเขาด้วยซ้ำ ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่พวกพี่ทหาร แล้วพูด “พี่อยากได้บรรยากาศแบบนั้น”

ยวี่จิ้นเหวิน: “...”

ก่อนที่พวกกลุ่มสุนัขจะเดินเข้ามาใกล้ ฟู่ยวี่ก็เดินเข้าไปต้อนรับอย่างโมโห แล้วตบบ่าของพวกเขา

“นายไม่ทำว่าไม่ได้เหรอ? ถ้าฉันสวมชุดนี้ก็ไม่มีที่ว่างให้พวกนายทำหล่อแล้ว”

เขาพูดไปด้วยมองซูยินไปด้วย ไม่ผิด คำพูดนี้เขาพูดให้เด็กน้อยฟัง!

“นายใส่ไม่ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

นายเอรองกัปตันของทีมมังกรคะนองฟ้ายืนตัวตรง เขาสวมแว่นกันแดด ยิ้มอย่างสะใจ แล้วก็ตบบ่าฟู่ยวี่เบา ๆ จากนั้นก็กอดคอเขา “ได้ยินว่านายสารเลวไม่ทำเรื่องปกติ หาผู้หญิงที่เด็กกว่าตัวเองสิบกว่าปี ฉันดูซิว่าผู้หญิงคนไหนที่ตาบอด?”

ยังไม่รอให้ฟู่ยวี่เอ่ยปากชิงเขาพูด ซูยินก็เป็นฝ่ายยกมือขึ้น “ฉัน! ฉันคือผู้หญิงคนนั้น!”

“...”

ทุกคนตะลึง จากนั้นก็พากันหัวเราะ