บทที่ 871 ผมอยากแต่งงานกับคุณ!

เมื่อเห็นการแสดงออกของ ลั่วจวินหังและเหยียนยวนเปลี่ยนไป หนานซ่ง ก็ตกตะลึงเมื่อรู้ว่าพวกเขาจำได้

“ว่าแต่ใบมะพร้าว ก็ต้องเป็นต้นมะพร้าว”

เหยียนยวนส่ายหัวเล็กน้อย จับลูกดอกสีเงินด้วยนิ้วอันเรียวยาวของเขา แล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่ต้นมะพร้าว แต่เป็นต้นไม้อีกอย่างในประเทศ T มีรูปร่างคล้ายมะพร้าว แต่สามารถผลิตข้าวได้ จึงเรียกว่า 'ต้นข้าว'"

หลังจากที่เขาพูดจบ ไป๋ลู่ยวี๋ก็เป็นคนแรกที่ตอบสนองและดีดนิ้วของเขา “เข้าใจแล้ว! สาคูที่ทำมาจากต้นไม้ต้นนี้ใช่ไหม?”

เหยียนยวนพยักหน้า “ถูกต้อง”

ไป๋ลู่ยวี๋หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาทันที และแสดงให้หนานซ่งและคนอื่นๆ ดู "มันเป็นต้นไม้ชนิดนี้ มันน่าอัศจรรย์มาก เมื่อก่อนตอนที่ไปเที่ยวประเทศTเคยเห็นมาก่อนเลยนึกขึ้นได้" ตอนแรกก็คิดว่าเป็นต้นมะพร้าวเหมือนกัน ต้นไม้ชนิดนี้โตเร็วมาก ใบยาวหลายเมตร แต่อายุขัยสั้น ได้ยินจากเพื่อนในท้องที่ว่ามันบานได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต จริงไหม?”

เขากะพริบตาและมองไปที่เหยียนยวน เหยียนยวนยิ้มเล็กน้อย "ใช่"

เป็นเรื่องยากมากสำหรับเขาที่จะรู้บางสิ่งที่ทุกคนไม่รู้ ไป๋ลู่ยวี๋รู้สึกว่าเขาน่าทึ่งและเขาก็ให้รางวัลตัวเองด้วยการเพิ่มข้าวหนึ่งชาม

หนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวินจ้องมองที่ต้นข้าวในภาพและตกอยู่ในห้วงความคิดลึกล้ำ

กลุ่มทหารรับจ้างพูดภาษา T และแม้แต่รูปร่างของลูกดอกก็มาจากต้นข้าวของประเทศ T ดูเหมือนว่าปรากฏการณ์ทั้งหมดจะแยกออกจากประเทศ T และมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับพี่สะใภ้ใหญ่.

ร่องรอยทั้งหมดดูเหมือนจะบ่งบอกถึงความจริงที่ว่าเหยียนซียังมีชีวิตอยู่

และตอนนี้เขาได้ยืนอยู่ฝั่งเซียวเอินแล้ว

กลายเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม

หัวใจของ หนานซ่ง นั้นหนักอึ้งและอึดอัด ทำให้ผู้คนไม่อยากอาหาร

ยกเว้นไป๋ลู่ยวี๋นักกิน แม้ว่าฟ้าจะถล่ม เขาไม่สามารถห้ามความอยากอาหารได้ ทุกคนไม่กินอะไรมาก ลั่วจวินหังเห็นหนานซ่งวางตะเกียบลงและขอให้เธอไปที่ห้องหนังสือพร้อมเขา

หนานซ่ง เดินตามพี่ใหญ่ของเขาขึ้นไปชั้นบนด้วยท่าทางที่เศร้าโศก ยวี่จิ้นเหวินดูกังวลและมองไปที่ ลั่วอิน "แม่ ... "

“ไม่ต้องห่วง นั่นเป็นพี่ใหญ่ของเธอ เขาไม่กินเธอเหรอ”

ลั่วอินกล่าว: "อย่างมากที่สุด ก็แค่ดุด่าเธอแค่สองสามคำ"

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

แม้ว่าแค่ดุ เขาก็รู้สึกเป็นห่วง

ข้างนอกมีฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ลมและฝน ท้องฟ้าเริ่มมืดมน ไฟในห้องถูกเปิดขึ้นเพื่อให้มืดน้อยลง

ลั่วจวินหังไม่ได้นั่ง เดินไปที่หน้าต่างแล้วจุดบุหรี่ หันหลังให้หนานซ่งแล้วพูดเบา ๆ "บอกพี่ที เกิดอะไรขึ้น"

เสียงของเขาต่ำลง ฟังไม่ออกว่าโกรธมากหรือน้อย

หนานซ่ง ยืนอยู่ตรงกลางห้องหนังสือ ตอนนี้เธออารมณ์ไม่ค่อยดี เธอไม่มีแรงจะขอความเมตตา เธอได้แต่พูดในลักษณะตรงไปตรงมา .

"...แม่กับฉันทะเลาะกันเรื่องอาจารย์มู่ พวกเขารวมตัวกันเพื่อขังเราไว้ในความมืดและหลอกเรา แม่ผิดตั้งแต่แรก และแน่นอนว่าหนูโกรธ"

ลั่วจวินหังเอนตัวเล็กน้อยและเหลือบมองเธอด้วยบุหรี่ในปากของเขา

เพียงชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว ความมั่นใจของ หนานซ่ง ก็หายไป เธอบิดมือไปข้างหลัง "หนูรู้ หนูไม่ควรสะบัดหน้าใส่แม่และไม่ควรลงไม้ลงมือ... หนูผิดไปแล้ว พี่ใหญ่ "

“พี่ใหญ่” คำสุดท้ายที่ฟังแล้วกำลังขอความเมตตา

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของลั่วจวินหังหนานซ่งกล่าวเสริมอย่างนอบน้อม: "หนูยอมก้มหัวยอมรับความผิดกับแม่แล้ว แม่สัญญาว่าจะไม่ฟ้อง แต่ผลที่ได้คือ... ลืมมันไปเถอะ พี่ลงโทษเถอะ หนูจะยอมรับการลงโทษ "

ฝ่ามือบิดไปข้างหลังของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

ศักดิ์ศรีนั้นลึกซึ้งเกินไป ตอนพี่ใหญ่โกรธมันช่างน่ากลัว หนานซ่งกล้าที่จะต่อสู้กับแม่ แต่เขาไม่กล้าที่จะประพฤติตัวต่อหน้าพี่ใหญ่

ลั่วจวินหังไม่ได้ตั้งใจจะลงโทษเธอในครั้งนี้ แต่พูดเบาๆ ว่า "เป็นอากันหมดแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็ก ทำอะไรก็ให้มันถูกกาลเทศะ ต่อไปก็ระวังหน่อย"

“เข้าใจแล้วค่ะ” หนานซ่งตอบรับอย่างเชื่อฟัง เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ไม่ได้โกรธขนาดนั้น จิตใจของเขาก็ผ่อนคลาย

เมื่อเห็นว่าลั่วจวินหังไม่มีอะไรจะพูดอีก หนานซ่งจึงกล่าวว่า "พี่ใหญ่ ถ้าอย่างนั้นฉันขอออกไปก่อนน่ะ"