บทที่ 885 พี่สะใภ้สามสังเกตเห็นแล้ว

ลูกยังเล็ก คิ้วกับตายังพัฒนาไม่เต็มที่ ซูอิงแค่รู้สึกว่าเหมือนนิดหน่อย

แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

กู้ฟางถามถึงเกี่ยวกับสภาพร่างกายของซูอิง รวมทั้งอาหารการกิน การนอนหลับและจิตวิทยา ถามละเอียดจนเกินไป เธอถามแทนมู่โจว ซูอิง—ตอบกลับ แต่กลับรู้สึกแปลก ๆ

คนเก่งเป็นคนเจ้าอารมณ์ นิสัยของกู้ฟางนั้นเป็นคนเย็นชาจนเป็นที่โด่งดังในวงใน

เธอไม่ชอบการคบค้าสมาคม ไม่ชอบงานเลี้ยง และก็ไม่ชอบคำพูดสุภาพในการพบปะสังสรรค์ เธอเป็นคนตรงไปตรงมา ซูอิงเคยร่วมงานละครกับเธอ ตอนนั้นกู้ฟางไม่ได้ชอบเธอมากนัก ซูอิงก็ไม่ใช่คนประเภทที่ชอบประจบสอพลอ เธอเป็นคนที่หัวรั้นหัวแข็ง เพียงแต่สภาพแวดล้อมที่ยากลำบากทำให้เธอเรียนรู้ที่จะอดทนและก้มหัวให้คนอื่น และสวมเกราะหนา

ทั้งสองไม่มีการพูดคุยกันเป็นพิเศษนอกเหนือจากเรื่องงาน ภายหลังเปลี่ยนความคิดซึ่งกันและกัน เพราะผ่านเรื่องราวบางอย่าง กู้ฟางรับผิดชอบเสื้อผ้าหน้าผมของกองถ่าย แต่ยังสื่อสารกับผู้กำกับและนักแสดงล่วงหน้า แต่เมื่อนักแสดงเริ่มมีชื่อเสียงก็เริ่มมีความคิดของตัวเอง หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะนำเสื้อผ้ายี่ห้อที่ตัวเองเป็นตัวแทนเข้ามาในกอง เรื่องนี้กู้ฟางไม่มีทางอนุญาตแน่นอน

ดังนั้นนักแสดงนำหญิงอีกคนของกองถ่ายใช้เล่ห์กล จงใจฉีกเสื้อผ้าของตัวเองและของซูอิง วันนั้นซูอิงเปลี่ยนชุดที่ใช้ถ่ายทำก็รู้สึกว่าไม่ปกติ เห็นชุดถูกฉีกขาด ก็รู้แล้วว่าถูกคนอื่นทำพัง แต่เธอไม่เอ่ยปาก กลับซ่อมแซมชุดด้วยตัวเอง ตอนที่กู้ฟางเข้ากองถ่าย เห็นซูอิงถือเข็มเย็บเสื้อผ้าอยู่

ทั้งสองมองตากัน แต่กลับไม่ได้พูดอะไร นับแต่ตอนนั้นแม่เหล็กก็รวมตัวกัน

และหลังจากที่ละครเรื่องนั้นออกอากาศ รูปลักษณ์ของซูอิงน่าทึ่งมาก โดดเด่นสวยงาม จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังมีรูปภาพดีเลิศมากมาย ตั้งแต่ตอนนั้นแหล่งแฟชั่นของซูอิงก็ดีขึ้นเป็นอย่างมาก ในนี้มีการช่วยเหลือของกู้ฟางหรือไม่เธอไม่รู้ และกู้ฟางก็ไม่เคยบอกเธอมาก่อน ทั้งสองรักษามิตรภาพของพวกเธอไว้

แต่วันนี้ กู้ฟางเหมือนกับว่า “ใส่ใจ” เธอจนเกินไป

ซูอิงอดมองไปทางเฮ่อเซินไม่ได้ แต่เฮ่อเซินไม่ได้ช่วยเธอไกล่เกลี่ยเหมือนกับที่ผ่านมา เพียงแค่อมยิ้มแล้วมองดู ในรอยยิ้มนั้นมีความเศร้าปะปนอยู่ ทำให้ซูอิงตงิดใจ

เธอรู้ถึงอารมณ์ของเฮ่อเซินเป็นอย่างดี และก็รับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเขาไม่มีทางเป็นแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล

นี่มันเรื่องอะไรกันนะ?

หลังจากที่หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินเข้ามาก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่หยอกล้อลูกอยู่ข้าง ๆ เหมือนกับตั้งใจเหลือพื้นที่ไว้ให้พวกเขา ซูอิงเป็นคนที่ความรู้สึกไวเป็นพิเศษ ไวต่อสภาพแวดล้อมที่ผิดปกติ ท่าทางของทุกคนแปลกประหลาดมาก นั่นแสดงว่าต้องมีเรื่องอะไร

เธอหันความสนใจไปที่มู่โจว “คนแปลกหน้า” เพียงคนเดียว อาจารย์มู่ท่านนี้ตั้งแต่เข้ามาก็ใส่ผ้าปิดปากอยู่ตลอด เหมือนกับป่วย แต่สายตาของเขาแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก

ตอนที่เขามองดูเฟิงเอ่อร์นั้นเต็มไปด้วยความรัก คนแก่เห็นเด็กก็รักใคร่ นี่ไม่แปลกประหลาด เพียงแต่ความใกล้ชิดของเขายังแฝงไปด้วยความระแวดระวัง อยากจะเข้าใกล้แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ และก็เป็นแบบนี้กับเธอ ดวงตาคู่นั้นเหมือนมหาสมุทรลึก ที่สามารถมองออกได้หลายอารมณ์

มู่โจวไม่ได้พูดอะไรเยอะ ส่วนมากเป็นกู้ฟางที่พูด เขาพูดเสริมนิดหน่อย

ภายหลังอาจจะเป็นเพราะเห็นว่าบรรยากาศเก้กัง หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินเอ่ยปากขึ้น เฟิงเอ่อร์ก็ตื่นแล้ว ทุกคนหยอกล้อเขา บรรยากาศจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

วันนี้เฟิงเอ่อร์ไว้หน้ามาก ไม่ร้องไห้สักนิด เชื่อฟังมาก ๆ ในตอนที่มู่โจวอดไม่ได้ที่สัมผัสมือเล็ก ๆ ของเขา เขาก็กำนิ้วมือของมู่โจวไว้ มู่โจวตกใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อน

เขามองดูเด็กน้อย เด็กน้อยก็มองดูเขา

ดวงตากลมโตราวกับองุ่นดำของเฟิงเอ่อร์มองดูมู่โจว จู่ ๆ เขาก็ยิ้มออกมา

รอยยิ้มนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ พากันยิ้มตาม ซูอิงเผยรอยยิ้มออกมา ก็เห็นมู่โจวน้ำตาไหลออกมาทีละหยด ไหลเข้าผ้าปิดปาก

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่อยากปล่อยมือเด็ก และก็ไม่อยากเคลื่อนสายตาออกไป

เขายิ้มหน้าบาน ซูอิงรู้สึกว่าหัวใจถูกโจมตีเข้าอย่างหนัก