บทที่ 887 เจอหน้าครั้งสุดท้าย

หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินได้รับข่าว ก็พาลั่วอินและหนานหนิงซงมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

ถึงพวกเขาจะเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว แต่ข่าวนี้ก็ยังมาแบบฉับพลันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

ในตอนที่มาถึงโรงพยาบาล มู่โจวได้ผ่านการช่วยเหลือชีวิตมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้กำลังสลบอยู่ อาการป่วยครอบงำเขาช้า ๆ ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียง เหมือนกับผอมแห้งกว่าครึ่งปีที่แล้วตอนที่อยู่บ้านทรุดโทรม เขาใกล้จะหมดลมหายใจแล้ว มีเพียงลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น

เขายังอยากเจอลูกสาว

กู้ฟางถามหนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวิน “บอกอาเซินกับซูอิงแล้วยัง?”

“บอกแล้วค่ะ”

หนานซ่งพยักหน้า รีบพูดขึ้น “พี่สามพี่สะใภ้สามพวกเขากำลังตามมาอยู่ค่ะ”

ลั่วอินกับหนานหนิงซงยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นมู่โจวลืมตาขึ้นแล้วพูด “ตื่นแล้วเหรอ”

กู้ฟางจึงเดินเข้าไปใกล้ จากนั้นก็พูดข้างหูเขา “ลูกสาวกำลังเดินทางมาแล้ว คุณฝืนไว้นะ ยังไงก็ต้องเจอเธอก่อน พูดสิ่งที่ควรพูดแล้วค่อยจากไป รู้ไหม?”

มู่โจวพยักหน้า เขาฝืนยิ้มให้เธอ แล้วยกมือขึ้น

กู้ฟางยื่นมือไปจับมือเขา ดวงตาแดงก่ำในทันที

ตอนวัยรุ่นดวงตาของมู่โจวทั้งดำทั้งมีประกายตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นสีเหลืองหม่น เขามองไปทางลั่วอินและหนานหนิงซง จากนั้นก็เอ่ยปากพูดอย่างยากลำบาก “ครั้งนี้จะต้องไปจริง ๆ แล้ว”

ลั่วอินพูด: “คนอื่นมีชีวิตได้แค่ครั้งเดียว นายมีชีวิตถึงสองครั้ง คุ้มค่าแล้ว”

มู่โจวหัวเราะ เมื่อเขาหัวเราะก็เริ่มไอขึ้นมา แต่แม้แต่แรงจะไอก็ยังไม่มี ยวี่จิ้นเหวินพยุงเขาอยู่ด้านข้าง ในใจเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

ครั้งที่แล้วอาจารย์จากไปอย่างกะทันหัน ทำให้ยากที่จะรับได้ ครั้งนี้ทั้ง ๆ ที่มีเวลาให้ครุ่นคิดมากพอ แต่ทำไมตอนที่ต้องยอมรับถึงได้ยากขนาดนี้ คนเราอยู่ต่อหน้าความตายก็มักจะไร้กำลัง

มู่โจวค้ำหัวเตียง ยังมีแรงจิกกัดกับลั่วอิน “เธอน่ะ ปากเก่งมาก เมื่อก่อนฉันมักจะอิจฉาเธอ อิจฉาความกล้าหาญของเธอ ต่อสู้เพียงลำพัง แล้วเปิดผืนฟ้าให้ตัวเอง ไม่เพียงมีคนรัก ยังมีลูกสาวที่น่ารักสวยงามขนาดนี้ แต่ตอนนี้ล่ะ หึหึ ฉันก็มี ฉันมีคนรัก มีลูกสาว มีลูกศิษย์ ชีวิตของฉันสมบูรณ์แบบแล้ว”

หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินได้ฟัง หัวใจก็เจ็บแปล๊บ

มู่โจวกุมมือกู้ฟาง แล้วพูด: “ผมขอโทษคุณนะอาฟาง ถ้าหากรู้ว่าเวลาของตัวเองใกล้จะหมดลง ผมก็จะไม่ยั่วโมโหคุณ ต้องปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวบนโลก ฉันไม่มีทรัพย์สินอะไร ของที่เหลือไว้ให้คุณไม่เยอะมาก ก็แค่รูปวาดพวกนั้น ถ้าหากคุณชอบก็เก็บเอาไว้ ถ้าหากไม่ชอบก็ให้อาจิ้นเอาไปประมูล ว่ากันว่าหลังจากจิตรกรเสียชีวิต ผลงานของเขาก็มีค่าขึ้นมา”

“ไม่มีอะไรต้องขอโทษ ฉันได้เจอความรักในอายุวัยนี้ ก็เป็นสิ่งงดงามมากแล้ว ความรักที่คุณเหลือไว้ให้ฉัน เพียงพอที่ฉันจะยืนหยัดอีกครึ่งชีวิตแล้ว”

กู้ฟางก้มตัวลง จูบปากเขาเบา ๆ

มู่โจวมองไปทางลูกศิษย์ของตัวเองและภรรยาของลูกศิษย์ ดวงตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความรัก เขายื่นมือออกมา ยวี่จิ้นเหวินจับมือเขาไว้ แล้วฟังอาจารย์พูด: “ตอนเด็กฉันเห็นนายแวบเดียวก็ถูกชะตา มองออกว่านายเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ทางปัญญา นายฉลาดเกินไป จึงต้องมีแรงกดดันที่ทรงพลังพอ ๆ กัน นายเป็นคนโชคดี ได้เจอกับเสี่ยวซ่ง เด็กคนนี้เป็นคนเก่ง”

“อาจารย์มู่ อาจารย์ชมผมหรือว่าต่อว่าผมกันแน่ครับ?”

“แน่นอนว่าชมนาย”

มู่โจวยิ้ม เขาให้หนานซ่งยื่นมือมา แล้วจับประกบกับมือของยวี่จิ้นเหวิน อวยพรพวกเขา “ชีวิตคนเราพูดว่ายืนยาวก็ไม่ยืนยาว พูดว่าสั้นก็ไม่สั้น จะต้องมีคนรู้ใจอยู่เคียงข้าง เส้นทางนี้อาจจะไม่ราบรื่น แต่จะต้องมั่นคง พวกนายยังวัยรุ่น ในอนาคตยังจะต้องเจอเรื่องราวอีกเยอะแยะมากมาย ไม่ว่ายังไง จะต้องประคับประคองซึ่งกันและกัน สองคนอยู่ด้วย ความเชื่อใจ การให้อภัย เป็นสิ่งสำคัญที่สุด ชีวิตเหมือนกับการทอผ้า ถึงแม้ใช้ขนไก่เยอะแยะ เย็บ ๆ ซ่อม ๆ ก็ผ่านไปแล้ว จะต้องถะนุถนอมโชคชะตาของกันและกัน รู้ไหม?”

หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินฟังคำพูดเหล่านี้แล้วจำฝังใจ พวกเขาพยักหน้าพร้อมกัน “ทราบแล้วค่ะอาจารย์ พวกเราทำได้แน่ค่ะ”

“อืม เด็กดี” มู่โจวลูบท้ายทอยของยวี่จิ้นเหวิน ให้เขาเอียงหูมา เขาเหมือนกับไม่มีแรงแล้ว จึงพูดข้างหูเขาสองสามประโยค ยวี่จิ้นเหวินถลึงตาโต เงยหน้ามองอาจารย์ ก็เห็นมู่โจวพยักหน้าให้เช่า เขาเม้มปาก ถึงได้พยักหน้า