บทที่ 898 ชายลึกลับ

คำพูดของ ลั่วจวินหังทำให้หัวใจของทุกคนจมลง

ริมฝีปากของ หนานซ่ง กระตุก "จำไม่ได้... หมายถึงพี่สะใภ้สูญเสียความทรงจำ?"

ลั่วอินขมวดคิ้ว “ถูกเซียวเอินสะกดจิตอยู่หรือเปล่า?”

ลั่วจวินหังส่ายหัวเบา ๆ "ผมไม่รู้"

บรรยากาศเงียบลง

ถ้าเหยียนซีสูญเสียความทรงจำจริงๆ หรือเธอถูกเซียวเอินสะกดจิตจนกลายเป็นคนของเซียวเอิน พวกเขาจะทำอย่างไร? พี่ใหญ่ควรทำอย่างไร?

หนานซ่งคิด ความคิดนี้ภายในใจเมื่อได้ยิน ลั่วจวินหังพูดว่า "ถ้า เหยียนซีต้องการพบเธอเป็นการส่วนตัว เธอห้ามไปพบเด็ดขาด หนีได้หนีถ้าไม่ได้จริงๆเธอต้องรีบติดต่อกลับโดยเร็วที่สุด รู้ไหม”

"แต่……"

ขณะที่หนานซ่งกำลังจะพูด เขาถูกลั่วจวินหังขัดจังหวะอย่างเข้มงวด "ไม่ จำไว้ให้ขึ้นใจ!"

เสียงที่เข้มงวดทำให้หนานซ่ง ตัวสั่นด้วยความตกใจ

ลั่วจวินหังมองไปที่ ยวี่จิ้นเหวิน"ช่วยดูเธอให้ดี อย่าปล่อยให้เธอตัดสินใจเอง และอย่าปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตราย"

ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้า "ผมจะดูเธอไว้"

เขาจับไหล่ของ หนานซ่ง เพื่อปลอบใจอาการที่หวาดกลัวของเธอ

ลั่วจวินหัง พูดกับ ลั่วอินอีกครั้ง: "แม่ก็เหมือนกันอย่านัดพบเธอเป็นการที่ส่วนตัวเด็ดขาด"

ลั่วอินจ้องไปที่ ลั่วจวินหัง ดวงตาของเธอมีหมอกและดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเคืองใจ

ปกติลั่วอินเธอพูดโวยวาย แต่เธอดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเมื่อเธอจริงจัง ลั่วจวินหัง, เฉวียนเยี่ยเชียน, เฮ่อเซิน, จี้อวิ๋น, ไป๋ลู่ยวี๋, หนานซ่ง, เด็กหกคนนี้เหมือนเธอไม่มากก็น้อย, พวกเขามีเงาของลั่วอินหลายๆ คนและแม้แต่สมาชิกในครอบครัวก็คิดว่า หนานซ่ง เป็นเด็กที่คล้ายกับ ลั่วอินมากที่สุด แต่ถ้าดูฉากนี้แล้วจะพบว่า ลั่วจวินหังมีความคล้ายคลึงกับ ลั่วอินมากที่สุด

ลั่วอินไม่ตอบ และดูเหมือนแม่และลูกชายจะงัดข้อกัน

หนานซ่ง ยืนข้างเธอ เธอไม่กล้าหายใจ เธอไม่เห็นฉากนี้มานานแล้ว พี่ใหญ่โกรธ และแม่ก็เช่นกัน พี่ใหญ่ดูสง่างามมาก และแม่ก็เคือง สง่างามยิ่งขึ้นราวกับมีวัวสองตัวสัมผัสกัน

พี่ใหญ่เป็นคนฉลาดและมีความกตัญญูที่สุด การเอาใจแม่ก็ไม่ต่างจากการเอาอกเอาใจลูกสาว โดยปกติแล้ว เขาจะชินกับเรื่องนี้ ลั่วอินปฏิบัติต่อลูกชายคนโตคนนี้อย่างดีที่สุด และบางครั้งก็ดูจะเกรงกลัวเขาด้วย แต่ความจริงแล้วมันคือการรักษาอำนาจของพี่ใหญ่ของเขา ลั่วจวินหังเป็นคนที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารแต่ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนเบื้องหลังก็มีฮองไทเฮาอยู่

หนานซ่ง ยังจำได้ว่าตอนที่แม่พาเธอไปประเทศ Y เพื่อไปพบพี่ใหญ่ พี่ใหญ่กลับไม่สนใจพวกเขา

เมื่อเธอยังเด็ก ลั่วอินเป็นคนใจร้อนและไม่ยอมโน้มน้าวผู้อื่นด้วยเหตุผล เธอจะพูดหรือกระทำเท่านั้น

เธอ 'ขยับปาก' เพื่อชนะหนานหนิงซ่ง แต่เธอไม่สามารถพูดหรือลงมือกับลูกชายของเธอได้

ลั่วอินผูกลั่วจวินหังไว้ที่เวทีมวยและบังคับให้ต่อสู้กับเธอ แม่และลูกชายต่อสู้เป็นเวลาสามวันและไม่มีใครเชื่อฟังใคร ต่อมา ลั่วจวินหังถูกครอบครัวตรงข้ามลักพาตัว ลั่วอินช่วยชีวิตลูกชายของเธอไว้แม้จะตกอยู่ในอันตรายและให้เลือดเขาไปจำนวนมาก หลังลั่วจวินหังนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลมองดูผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงอีกคนหนึ่งซึ่งตัวซีดอยู่เหมือนกำลังจะเป็นลมยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า "ลูก ไม่ต้องกลัว มีแม่อยู่ทั้งคน แม่ไม่ปล่อยให้เธอตายแน่”

ตั้งแต่นั้นมา ลั่วจวินหังไม่เคยฝ่าฝืนลั่วอินเลยแม้แต่คำเดียว

แต่วันนี้ เนื่องจากเหยียนซี ทำให้แม่และลูกมีความขัดแย้งกัน

เมื่อเห็นจังหวะการต่อสู้ หนานซ่งไม่รู้ว่าควรจะเดินหน้าต่อ หรือแค่ปล่อยให้พวกเขาสู้เขาลังเลเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเห็นหนานหนิงซงเข้ามากอดลั่วอินอย่างกล้าหาญและบอกลั่วจวินหังกล่าวว่า : ฟังนะ"

หนานหนิงซงกอดลั่วอินจากข้างหลัง "ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว กลับห้องไปนอนกันได้แล้ว"

ลั่วอินดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา “อะไรๆก็ฟังเขา ทำไมเขาไม่ให้ฉันพบลูกสะใภ้ของฉัน เขากล้าสั่งฉัน ตกลงว่าใครเป็นแม่ ใครเป็นลูกกันแน่? ...”

ลั่วอินด่าว่าและขึ้นไปชั้นบนสุด แต่ท้ายที่สุด หนานหนิงซ่งก็ปิดกั้นปากของเธอไว้

ทันทีที่ประตูปิดลง ในที่สุดทุกอย่างก็เงียบลง

หนานซ่ง ยังตกอยู่ในอาการมึนงง และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาอยากจะถามพี่ใหญ่จริงๆ แต่มองไปที่ใบหน้าของพี่ใหญ่ ดูเหมือนเขายังไม่อย่าพูดอะไรออกมาง่ายๆ แต่ลั่วจวินหังกลับเปิดปากพูด แล้วมองมาที่เธอ "เวลาโปรโมทหนังก็พอสมควรแล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้ ทำการฝึกต่อเลย"

“อะไรนะ” หนานซ่งไม่เชื่อหูตัวเองอยู่พักหนึ่ง

ลั่วจวินหังไม่ได้ตั้งใจจะคุยกับเธอ และหันกลับอย่างไร้ความปรานี

"ได้ค่ะ ตกลง"