บทที่ 908 ประลอง

ทิวทัศน์เกาะกุหลาบนั้นดีมาก เหมือนรีสอร์ตชั้นดีที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบทุกอย่าง

เกาะใหญ่แห่งนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่เขาซื้อให้น้องสาวของเขา เหยียนซี ไม่ได้อิจฉา ต่อการเอาอกเอาใจหนานซ่งจากสามีของเธอ 'เหยียนซี' รู้สึกว่านี่เป็นเพียงอาการป่วยทางสมอง

ลั่วจวินหังไม่ได้พา เหยียนซี ไปดูรอบๆ เกาะแต่พาเธอไปที่ห้องโดยตรง

เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ลั่วจวินหังเปิดไฟ 'เหยียนซี' ก็ตกใจกับภาพวาดตรงหน้า

ห้องที่เต็มไปด้วยรูปของเหยียนซี ภาพสีทุกชนิด บางรูปแขวนอยู่บนผนัง บางรูปอยู่ในห้อง มีภาพทุกรูปแบบ ส่วนใหญ่เธอยิ้มมุมปาก ยิ้มเยาะเล็กน้อย นี่คือรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเหยียนซีที่เหมือนดังดอกไม้ รอยยิ้มของเธอช่างสวยและดูแล้วสบายใจ ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่ดูแล้วสดชื่นจริงๆ

รอยยิ้มเช่นนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเหยียนซี

เซียวเอินได้ภาพถ่ายของ เหยียนซี จำนวนมากจากทุกมุม และขอให้เธอเรียนรู้และเลียนแบบ สามร้อยหกสิบห้าวันต่อปี เธอฝึกยิ้มแบบนี้ทุกวันเพื่อฝึกการแสดงทางสีหน้า

'เหยียนซี' มองดูภาพบุคคลด้วยความประหลาดใจ

“คุณวาดทั้งหมดนี่ให้ฉันเหรอ”

ลั่วจวินหังมองไปยังผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามกับ เหยียนซี ซึ่งมีรูม่านตาที่เหมือนกัน ใบหน้าเดียวกัน และดวงตาสีฟ้าเข้ม เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ผมวาดภาพให้ภรรยาของผม"

“เหยียนซี” ใจสั่นเมื่อได้ยินเสียงที่อ้างว้าง

สัมผัสที่หกของผู้หญิงช่างแม่นยำจริงๆ อารมณ์ของเขาวันนี้มันแปลก สมัยก่อนเขาเต็มไปด้วยความแปลกแยกจากเธอ แต่อย่างน้อยเขาก็สุภาพ แต่วันนี้เขากลับไม่แม้แต่จะใส่ใจ พื้นผิวมันเย็นผิดปกติ

ระหว่างพวกเขา เหมือนดังกระดาษที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน

เธอมองเขาเงียบๆ แสร้งทำเป็นคิดว่า 'ภรรยา' ที่เขาหมายถึงคือเธอ

เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างสงบ ลั่วจวินหังก็พูดขึ้นมาทันที “ผมจะวาดรูปให้คุณอีกรูป”

'เหยียนซี' ตะลึงเมื่อได้ยินคำว่า "วาดให้ฉันหรือ"

ลั่วจวินหังหยิบกระดานวาดภาพและแปรงทาสี และขอให้ 'เหยียนซี' ยืนพิงข้างผ้าม่าน เขานั่งบนเก้าอี้สูง ถือถาดในมือขวาและแปรงทาสีทางซ้าย และเริ่มวาด

มีรูปถ่ายอยู่บนกระดานวาดภาพด้วย เขามองดูเธอเป็นระยะๆ และดูรูปนั้นเป็นระยะๆ

'เหยียนซี' ยืนอยู่ข้างหน้าต่างโดยให้ความร่วมมือ

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอที่มีคนวาดภาพให้เธอ ความรู้สึกนี้หายากมาก ตราบใดที่เธอรู้สึกว่าดวงตาของเขามองมาที่เธอ หูของเธอก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆ และจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และ หัวใจของเธอเหมือนกำลังเต้น

ที่นี่เงียบจัง เงียบจนน่าตื่นตระหนก

หลังจากยืนนิ่งอยู่นาน ขาของเธอก็ชา เธอไม่รู้ว่าเหยียนซีจะเป็นอย่างไรบ้างเมื่อตอนที่ลั่วจวินหังวาดภาพให้เธอ ไม่ว่าเธอจะยืนนิ่งแบบนี้ หรือเคลื่อนไหวอย่างสนุกสนาน เธอคิดอะไรมากมายไปโดยไม่รู้ตัว พยายามคิด ท่าทางและสไตล์ของ เหยียนซีนี้เกือบจะเป็นสิ่งที่แกะสลักไว้ในกระดูกของเธอ และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยง่าย

ลั่วจวินหังมองไปที่หน้าต่างอย่างสงบ ดวงตาที่สงบของเขาขยับครู่หนึ่ง เมื่อ เหยียนซีหันหลังกลับมาให้เขา ช่วงเวลาแห่งความเกียจคร้านคล้ายกับ เหยียนซี มาก ราวกับว่าเธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆ

อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมา เมื่อเธอหันกลับมา สีหน้าของลั่วจวินหังก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

ย้ำอีกทีว่ายังไงเธอก็ไม่ใช่เธอ

'เหยียนซี' ไม่รู้ว่าเธอยืนไปนานแค่ไหน และทั้งตัวของเธอก็เริ่มแข็งทื่อ เมื่อเธอคิดว่าเธอจะยืนจนถึงวันสิ้นโลก ลั่วจวินหังก็อ้าปากพูดเบา ๆ ว่า "โอเค เสร็จแล้ว"

หลังจากขยับร่างกายที่แข็งทื่อของเธอแล้ว เธอเดินไปทางลั่วจวินหังเพื่อมองดูภาพตัวเอง