บทที่ 911 ภรรยาผมมีเพียงเหยียนซีคนเดียว

แม้ว่า ลั่วจวินหังภายนอกจะดูเย็นชา แต่เขาเป็นสุภาพบุรุษที่เคารพผู้หญิงเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม คำว่า "เคารพ" ก็แบ่งคนเช่นกัน

การเสียดสีของเขาตรงไปตรงมาและฉุนเฉียว เมื่อพูดขึ้นว่า "ไร้ยางอายสิ้นดี" ใบหน้าของโซเฟียก็ซีดลง

ลั่วจวินหังไม่สนใจร่างกายของเธออย่างสมบูรณ์

นี่...มันไม่สมเหตุสมผลเลย

เสียงไฟแช็กดังขึ้น ลั่วจวินหังสูบบุหรี่

เขานั่งบนเก้าอี้อย่างมั่นคง และเสียงต่ำของเขาไม่ปะปนกับอารมณ์ใด ๆ "คุณคิดว่าตราบใดที่คุณมีใบหน้าและร่างกายเหมือนกับ เหยียนซีผมก็สามารถรักคุณได้มากเท่าที่ผมรักเธอหรือ?"

โซเฟียยืนนิ่ง ริมฝีปากของเธอจับเป็นเส้น และร่องรอยของความเขินอายก็ปรากฏขึ้นที่แก้มของเธอ

ลั่วจวินหังหายใจออกช้าๆ พ่นควันและขยับมุมปากของเขา เป็นการเยาะเย้ยที่ไม่เป็นรูปเป็นร่าง "ใครให้ความมั่นใจแก่คุณว่าคุณสามารถแทนที่ เหยียนซี ได้ ภรรยาของผมไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเป็นได้ ใช่ เธอ ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ ผมรักวิญญาณที่มีเอกลักษณ์นั้น ชื่อ ผิว มันไม่สำคัญ"

น้ำเสียงที่ไม่แยแสของเขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขามีความสุขหรือโกรธ แต่ทุกคำพูดก็เหมือนมีดเหล็กที่แทงเข้าที่หัวใจของเธอ ปล่อยให้โซเฟียยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเย็นจนเธอแทบจะทนร่างกายของเธอไม่ไหว และดวงตาของเธอก็แผดเผาด้วยความอิจฉาริษยา

เธอเคยคิด ว่าเหยียนซีเคยอยู่กับลั่วจวินหังมาสี่ปีเท่านั้น แต่เธอสามารถอยู่กับเขาได้ตลอดชีวิตที่เหลือของเธอ

ไม่ช้าก็เร็ว เธอสามารถแทนที่ เหยียนซีได้จริงๆ และฝังอยู่ในหัวใจของ ลั่วจวินหังแทน

แต่เธอไม่เคยคิดว่าลั่วจวินหังไม่เคยแม้แต่จะสบตา แม้ว่าเธอจะมีลักษณะเหมือนกับเหยียนซีแม้ว่าเธอจะยืนอยู่ต่อหน้าเขาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าก็ตาม สายตาของเขาไม่เคยมองมันแม้แต่ครั้งเดียว

โซเฟียยังคงกุมคอเธอไว้ ปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเธอแพ้

เธอดึงมุมริมฝีปากล่างของเธอ “เหยียนซีแค่ตายตอนที่คุณรักเธอมาก ดังนั้นเธอจึงกลายเป็นแสงจันทร์สีขาวที่คุณลืมไม่ลงในหัวใจ ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ รูปร่างของเธอน่าจะเหมือนกับฉัน ไม่ก็อาจจะแก่กว่าฉัน มีรอยย่น ถ้าให้กำเนิดลูกอาจเสียรูปร่างและมีจุดดำบนใบหน้า จะรักกันเหมือนเดิมมั้ย มันจะรักกันได้ลึกแค่ไหน ความรักของคุณมันไม่คุ้มกับเวลาที่พังทลายไป"

ลั่วจวินหังแค่คิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องไร้สาระ และพูดภาษาจีนที่สวยงามแก่เธอ——

"ไม่ใช่ธุระอะไรของเธอ."

สิบปีของชีวิตและความตายไม่มีที่สิ้นสุดโดยไม่ต้องคิดเพราะมันเป็นที่น่าจดจำ

เขาและเหยียนซีเคยตกลงกันว่าหากคนใดคนหนึ่งจากไปอย่างน่าเสียดาย อีกคนที่เหลือจะต้องไม่ใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อปกป้องหลุมศพอันโดดเดี่ยวของอีกฝ่าย อย่าปล่อยให้ความตายพรากความรักที่พวกเขาได้เกิดมาในโลกนี้ ไม่ใช่แค่คู่รักตลอดจนคนในครอบครัวและญาติพี่น้อง ก็ควรใช้ชีวิตให้มีความสุข

ความรับผิดชอบสำคัญกว่าความรัก

เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเธอสำเร็จ แต่เขาไม่มีวันตกหลุมรักคนอื่นได้อีก

บางทีมันอาจจะเป็นอย่างที่โซเฟียพูดด้วยแสงจันทร์สีขาวในใจของเขาไม่มีใครเทียบได้กับเหยียนซีเมื่อเขาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้งเขาจะถูกล่อลวงได้อย่างไร ในท้ายที่สุดเขาก็ถูกยั่วยวนโดยเหยียนซีตัวจริงตลอดชีวิตของเขาเท่านั้น

ลั่วจวินหังไม่ต้องการแยกแยะความรู้สึกของเขาที่มีต่อเหยียนซีกับคนอื่น และเป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะตีความรักระหว่างพวกเขา ไม่ต้องพูดถึง หนานซ่งและคนอื่น ๆ ที่กำลังดูอยู่เพราะฉากนี้มันดูไม่ค่อยดีนัก

“รีบใส่เสื้อผ้าเถอะ”