ตอนที่ 908
บทที่ 920 ซ่งซีออฟไลน์โดยสมบูรณ์
October 22, 2026
เหยียนยวนรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรเมื่อเห็นกางเกงที่มีรูขนาดใหญ่แขวนอยู่บนต้นไม้
เขาสงบมาก แต่เมื่อถึงเวลาต้องลงมือ เขาไม่รีรอที่จะลงมือทันที!
เมื่อซ่งซีได้ยินเสียงปืนดังสนั่น เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เธอรีบลาก ซ่งฟานและซ่งซินไปที่เหยาอวี้ และยัดพวกเขาสามคนเข้าไปในที่พักพิงทางหลุมที่ขุดไว้ล่วงหน้าเพื่อไม่ให้ออกมาง่าย ๆ ขณะที่เธอเดินออกไปพร้อมปืน
"แม่!"
ซ่งซินเรียกเธออย่างไม่สบายใจ
เสียงฝีเท้าของซ่งซีชะงัก แล้วเธอก็หันไปมองเด็กสองคนที่กำลังจ้องมองเธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง หลังจากจ้องมองดูพวกเขาเป็นเวลานาน เธอบอกพวกเขาเป็นภาษาจีนว่า “ใช้ชีวิตให้ดี ลำบากเพียงใด ต้องมีชีวิตอยู่!"
เธอหยุดพูด ปิดที่พักพิงทางหลุมแล้วเดินออกไป
ซ่งซีพิงกำแพงและเดินไปที่คลังแสง คลังแสงได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในที่คุมขัง แต่ก็เป็นสถานที่ที่น่าสนใจที่สุดสำหรับศัตรู หากเธอต้องการจะอยู่รอด เธอต้องเข้าไปข้างใน คลังแสงก่อนหน้านี้หนึ่งก้าว ใช้ชุดสินค้าภายในเป็นชิปต่อรองและแลกเปลี่ยนกับพรรค T
แต่เมื่อเธอไปถึงคลังอาวุธ เธอพบว่าไม่มีทหารรับจ้างคอยดูแลอยู่เลย
เกิดอะไรขึ้น?
ซ่งซีทำหน้าสงสัยเซียวเอินย้ายคลังแสงเหรอ?
เป็นไปไม่ได้!
เธอรีบปฏิเสธมันในใจ เธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวในคลังเก็บของนั้น สินค้ากลุ่มนั้นสำคัญและอันตรายมาก ถ้าจะให้โอนไปคงดึงดูดผู้คนมากมายอย่างแน่นอน และไม่มีที่ที่ปลอดภัยกว่านี้อีกแล้ว
เมื่อคิดเช่นนี้ เธอก็เข้ามาและพบว่าตัวล็อกประตูห้องด้านหลังถูกเปิดออก
เคยมีคนเข้ามา?!
เซียวเอิน?
ซ่งซีขมวดคิ้ว เธอไม่ได้เจอเซียวเอินมานานแล้ว
มันชัดเจนแล้ว ตั้งแต่เธอได้รับการช่วยเหลือกลับมาครั้งนี้ ในสายตาของ เซียวเอิน เธอก็สูญเปล่าไปแล้ว เขาเคยตีและดุเมื่อเห็นเธอ แต่เขาเต็มใจที่จะสอนบทเรียนให้เธอ แสดงว่าเธอยังมีค่าและตอนนี้ สำหรับเขา เขาเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งโดยธรรมชาติแล้วมันไม่คุ้มที่จะมองครั้งที่สอง สำหรับเซียวเอินเขาเป็นคนไร้หัวใจมาโดยตลอด
ไม่ เขาไม่ใช่คน เขาเป็นมาร เป็นสัตว์ประหลาด
ซ่งซีเปิดล็อกด้วยปืนและรู้สึกชาที่ข้อมือซึ่งทำร้ายหัวใจของเธอ
เธอถูกยิงที่แขนและข้อมือของเธอ ชีวิตของเธอฟื้นแล้ว แต่ร่างกายนี้กลับไร้ประโยชน์
ถ้าไม่ใช่เพราะรูปร่างหน้าตาของคนที่แกล้งทำเป็น เจี่ยงฟานเธอคงไม่ต้องมาอยู่ในสภาวะสับสนและตกหลุมพรางของอีกฝ่าย
ในเวลานี้ยังจะคิดถึง เจี่ยงฟานเพื่ออะไร?
ซ่งซีกัดริมฝีปาก ลูบข้อมือ เดินเข้ามา และเห็นกล่องไม้ยาว
เธอมีใบหน้าที่มีความสุข
ยอดเยี่ยม!
ตราบใดที่สินค้าชุดนี้ยังอยู่ เธอจะไม่ต้องกังวลกับการเจรจากับ พรรค T
อย่างน้อยก็เปลี่ยนสายชีวิตได้
หนานซ่งยังมีชีวิตอยู่ เธอจะตายง่ายๆอย่างนี้ได้อย่างไร?
จู่ๆก็มีเสียงมาจากด้านหลัง มืดมนและเย็นชา “มาแล้วหรือ”
"ใคร?!"
ซ่งซีตกใจกับเสียงนั้น และหันกลับมาทันที ชักปืนออกมาแล้วชี้ไปที่คนนั้น
ขณะที่เธอกำลังจะเปิดสลักนิรภัย เธอเห็นคนตรงหน้าเธออย่างชัดเจนผ่านแสงสลัวจากหน้าต่าง—
ผู้หญิงใบ้คนนั้น
เธอขมวดคิ้วอย่างหนัก “ทำไมแกถึงอยู่ที่นี่”
ผู้หญิงใบ้คนนี้ใช้ชีวิตเหมือนผี ทุกครั้งที่เห็นเธอ เธอจะรู้สึกหนาวจากก้นบึ้งของหัวใจ และร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนแอ เหมือนกับแม่มดแก่ในเทพนิยาย ถือตะเกียงที่มืดมน
ไม่ใช่ซิ!
ซ่งซีเปิดสลักนิรภัยและมองดูเธออย่างเย็นชา "ไม่ใช่เป็นใบ้ ทำไมถึงพูดได้"
แม้ว่าเสียงของเธอจะแหบเหมือนกลอง แต่คอของเธอดูเหมือนจะอุดตันด้วยเสมหะหนา ดังนั้น ทุกเสียงจึงดูเหมือนไม่ได้ออกมาจากลำคอของเธอ แต่เหมือนดังมาจากอกของเธอโดยตรงซึ่งทำให้ไม่สบายใจที่จะได้ยิน เธอตื่นตระหนกอีกครั้ง.
ผู้หญิงที่เป็นใบ้ชี้ไปที่คอของเธอและพยายามจะพูด
“หลอดลม ฉันเสียหาย แต่ฉันไม่ได้เป็นใบ้”