บทที่ 925 คุณน้าจัดการน้องเขย

หวังผิงใช้ตำแหน่งที่ตั้งโทรศัพท์ หาโทรศัพท์ของเฮ่อเสี่ยวเหวินพบ

แต่เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ โทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นถูกบดละเอียดเป็นชิ้น

ดวงตาสีน้ำตาลเย็นชา เขากำหมัดข้างลำตัว เสียงดังกรอบแกรบ

และก็กัดฟันแน่น

ตอนนี้เขายังคงรักษาความใจเย็นที่ริบหรี่สุดท้ายไว้ เขาถามลูกน้องอย่างเคร่งขรึม “กล้องวงจรตรวจสอบออกมาแล้วยัง?”

“ตรวจสอบออกมาแล้วครับ”

ลูกน้องอุ้มโน้ตบุ๊กเปิดกล้องวิดีโอกล้องวงจรไปด้วย และอธิบายกับหวังผิงอย่างหวาดกลัวไปด้วย “จากกล้องวงจรปิดสามารถเห็นได้ว่า พี่สะใภ้ถูกเฮ่อคุนน้องชายของเธอหลอกขึ้นรถจากบ้าน พี่สะใภ้ขึ้นรถได้ไม่นานน่าจะสังเกตได้ถึงความผิดปกติ ระหว่างนั้นอยากจะกระโดดลงจากรถ แต่ไม่สำเร็จ...”

สายตาเย็นชาของหวังผิงจ้องมองภาพกล้องวงจรปิด เขาเห็นภาพที่เฮ่อเสี่ยวเหวินอยากจะกระโดดออกจากรถ แต่กลับถูกเฮ่อคุนขวางประตูรถไว้ แล้วปิดประตูรถต่อหน้าเธอ ดวงตาคู่หนึ่งเยือกเย็นขึ้นมาทันที

เขาแผ่ออร่าความเยือกเย็นออกมา อันตรายยิ่งกว่าคืนนี้ ลูกน้องที่อยู่รอบ ๆ หวาดกลัวจนไม่กล้าหายใจ โดยเฉพาะพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่เวร ไม่สามารถปกป้องพี่สะใภ้ได้ พวกเขาทั้งรู้สึกผิดทั้งหวาดกลัว เหลือบมองใบหน้าของหัวหน้า รู้สึกว่ารักษาชีวิตไว้ไม่ได้แน่แล้ว

หวังผิงถามเสียงเข้ม: “ติดตามเลขทะเบียนรถได้แล้วยัง?”

“ครับ!”

ลูกน้องรายงาน: “รถแล่นไปทางถนนหยางเจียง แต่การติดตามได้หายไปบริเวณวงเวียนใหญ่ทางทิศตะวันตกของเมือง บริเวณนั้นกำลังซ่อมแซมถนน ยังไม่มีการติดตั้งกล้องวงจร เป็นมุมปลอดภัย อย่างไรก็ตามจากการคาดเดาเส้นทางของรถ กลุ่มคนร้ายเหล่านี้กำลังมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ เกรงว่าจะพาพี่สะใภ้...ลักลอบข้ามลำน้ำ”

หวังผิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในทันที: “ไปท่าเรือเดี๋ยวนี้!”

ขบวนรถไล่ตามไปทางทิศของท่าเรือ แต่ระหว่างทางถูกรถสกัดกั้นไว้หลายคัน จนเกือบจะชนกับแผงกั้นอยู่หลายครั้ง พวกลูกน้องโมโหจนอยากจะลงจากรถไปสู้กับพวกคนใจดำกลุ่มนี้ หวังผิงกลับสั่งให้คนขับรถรีบเร่งไปทางท่าเรืออย่างเย็นชา เขายิ่งกระวนกระวายใจ สีหน้ายิ่งเคร่งขรึม

แต่น่าเสียดายในตอนที่ตามมาถึงท่าเรือ ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง พวกเขาเห็นเพียงเรือที่แล่นไปไกล

หวังผิงมือเท้าเย็น เขาได้รับรูปที่เฮ่อเสี่ยวเหวินถูกมัด และใช้เทปดำปิดปากไว้ และก็มีคำพูดประโยคหนึ่งที่เหมือนกับลั่วอิน...

“อาอิน อาอวี้ ถึงเวลาจบสิ้นได้แล้ว ฉันอยู่ที่เมืองตงเจิ้น รอพวกเธอกลับบ้าน”

กลับบ้าน?

ครึ่งชีวิตของเขาล้มลุกคลุกคลาน ไม่มีบ้านเกิด ไม่มีบ้าน

ความหมายของ “บ้าน” เฮ่อเสี่ยวเหวินเป็นคนมอบให้เขา

หวังผิงจ้องมองไปที่เรือที่ค่อย ๆ หายลับไปท่ามกลางค่ำคืน ผมตรงหน้าผากถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง

ดวงตาที่ลึกล้ำ ด้วยความเชื่อที่มั่นคงดั่งแสงสว่างโชติช่วง

เมืองตงเจิ้นไม่ใช่บ้านของเขา ที่ที่เฮ่อเสี่ยวเหวินอยู่ถึงจะเป็นบ้าน

เธออยู่ที่ไหน เขาก็อยู่ที่นั่น

เขาหันหลังขอบุหรี่จากลูกน้อง แล้วต้านลมจุดไฟ

ควันลอยขึ้น บดบังสายตาของเขา มีเพียงเสียงทุ้มต่ำของเขา

“ไปคฤหาสน์ตระกูลเฮ่อกับฉันหน่อย”

*

ครึ่งชั่วโมงต่อไป หวังผิงถีบประตูเหล็กของคฤหาสน์ตระกูลเฮ่อ

สุนัขเยอรมันเชเพิร์ดเฝ้าบ้านเห่าอย่างบ้าคลั่ง หวังผิงถลึงตาใส่ จู่ ๆ กลับหดหัว แล้วกลั้นเสียงเห่าไว้ พ่อบ้านรีบออกมาต้อนรับ เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คุณชายเขยนี่เอง...”

หวังผิงสีหน้าไร้อารมณ์ใด ๆ แม้แต่คำสุภาพในเวลาปกติก็ถูกเก็บเรียบ คนรับใช้ของตระกูลเฮ่อจับตามองเขา เขาก้าวเข้าไปในประตูหลักโดยไม่หรี่ตา พ่อเฮ่อแม่เฮ่ออยู่บ้านกันครบ พ่อแม่ลูกกำลังทานข้าวอยู่

เฮ่อคุนตกใจมากในคืนนี้ จึงเปลี่ยนความทุกข์เป็นความอยากอาหาร แน่นอนว่าต้องข่มความตกใจ คุณนายเฮ่อลูบหัวลูกชายตัวน้อยของเธอด้วยความรักความสงสาร แล้วกำชับเขาให้ทานช้า ๆ หน่อย พวกเขาลืมเฮ่อเสี่ยวเหวินจนสนิท