บทที่ 927 จุดอ่อนของน้า

คืนนั้นทั้งครอบครัวรวมตัวกันในสวนกุหลาบต่างไม่ได้นอนกันทั้งคืน

นายเค, หลัวกัง, และบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ทั้งหมดต่างได้รับบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกันและ ยวี่จิ้นเหวิน, หนานหนิงซง, เฉวียนโจว่ชิง และคนอื่น ๆ ก็เสียเลือดไปไม่มากก็น้อย

หนานซ่ง, จี้อวิ๋น และ จี้หมิงเหรินทำงานร่วมกันทั้งคืนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของทุกคน

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกเป็นห่วงภรรยาของเขา กลัวว่าเธอดมกลิ่นเลือดไม่ไหวและกลัวเธอง่วง ดังนั้นเขาจึงบอกให้เธอ "ไปชั้นบนเพื่อไปนอนพักสักครู่ตรงนี้ยังมีพี่สี่ และพ่อสี่ ไม่ต้องเป็นห่วง”

ฟู่จื่อและ ลั่วโยว ก็เกลี้ยกล่อมเช่นกัน "ใช่ ตอนนี้คุณกำลังตั้งครรภ์ คุณควรนอน พักผ่อน และทำให้จิตใจของเธอดีขึ้น เรายังอยู่ที่นี่"

พ่อและพี่ๆ ยังพากันบ่นว่า หนานซ่งจะเป็นแม่คนแล้ว ยังอยากจะเก็บตำแหน่งของตัวเองไว้อย่างแน่นหนา

แม้แต่ซูยินที่มากับฟู่ยวี่ก็เกลี้ยกล่อมเธอ “คุณอา วางใจเถอะ หนูอาสี่และปู่สี่จะจัดการเอง”

ฟู่ยวี่ รีบส่ายหัวพยักหน้าตามว่าที่ภรรยาของเธอ

หนานซ่งจะไปนอนหลับลงได้ที่ไหน

เธอไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในคืนนี้ แต่เมื่อเห็นทุกคนได้รับบาดเจ็บ เธอรู้สึกเป็นทุกข์มากกว่า

ถ้าเซียวเอินยังอยู่ สวนกุหลาบและชีวิตนี้ไม่มีวันสงบสุขเป็นแน่!

หลังจากที่เธอตั้งครรภ์ เธอเข้าใจอารมณ์ของ ลั่วอิน มากยิ่งขึ้น

เข้าใจว่าทำไมแม่ของฉันถึงเลือกหนีเอาชีวิตรอดและจากเมืองตงเจิ้น เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องหาทุกวิถีทางเพื่อหาพี่ๆ ของเธอทั้งหมด และเธอต้องเรียกครอบครัวใหญ่ทั้งหกครอบครัวมารวมกันตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เข้าใจด้วยว่าทำไมตอนเธอเป็นเด็กทำไมต้องเข้มงวดกับพี่น้องพวกเขามาก บังคับให้พวกเขาฝึกและเรียนรู้ทุกสิ่ง... ในท้ายที่สุด เธอเพียงต้องให้พี่น้องทั้งหกของพวกเขาเอาชีวิตรอดได้

ความรักของพ่อแม่มีแผนการอันกว้างไกล

พี่น้องพวกเขาเติบโตขึ้นมาเพื่อประสบกับความทุกข์ยาก ประสบความสุข แต่ยังพบกับความโชคร้าย แต่แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก พวกเขาไม่เคยขุ่นเคืองในชะตากรรมหรือแม้แต่พ่อแม่ของพวกเขา

เพราะพวกเขาถูกคาดหวังให้มาสู่โลกนี้ พวกเขาจึงได้รับความรักที่ไม่มีเงื่อนไขจากพ่อแม่ และพวกเขายังรู้สึกถึงความงดงามของโลก

ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็สามารถเผชิญกับมันในแง่ที่ดีได้

ทั้งหมดนี้เพียงอย่างเดียว พวกเขาโชคดีกว่าหลาย ๆ คนในโลกนี้มากเพราะพวกเขาได้รับความรักมากพอที่จะสามารถรักผู้อื่นได้

ยวี่จิ้นเหวินรู้ว่าเธอไม่ได้สงบสุขในขณะนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เห็น เฮ่อเสี่ยวเหวินถูก เซียวเอิน ลักพาตัวด้วยท้องที่โต หนานซ่งก็ยิ่งเป็นห่วงเธอมากขึ้น และต้องการรีบออกไปทันทีเพื่อช่วยคนกลับมา

หลังจากที่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตั้งครรภ์ เธอมีบางอย่างที่สำคัญกว่าชีวิตของเธอ เธอรู้ว่า ถ้าเซียวเอินลักพาตัวเธอไป เธอจะไม่เผชิญหน้ากับเขาเพราะเห็นแก่เด็กในท้องของเธอ

แต่เซียวเอินเลือกที่จะใช้ผู้หญิงสองคนในครอบครัวเพื่อแบล็กเมล์พวกเขาในช่วงเวลานั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาน่ารังเกียจขนาดไหน ที่เทียบกับหมาไม่ได้!

หนานซ่งกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

เมื่อ ยวี่จิ้นเหวินช่วยพาเธอขึ้นชั้นบน รู้สึกว่าร่างกายของเธอสั่น

เข้าไปในห้องนอน ปิดประตู ยวี่จิ้นเหวินเทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้หนานซ่ง หนานซ่งนั่งบนโซฟา เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

“อาจิ้น เราต้องฆ่าเซียวเอิน! เราไม่สามารถปล่อยให้ไปถึงรุ่นลูกเรา!”

ประโยคนี้เธอแทบจะพูดออกมาผ่านการกัดฟัน

ฟันกำลังสั่น

ยวี่จิ้นเหวินเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี เขานั่งลงข้างเธอ เขาโอบไหล่เธอ ลูบแขนและฝ่ามือของเธอ ตอบซ้ำๆ ว่า “ผมรู้ ผมรู้ เซียวเอินต้องได้ตายแน่ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ก็ตาม พี่น้องหรือเรา เราจะไม่ยอมให้เขาอยู่เพื่อเกิดอันตรายต่อโลกต่อไปและการฆ่าเขาคือการกำจัดอันตรายต่อประชาชน ลูกๆ ของเราจะไม่มีวันอยู่ในเงาของเขา ผมสัญญา! "