บทที่ 932 ยินดีต้อนรับสู่เมืองตงเจิ้น

เรือกำลังลอยอยู่ในทะเล เฮ่อเสี่ยวเหวินอาเจียนแล้วอาเจียนอีก ร่างกายของเธอไม่ค่อยสบาย

เธอไม่รู้ว่าคนพวกนี้จะพาเธอไปไหน พอขึ้นเรือก็ทิ้งเธอไว้ในห้องโดยไม่มัดเธออีก ราวกับว่าเธอไม่สามารถทำอะไรได้เป็นแค่หญิงตั้งครรภ์

เฮ่อเสี่ยวเหวินทำอะไรไม่ได้จริงๆ กับสถานการณ์ปัจจุบัน

ล้อมรอบด้วยทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุด เธอสามารถว่ายน้ำได้ แต่เธอไม่สามารถกระโดดลงจากเรือแล้วว่ายน้ำกลับได้ และตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียว

หลังจากตัดสินสถานการณ์ เฮ่อเสี่ยวเหวิน รู้ว่าเธอไม่สามารถหนีได้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ เธอทำได้เพียงดูแลตัวเองและลูกในครรภ์และรอการช่วยเหลือ

ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้น...

ห้องโดยสารค่อนข้างสะอาด และคนที่ลักพาตัวเธอไปก็ไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจมากนัก พวกเขาส่งอาหารและน้ำมาให้ตรงเวลา และยังเชิญหมอให้รักษาเมื่อตอนเธออาเจียนอยากหนัก

เฮ่อเสี่ยวเหวินเอนตัวลงข้างเตียงอย่างอ่อนแรงและได้รับการรักษาจากแพทย์ สมองที่มึนงงของเธอยังคงคิดหาวิธีหลบหนี

หมอบอกว่า "ไม่ใช่เรื่องใหญ่ คุณแค่ไม่ชินกับสถานที่ แถมยังไม่ชินกับดินและน้ำ คุณจะค่อยๆๆชินกับมัน ผมจะไม่จัดยาให้คุณ ถึงเวลากินก็กินถึงเวลาอาเจียนก็ต้องอาเจียน”

ขณะเก็บกล่องยา เขากล่าวว่า "คุณอ้วนเกินไป มันเป็นสิ่งที่ไม่ดีสำหรับหญิงตั้งครรภ์ที่จะกินมากเกินไป และอาจไม่มีแรงในระหว่างการคลอดบุตร"

"..."

หากเป็นเรื่องปกติ เฮ่อเสี่ยวเหวินจะต้องกลอกตา: คุณนั่นแหละอ้วน ครอบครัวของคุณก็อ้วน!

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ หมอหน้าขาวที่ดูอ่อนโยนและสง่างามและดูเหมือนเป็นคนดี เป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายในการช่วยชีวิตในดวงตาของเธอ

เมื่อเขากำลังจะจากไป เฮ่อเสี่ยวเหวินคว้าข้อมือไว้อย่างเฉียบขาดและจ้องมาที่เขา "หมอฉันไม่ต้องทานยาจริงๆ หรือ? ฉันจะให้กำเนิดทารกได้อย่างราบรื่นใช่ไหม"

เธอกำลังตัดสินว่าบุคคลนี้เป็นศัตรูหรือมิตร

หมอดูเฉยเมย เอามือออกจากข้อมือแล้วพูดเบาๆ ว่า “ไม่จำเป็น ตราบใดที่คุณทำตามที่ผมบอก เด็กจะเกิดอย่างปลอดภัย”

เฮ่อเสี่ยวเหวินต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ หมอก็ยกมือขึ้น เปิดมือของเขาที่มีกล้อง และเดินไปถอดเสื้อผ้าของเขา

"คุณ คุณกำลังทำอะไร"

สีหน้าของเฮ่อเสี่ยวเหวินแน่นขึ้น เธอถอยกลับอย่างระมัดระวัง และมองไปที่หมอหน้าขาวด้วยความสยดสยอง

หมอไม่สนใจเธอ ถอดเสื้อผ้าอย่างเป็นระเบียบ แล้วพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ถ้าเธอไม่มาแตะต้องตัวฉันในตอนนี้ ฉันก็ไม่ต้องทำ”

เฮ่อเสี่ยวเหวิน: "???"

เขาถอดเสื้อของเขาออกทั้งหมด แล้วเดินไปปลดเข็มขัดและถอดกางเกงออก เฮ่อเสี่ยวเหวินตะโกนและฝังใบหน้าของเธอไว้ในผ้าห่ม

“เรียบร้อยหรือยัง?”

เสียงที่สงบและไม่แยแสของหมอเดินออกมาจากหูของเธอ และเฮ่อเสี่ยวเหวินตกตะลึง โดยไม่รู้ว่าเขากำลังพูดกับตัวเองหรือกับคนอื่น

ผ่านไปครู่หนึ่งชายผู้นั้นไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ และเสียงเสื้อผ้าดังก้องมาจากหูของเธอ เฮ่อเสี่ยวเหวินเงยศีรษะขึ้นอย่างไม่แน่นอนและเห็นว่าชายคนนั้นค่อย ๆ สวมเสื้อผ้าของเขาอีกครั้ง

เฮ่อเสี่ยวเหวินตกตะลึง ไม่แน่ใจว่าหมอหน้าขาวกำลังทำอะไร

หมอไม่แม้แต่จะไปหาเธอ เขาแค่ผูกกระดุมข้อมือแล้วพูดเบา ๆ ว่า "คุณก็ต้องถอดมันออกในภายหลัง"

เฮ่อเสี่ยวเหวินหดตัว “คุณต้องการทำอะไร?”

คุณหมอแต่งตัวเรียบร้อย จากนั้นจึงลืมตาขึ้น มองดูเธออย่างเย็นชา แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นไปบนศีรษะ “ที่นี่ ที่นั่น ทุกคนถูกเฝ้าติดตาม ดังนั้นผมขอแนะนำให้คุณตัวดีๆ หน่อย”

เฮ่อเสี่ยวเหวิน: "..."