บทที่ 936 เหยียนยวนปรากฏตัว

ลั่วจวินหังพูดคุยกับครอบครัวของเขา ส่วนทางโซเฟียก็กลับบ้านของตัวเอง

เดิมทีเธอคิดว่าเธอคงต้องต่อสู้กับลั่วจวินหังครั้งใหญ่ แต่เธอไม่คิดว่าจะ "หลบหนี" ได้อย่างราบรื่นขนาดนี้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ โซเฟียก็ยิ้มอย่างขมขื่นในใจ

ท้ายที่สุด เธอทำอะไรลงไปมากมายและคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปเขาอาจจะทิ้งที่ว่างในใจให้เขาบ้าง เพียงแค่ใบหน้านี้ เขาปล่อยเธอไปง่ายๆ ได้อย่างไร

ใครๆ ก็คิดว่าลั่วจวินหังไม่มีเยื่อใยต่อเธอ และไม่คัดค้านการจากไปของเธอ

เธอต้องการยอมจำนนต่อเขา แต่เขาไม่ยอมรับเธอ บังคับให้เธอต่อต้านเขา

ไม่แปลกใจเลย

แสงเย็นวาบในดวงตาของโซเฟีย ราวกับงูน้ำแข็งพิษ

เธอกลับไปที่ปราสาท รายงานตัวกับเซียวเอิน

เซียวเอินนั่งบน "เก้าอี้มังกร" ของเขาและเล่นตราประทับหยกของเขาราวกับเป็นมนต์เสน่ห์ โซเฟีย ก้าวเข้าไปในห้องโถงและเดินตรงไปยังเซียวเอิน

เธอมองไปที่เซียวเอินและหรี่ตาเล็กน้อย ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาแยกทาง เซียวเอินดูแก่ไปและผอมลงมาก

ใบหน้าของเขาดูซูบ และขอบดวงตาดำคล้ำ

ขมับบนหน้าผามีรอยย่นเพิ่มขึ้นสองสามเส้นซึ่งชัดเจนมาก

เมื่อเส้นตายกำลังใกล้เข้ามา คนเราก็จะแก่ลงอย่างรวดเร็ว และเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวเป็นปี

เธอเคยเตือนเขา เกี่ยวกับตราประทับหยกนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ดี ไม่เช่นนั้นมู่โจวคงไม่ตายเพราะการสร้างมัน แต่เซียวเอินเล่นถือมันทุกวันและไม่สามารถวางมันลงได้

"ท่านพ่อบุญธรรม."

โซเฟียทำความเคารพต่อเซียวเอิน เหมือนกับการโค้งคำนับจักรพรรดิโบราณ ก้มลงและคำนับ

และเพราะการกระทำที่เคร่งต่อวินัยของเธอ ความโกรธดั้งเดิมในหัวใจของเขาจึงหายไปบางส่วน

เมื่อเขากำลังจะอ้าปากพูด ลำคอของเขาก็เริ่มคันเขาปิดปากด้วยอาการไอเล็กน้อย มองไปที่โซเฟียซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ยอมกลับมาแล้วหรือ?"

โซเฟียเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าสงบ “ท่านพ่อ ทำไมท่านพูดเช่นนี้”

เซียวเอินเหล่ดวงตาที่ยาวและแคบของเขา ใต้ตาของเขาเป็นประกายด้วยแสงอันเยือกเย็น “ตกลงไปในหมู่บ้านที่อ่อนโยน จนไม่รู้นามสกุลของตัวเองแล้ว ฉันคิดว่าเธอต่างจากน้องสาวของเธอ ให้สำคัญกับงานเป็นหลัก คิดไม่ถึงว่าเธอจะเหมือนกัน สมองเต็มไปด้วยเรื่องผู้ชาย ที่มีแต่เรื่องความรัก ไม่แปลกที่เป็นลูกของซูดาเหม่ย ไม่ว่าจะสวยแค่ไหน มันก็เป็นแค่สมองหมู”

โซเฟียเพิกเฉยต่อการเสียดสีของเขาและถามเพียงเบา ๆ ว่า “ซ่งซี เขาตายแล้วหรือ?”

"แล้วเธอคิดว่าอย่างไรละ?"

เซียวเอินยิ้มอย่างดูถูก “เธอลองเดาสิว่าเธอตายด้วยมือของใคร”

“ไอย่า แม่ของเจี่ยงฟาน”

โซเฟียเดาถูก เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น สบตาลึกเหมือนเหยี่ยวของ เซียวเอินและพูดเบา ๆ ว่า “คุณคงคิดว่า ในเมื่อฉันรู้ว่าแม่ของ เจี่ยงฟานซ่อนตัวอยู่ในนี้ ทำไมต้องปล่อยให้เธออยู่กับ ซ่งซี ใช่ไหม เพราะฉันเดาว่า ไอย่าจะทรยศและเดาด้วยว่าคุณจะปล่อยให้ ไอย่า ฆ่า ซ่งซี เพื่อที่จะได้มีคำอธิบายกับเธอได้”

เธอพูดอย่างรวบรัด ด้วยใบหน้าที่สงบอยู่เสมอ

“คุณส่งไอย่าไปหาพ่อเจียง เพื่อให้ตกหลุมรักเขา แต่งงานกับเขา และให้กำเนิดเจียงฟาน คุณรู้ด้วยว่าไอย่าจะตกหลุมรักและสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับคน ที่จะหนีจากคำว่า ' รักแท้'."

โซเฟียพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “คุณเลยเลือกที่จะพา ไอย่า ออกไปในเวลาที่เหมาะสม และใช้เธอเป็นเหยื่อล่อเพื่อหลอกล่อพ่อเจียง ให้ทรยศลั่วอินและหนานหนิงซงและต้องการให้พวกเขาได้สัมผัสกับความรู้สึกถูกหักหลัง คุณชนะเกมไปแล้ว แต่คุณไม่ยอมให้ลั่วอินตายแบบนี้ไปจริงๆ คุณจึงปล่อยให้พวกเขาไปในช่วงเวลาวิกฤติและต้องการนำตัวพวกเขากลับมาด้วยตนเอง แต่โดยไม่คาดคิดมันกลับทำให้กับลั่วอินและหนานหนิงซ่ง มี โอกาสหนีได้สำเร็จ แล้วเลี้ยงเสือแบบไอย่าผู้น่าสงสาร คนที่เสียสามีสุดที่รักในเกมนี้และเสียลูกชายไป คุณควักเนื้อสองชิ้นในใจของคุณออกมา ทำให้เธอกลายเป็น ปีศาจเพื่อแก้แค้นสิ่งที่ทำให้เขาดูเหมือนผีไม่ใช่ผีคนไม่ใช่คน คุณเป็นหนี้เธอ ดังนั้นคุณจึงทิ้งซ่งซีไว้กับเธอ”

เซียวเอินฟังการวิเคราะห์ของโซเฟียโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

หลังจากที่เธอพูดจบ เขาถามเธออีกครั้งว่า “ในเมื่อเธอรู้แผนของฉันแล้ว ทำไมเธอไม่พาซ่งซีไปด้วยล่ะ ได้แต่ค่อยดูเธอตายไป”

เพราะฉันรู้ว่าเธอก็ต้องการการถูกปลดปล่อยเช่นกัน

โซเฟียเพียงแต่ตอบในใจ แต่พูดว่า “เพราะฉันเป็นคนไม่มีหัวใจอย่างคุณ พ่อแม่ พี่น้อง ญาติเหล่านี้ที่เกี่ยวพันกับฉันทางสายเลือด หัวใจของฉันก็ไม่ต่างจากคนอื่น พวกเขาไม่รักฉัน ฉันก็ไม่รักพวกเขา เราต่างก็เป็นเบี้ยของคุณ แล้วทำไมเบี้ยต้องมีอารมณ์ด้วย แค่ทำตามหน้าที่ตัวเองก็พอ”

เซียวเอินเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยตาแบบนกอินทรี

“เธอกำลังพยายามบอกฉันว่าในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เธอแค่ทำการแสดงละครตบตาลั่วจวินหังใช่หรือเปล่า”

"ใช่.ค่ะ"

โซเฟียตอบโดยไม่ลังเล พร้อมยิ้มบางๆ ที่ริมฝีปากของเธอ “ฉันแสดงดีเกินไปจนทำให้คุณเชื่อไปด้วยหรือเปล่า”

เซียวเอินจ้องที่เธอ มีแสงที่น่าสงสัยแวบเข้ามาในดวงตาของเขา เขาไม่เชื่อเธอ

"ท่านพ่อ..."

โซเฟียเดินช้า ๆ เดินไปหา เซียวเอินและพูดด้วยเสียงต่ำ: "การวางตัวฉันในฐานะ เหยียนซีเป็นแผนของคุณเป็นเวลาหลายปี ถ้าฉันไม่แสดงให้ละครตบตาลั่วจวินหังมันอาจทำให้สิ่งที่คุณทำไปมันเสียเวลาเปล่า ฉันขอโทษสำหรับความทุกข์ทรมานและบาปที่ได้ทำลงไปสำหรับสิ่งนี้ ตอนนี้การแสดงจบลงแล้ว ฉันได้นำลั่วจวินหังมาสำเร็จลั่วอิน, หลานอวี้และคนอื่น ๆ จะมาที่ เมืองตงเจิ้นในไม่ช้า ความแค้นที่ผ่านมา ทุกสิ่งที่คุณเคยสูญหายไปจะได้เอาคืนมันมาทั้งหมด”

เซียวเอินจ้องที่เธอแบบไม่มีอารมณ์

โซเฟียเดินขึ้นไปหาเขา ค่อยๆ คุกเข่าลง ล้มลงตรงหน้าเท้าของเขา และวางศีรษะของเธอลงบนเข่าราวกับแมวที่หลงทางมานานและในที่สุดก็พบทางกลับบ้าน

เธอพูดเบา ๆ : "ซูดาเหม่ยตายแล้ว ซ่งซี ตายแล้วและฉันจะเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลกนับจากนี้ไป ฉันจะช่วยคุณร้องเพลงตอนสุดท้ายให้จบและเดินไปทางสุดท้ายนี้พร้อมกับคุณ คุณคิดว่าอย่างไร"

ในสวนกุหลาบ หลังจากที่หยุดด่า หนานซ่ง เหลือบมองไปรอบๆ ตัวลั่วจวินหังและถามว่า "พี่ใหญ่ มีแค่พี่คนเดียวเหรอ?"

ลั่วจวินหังพูดเบา ๆ “เธอกำลังมองหาใครอีก?”

หนานซ่งเปิดปากของเขา และก่อนที่เขาจะพูดอะไร ลั่วจวินหังกล่าวว่า "เธอต้องการถามหาเหยียนยวนไหม ไม่กลัวว่าคนที่อยู่ข้างๆเธอจะหึงเหรอ"