บทที่ 939 มอบชีวิตนี้คืนให้แก่เธอ

หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินแยกจากกันและมองหน้ากันแล้วยิ้ม

“คุณปู่” หนานซ่งมองออกไปนอกห้อง “การแอบฟังตรงกำแพงเป็นนิสัยที่ไม่ดี”

ยวี่จิ้นเหวินรีบออกไปและต้อนรับ หนานซานไฉเข้ามา

หนานซานไฉพูดด้วยเสียงที่โกรธเคือง: "ใครจะไปรู้ว่าขนาดนี้แล้วยังเป็นกันแบบนี้"

เขาจ้องไปที่ ยวี่จิ้นเหวิน"ใจเย็นๆ ไม่สำคัญหรอกว่าจะทำร้ายหลานสาวของฉัน ถ้าคิดจะทำร้ายหลานชายของฉัน ฉันจะไม่มีทางให้อภัยแน่"

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มและตอบว่าไม่ หนานซ่งพูดอย่างไม่พอใจ "หลานชายยังไม่ออกมาหลานสาวก็ไร้ค่าไปเสียแล้ว?"

"ไร้ค่า."

หนานซานไฉเห็นหลานสาวคนโตทำหน้าบึ้งและรีบเปลี่ยนสีหน้าและเกลี้ยกล่อม: "ฉันเตือนอาจิ้นเธอก็ต้องต้องระวังด้วยอย่าตามใจอารมณ์เขามากเกินไป"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็มองไปที่ ยวี่จิ้นเหวินอีกครั้ง

ยวี่จิ้นเหวินก้มศีรษะเพื่อสารภาพความผิดและได้แต่พูดในใจ: ผมเกรงว่าคุณจะไม่เชื่อถ้าผมพูดออกไปคนที่อดไม่ได้ที่จะทำอะไรจริงๆคือหลานสาวของคุณ

หนานซ่งคิดในใจ: คนที่ทนไม่ได้จริงๆคือตัวเองหรือเปล่า?

โดยธรรมชาติแล้ว หนานซานไฉไม่ได้มายุ่งเรื่องกิจกรรมภายในของคนสองคนนี้ และไม่พูดอะไรมาก

“ฉันมาที่นี่เพื่อถามว่าอาซง และ อาอิน ไปที่ เมืองตงเจิ้น หรือเปล่า?”

หนานซานไฉอยู่ที่ เมืองเป่ย เพื่อทำงานในโครงการฟื้นฟูโบราณวัตถุ หนานหนิงซงโทรหาเขาก่อนออกเดินทาง เขาไม่ได้บอกว่าเขาจะไปที่ไหน แต่บอกเพียงว่าเขาต้องเดินทางไปไกลกับลั่วอิน

เขารู้จักลูกชายของเขาดี อะไรก็ตามที่ หนานหนิงซง โทรหาเขาโดยเฉพาะเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่นอน

ออกเดินทางไกล... ถ้าเป็นแค่การเดินทาง ต้องเป็นลั่วอินที่เป็นคนโทรหาเขา เขาจะรายงานสถานที่ทั้งหมดที่เขาต้องการไป

ครั้งนี้ลูกชายของเขาไม่เพียงแต่โทรหาเขาเท่านั้น แต่เขายังพูดอย่างเคร่งขรึมจนคิดถึงเรื่องนี้สองสามวันและรู้สึกว่าพวกเขาต้องไปที่เมืองตงเจิ้น

เมื่อได้ยินคำถามของคุณปู่ หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันด้วยแววตาที่แปลกใจ

“คุณปู่รู้จักเมืองตงเจิ้น” หนานซ่งถามหนานซานไฉ

“พูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน” หนานซานไฉพูด “ลูกสะใภ้ของฉัน ฉันจะไม่รู้ว่าเธอมาจากไหนได้อย่างไร”

ยวี่จิ้นเหวินขอให้ หนานซานไฉนั่งลงบนโซฟาและช่วย หนานซ่งให้นั่งถัดจากเขา หนานซ่งมองไปที่ หนานซานไฉ"หนูเคยคิดว่าคุณไม่รู้ชีวิตต้นกำเนิดของแม่"

ไม่น่าแปลกใจที่ หนานซ่งรู้สึกประหลาดใจที่ ลั่วอินไม่ค่อยบอกพวกเขาเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตของเธอ และหลังจากที่พวกเขาโตขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอค่อยๆมาเปิดเผยให้พวกเขารู้ทีละเล็กน้อย

หนานซานไฉกล่าวว่า "ฉันผ่านชีวิตมาเกือบทั้งชีวิตแล้วฉันจะไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยหรือ เมื่อตอนได้ยินพ่อแม่ของเธอพูดคุยเกี่ยวกับ พระแม่มารีและฉันก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

ในความเป็นจริง เมื่อ ลั่วอินและ หนานหนิงซงต้องการอยู่ด้วยกันในตอนแรก เขาต่อต้าน ลั่วอินไม่ได้เปลี่ยนนิสัยนั้นหลังจากเป็นแม่ เขาก็เป็นผู้ใหญ่และมั่นคงขึ้นเล็กน้อย เมื่อตอนที่เขายังสาวเขา "เป็นคนนอกรีต" ตั้งแต่หัวจรดเท้า เผยให้เห็นธรรมชาติที่ชั่วร้าย หนานซานไฉ กลัวเสมอว่าลั่วอินจะพาลูกชายของเขาเสีย กลัวอะไรก็เจอสิ่งนั้น

ลั่วอินหัวเราะอย่างบ้าคลั่งต่อหน้า หนานซานไฉ"ฉันจะพาเขาเสีย คอยดูเถอะ"

หนานซานไฉเกือบพ่นเลือดที่เต็มปากใส่ใบหน้าของเธอ

เขายังเล่นเป็นพ่อตาที่ชั่วร้าย แต่ลูกชายของเขาไม่ฟังเขา เขาไม่สามารถควบคุมมันได้

อนิจจา... ลองคิดดีๆ มันคือทุกชีวิต

*

ลั่วอินและคนอื่นๆ ขึ้นเครื่องแล้ว

“น้องหกและอาจิ้นและคนอื่นๆ น่าจะถึงคฤหาสน์เก่าตระกูลยวี่แล้ว”

ลั่วอินประมาณเวลาและถาม หนานหนิงซงว่า "ก่อนออกเดินทางคุณโทรหาพ่อของเราแล้วใช่ไหม"

หนานหนิงถอนหายใจอย่างโล่งอก

ลั่วอินมองมาที่เขา "คุณบอกพ่อว่าเรากำลังจะไปที่ไหน"