บทที่ 940 ไม่มีอะไรที่ปู่ทำไม่ได้

เมื่อรู้ว่า หนานหนิงซงและ ลั่วอินไปที่ เมืองตงเจิ้น หนานซานไฉกล่าวว่าเขาไม่ได้กังวลว่าเป็นเรื่องเท็จ

เขาได้พาเด็กๆไปด้วย

“โชคดีที่เธอไม่ได้ไป” หนานซานไฉกำหัวใจไว้ มองดูหนานซ่งและสูดหายใจเข้าลึกๆ “ไม่เช่นนั้น ใจเก่าของข้าคงจะทนไม่ไหว”

หนานซ่งอยากไป แต่ตอนนี้เธออ่อนแอมาก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถช่วยเหลือทุกคนได้ และถ้าเธอไป เธออาจจะกลายเป็นอุปสรรคและเป็นภาระให้ครอบครัวของเธอ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางก็ตื่นตระหนกในใจ และคิดว่าดูแลัวเองให้ดีที่สุด เพื่อที่เธอจะได้มีพลังต่อสู้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

ถ้าเธอไม่ฆ่าเซียวเอินด้วยมือของเธอเอง เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถผ่านมันไปได้

ยวี่จิ้นเหวินค่อย ๆ ลูบหลัง หนานซ่งด้วยมือใหญ่ของเขาเพื่อบรรเทาอารมณ์ของเธอ

ตอนนี้เขาได้คุยกับคุณปูเกี่ยวกับเมืองตงเจิ้นแล้ว ยวี่จิ้นเหวินก็จำบางอย่างได้ และถามคุณปูว่าเคยเห็นตราประทับหยกจริงหรือไม่

“ตราประทับหยก?” หนานซานไฉกล่าว “แน่นอนฉันเคยเห็นมัน”

การพูดแบบนี้จากปากของคนอื่นก็เหมือนการโอ้อวด แต่เมื่อมาจากปากของผู้อาวุโสของเก่าและหยกมาเกือบตลอดชีวิต ก็เป็นเรื่องปกติเหมือนกับการกินและดื่ม

หนานซานไฉถามว่า "ถามถึงราชวงศ์รุ่นใด ฉันเคยซ่อมมาหนึ่งหรือสองครั้งแล้วและทีมงานภาพยนตร์และโทรทัศน์หวังว่าจะให้ฉันทำของปลอมให้พวกเขา"

หนานซ่งตาเป็นประกายเมื่อได้ยิน “ปู่ยังมีความสามารถนี้อยู่หรือ”

“เธอกำลังพูดเรื่องอะไร” หนานซานไฉ ชำเลืองมอง “ปู่ของเธอทำอะไรไม่ได้ ปู่ของเธอทำอะไรก็ได้”

หนานซ่งอดหัวเราะไม่ได้ หยิบส้มโอชิ้นหนึ่งที่ ยวี่จิ้นเหวินปอกเปลือกแล้วถาม "สุดท้ายปู่ทำหรือเปล่า?"

"ทำแล้วหนึ่ง แต่ไม่ได้ให้"

หนานซานไฉยังหยิบเนื้อส้มโอชิ้นหนึ่งที่ ยวี่จิ้นเหวินส่งมาให้ ยัดเข้าไปในปากของเขา กัดฟันเป็นแถวๆ และยิ้ม

ยวี่จิ้นเหวินรีบยื่นน้ำชาให้คุณปู่และถามอย่างเป็นกันเองว่า "ทำไมปู่ไม่ให้?"

หนานซานไฉดื่มชาครึ่งถ้วยแล้วคลายความเปรี้ยวในปากของเขาและพูดว่า "เงินไม่ถึง"

เขาใช้ความอุตสาหะอุตสาหะเป็นเวลาสองปีในการผลิตมันสำหรับพวกเขาราคาที่เขาตกลงกันไว้ก็ลดลงครึ่งหนึ่งและเขาก็จู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำโดยบอกว่ามันไม่สอดคล้องกับข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่พวกเขาพบ

หนานซานไฉหัวเราะในขณะนั้น โยนชิ้นงานที่ทำเสร็จแล้วไปด้านข้างอย่างไร้ความปรานี และถามพวกเขาว่า "ไหน บอกฉันที ให้ได้ยินสิ คุณพบข้อมูลทางประวัติศาสตร์ประเภทใด"

ผู้มาเยือนพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย และหลังจากฟังเรื่องไร้สาระของชายผู้นั้นแล้ว หนานซานไฉก็สอนบทเรียน ลักษณะของตราประทับหยกที่สืบทอดมาจากราชวงศ์ต่างๆ มีอักษรอะไรสลักอยู่ และจักรพรรดิใช้อะไร มีพระราชกฤษฎีกาอะไรออกมาและได้รับการบอกเล่าเรื่องราวราวกับเรื่องหนึ่งและผู้กำกับของทีมงานก็ตกตะลึงราวกับว่าพวกเขากำลังฟังประวัตินับร้อย

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันมีค่าแค่ไหน สิ่งนี้เป็นของปลอม มันไม่คุ้มกับเงินเลย อย่าเอาเงินนั้นให้ นำเงินพวกแกแล้ว ออกไป!”

หนานซานไฉออกคำสั่งให้ขับไล่แขกในทันที และทีมงานก็ตื่นตระหนกทันทีเมื่อเห็นสิ่งนี้ และเริ่มก่อความวุ่นวายอีกครั้ง โดยต้องการให้คุณปู่มอบตราประทับหยกให้พวกเขา แม้ว่าราคาจะเพิ่มเป็นสองเท่าก็ตาม

“ไม่ต้อง ฉันจะเก็บไว้มันไว้เพื่อทุบวอลนัทที่บ้าน!”

หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินอดหัวเราะไม่ได้เมื่อฟังตอนนี้ ในฐานะพวกเขาจะทนไปทำไมถึงเรื่องจู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับงานของเขาโดยมีเงินไม่เพียงพอ?

หัวเราะและยิ้ม หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่ หนานซานไฉความคิดแวบเข้ามาในจิตใจของพวกเขาในเวลาเดียวกันรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา

ทั้งสองมองหน้ากันและแลกเปลี่ยนความคิด “ใช่!”

หนานซานไฉเพิ่งปอกองุ่นแล้วใส่เข้าไปในปากของเขา เมื่อเขาได้ยินเสียงเป็นเอกฉันท์ของคู่หนุ่มสาวและถามด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือเปล่า?”

“คุณปู่” หนานซ่งลูบร่างกายไปข้างหน้าแล้วถามว่า “คุณยังมีตราประทับหยกนั้นอยู่หรือเปล่า”

หนานซานไฉพยักหน้า "ยังเก็บมันไว้"