บทที่ 95 โชคดีมาก

มันเป็นการให้เดาดู แต่ดูเหมือนว่าหนานซ่งไม่ต้องการให้ยวี่จิ้นเหวินเดา

เธอใช้มือแตะ "Charlotte Girls" ที่งดงามสีแดงอมส้มไปโดยตรง ในขณะที่ยวี่จิ้นเหวินยกคิ้วขึ้น เขาขยับมือไปที่ "Golden Celebration" สีเหลืองอีกครั้งและพยักหน้าอีกครั้ง

กู้เหิงเข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึงและแจ้งฝ่ายการตลาดทันที

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกประหลาดใจมาก "คุณเลือกสองอันใช่ไหม?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

หนานซ่งถามเขากลับ "มีแบรนด์หลัก จะมีสองสไตล์ไม่ได้เหรอ?"

ใช่ ทำไมจะมีสองสไตล์ไม่ได้?

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่หนานซ่งอย่างลึกซึ้ง เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาคิดว่าเขารู้จักเธอดีขึ้น เธอสามารถทำให้เขารู้สึกประหลาดใจได้เสมอ เธอมีความคิด และความเฉลียวฉลาดมากกว่าที่เขาคิด

เขาขดริมฝีปากและหัวเราะท่ามกลางแสงแดด "ผมเริ่มมีความหวังแล้ว"

.......

นิทรรศการดอกกุหลาบทอดยาวไปตามถนนสายยาวสองสามสาย ไม่เพียงแค่มีช่อกุหลาบเท่านั้น แต่ยังมีกำแพงกุหลาบยาวหนึ่งกิโลเมตร และบันไดแห่งความรักที่เป็นสัญลักษณ์ของ "การจับมือ"

นอกจากนี้ยังมีดอกกุหลาบอันแสนโรแมนติกซึ่งเปรียบเสมือน "หิมะในฤดูใบไม้ผลิ" เป็นฉากที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน

คู่รักต่างจับมือกันและออกมาสัมผัสบรรยากาศที่คึกคักกว่าวันวาเลนไทน์ กอดและจูบกันเป็นครั้งคราว

มีคนดังเน็ตไอดอลใส่ชุดประจำชาติฮั่นออกมาถ่ายรูป รวมถึงเจ้าสาวที่ถ่ายรูปงานแต่งงานด้วย

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินเดินแยกจากกันในบรรยากาศที่ร้อนแรงนี้ ขณะที่เขาเดินไป มือของหนานซ่งก็ถูกใครบางคนจับไว้

เธอตกใจและอยากจะถอนตัวออกไปโดยไม่รู้ตัว "ทำอะไร?"

อย่างไรก็ตามยวี่จิ้นเหวินจับมันไว้แน่นโดยไม่ปล่อย และกระซิบที่ข้างหูว่า "ฉันรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ฉันมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก"

"ประหม่า......"

หนานซ่งเกือบจะสบถออกมา มันเป็นการฝึกฝนตนเองที่ดีของเธอ แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะจ้องมองที่ยวี่จิ้นเหวิน

ใบหน้าของชายผู้นั้นหนาขึ้นเรื่อยๆ ทำไมถึงไม่ทันสังเกตมาก่อน

ถ้าการแอบรักมีตัวกรอง มันเป็นตัวกรองหนาที่ทำให้ตาของเธอบอด ทำให้เธอคิดว่ายวี่จิ้นเหวินแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ แต่ในความเป็นจริง ผู้ชายทุกคนในโลกนี้ก็เหมือนกันหมด

ล้วนเป็นคนมีศีลธรรมและตัณหา

ไม่รู้ว่าเขาประหม่าจริงๆหรือแค่เสแสร้ง แต่ฝ่ามือของเขาเปียกเล็กน้อย หนานซ่งถูกจับมือไว้แบบนี้ไม่สามารหนีไปได้ ก็เลยปล่อยเขาไป

จริงๆในเหตุการณ์แบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของการจับมือกัน แต่ไม่จับมือนี่สิมันผิดปกติ

เดินเล่นกลางทะเลดอกไม้ ดอกไม้ที่ร่วงหล่นก็มีสีสัน และกลีบดอกร่วงหล่นจากฟ้า สวยงามมาก ความรื่นเริงมีอยู่ทุกหนทุกแห่งในที่แห่งนี้ และหนานซ่งก็ยิ้มออกมาในบรรยากาศเช่นนั้น

ยวี่จิ้นเหวินแค่มองไปที่ผู้หญิงข้างๆ เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่น่ารื่นรมย์บนใบหน้าของเธอมาเป็นเวลานานแล้ว มันช่างว่องไวและสดใสมาก

คู่รักหลายคู่อดไม่ได้ที่จะจูบท่ามกลางสายฝนดอกไม้ และยวี่จิ้นเหวินก็กระซิบ "เสี่ยวซ่ง"

หนานซ่งกำลังเคลิ้มอยู่กับบรรยากาศที่โรแมนติกและหันหลังกลับอย่างว่างเปล่า ทันทีที่สบตาเขา ริมฝีปากก็ถูกเขาปิดผนึกไว้แล้ว

ในตอนนี้พวกเขาเป็นเหมือนคู่รักที่ธรรมดาที่สุดที่จูบกันในบรรยากาศอันแสนโรแมนติก

พวกเขาสามารถจูบได้จนแก่ ถ้าไม่มีใครขัดจังหวะ——