บทที่154 พ่อห้าคนพี่ชายห้าคน อยู่กันเต็มบ้าน

ยวี่จิ้นเหวินมองหินอาเกตที่ตกอยู่บนพื้น มันแตกออกเป็นสองส่วน หัวและตัวแยกออกจากกัน

มีชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังโดนกรีดแทง

โจ๋เซวียนตกใจจนนิ่งไป พอได้สติกลับมาเธอกลับลูบอกตัวเองแล้วพูดว่า "เพราะพี่เลย พูดเสียงดังขนาดนั้น......."

ตอนแรกเธอก็แค่ตั้งใจว่าจะงอแงใส่เขาสักหน่อย แต่พอได้เห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของยวี่จิ้นเหวิน เธอก็กลัวจนต้องขยับถอยหลังแล้วลอบกลืนน้ำลาย แล้วก็รีบเปลี่ยนสีหน้าท่าทางของตัวเองทันที เธอมองเขากล้า ๆ กลัว ๆ

"ขอโทษนะคะพี่จิ้น เซวียนไม่ได้ตั้งใจ"

"ออกไป"

น้ำเสียงของยวี่จิ้นเหวินเย็นชาขั้นสุด "ฉันไม่อยากพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง"

"พี่จิ้น......" โจ๋เซวียนพยายามพูดให้เขาใจเย็น "ของชิ้นนี้แพงมากเลยเหรอคะ? เดี๋ยวเซวียนหาคนช่วยแกะสลักให้พี่ใหม่อีกชิ้นก็ได้นี่คะ"

ยวี่จิ้นเหวินค่อย ๆ ย่อตัวลงไป เขาค่อย ๆ เก็บชิ้นส่วนที่แตกหักพวกนั้นขึ้นมา เมื่อได้ยินแบบนั้น ตัวของเขาก็แข็งทื่อไปในทันที

เขารีบลุกขึ้นยืน แล้วมองหน้าโจ๋เซวียน

กลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้หัวใจของโจ๋เซวียนกระตุกด้วยความกลัว จากนั้นเธอก็ก้าวถอยหลังไปอีกสองสามก้าว

มีวินาทีหนึ่ง ที่เธอรู้สึกว่าเขาอาจจะตบเธอก็ได้

ถ้าเกิดว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิง ยวี่จิ้นเหวินมั่นใจมากว่าเขาจะต้องลงมือทำร้ายร่างกายเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ ！

"แกะสลักใหม่อีกชิ้น?"

ใบหน้าของยวี่จิ้นเหวินเต็มไปด้วยความโมโห แถมยังมีกลิ่นอายบางอย่างที่บอกไม่ถูกแผ่ออกมาจากตัวเขา "เธอรู้หรือเปล่าว่าใครเป็นคนแกะสลักมัน? ต่อให้เธอซื้อ เธอก็ไม่มีปัญญาชดใช้อยู่ดี"

ใบหน้าของโจ๋เซวียนแดงก่ำขึ้นมาในทันที

แต่ก่อน ต่อให้เขาจะโมโหแค่ไหน เขาก็ไม่เคยใช้คำพูดหรือน้ำเสียงดูถูกหรือลดทอนเธอเลยสักครั้ง

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

เพราะว่าเธอทำของเขาเสียหายอย่างนั้นเหรอ?

"พี่จิ้น......" โจ๋เซวียนยังพยายามวอแวเขาต่อ แต่ยวี่จิ้นเหวินกลับตะโกนออกมาเสียงดัง "มีใครอยู่บ้าง? ไปตายไหนกันหมด!"

รปภ.ที่รออยู่ด้านนอกไม่กล้าเขามาขานรับ "ครับคุณชาย"

"พาตัวเธอออกไป"

ยวี่จิ้นเหวินสั่งออกมา "ครั้งหน้า ถ้ายังปล่อยให้คนนอกเข้ามาอีก ก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว"

"ครับ คุณชาย"

เหล่ารปภ.พาตัวโจ๋เซวียนออกไปด้วยความหวาดกลัว ส่วนโจ๋เซวียนก็ไม่อยากจะเชื่อ เธอพยายามดิ้นไม่หยุด "พี่จิ้น พี่ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง......."

พวกคนรับใช้มองโจ๋เซวียนตะโกนร้องโหวกเหวกราวกับสุนัขเพราะกำลังถูกรปภ.พาตัวออกไป จึงพากันอึ้งไปตาม ๆ กัน

พวกเธอเดาผิดหรอกเหรอเนี่ย ดูเหมือนว่าของเก่าจะดีกว่าสินะ

ยวี่จิ้นเหวินเรียกตัวเหอจ้าวที่เพิ่งจะกลับถึงบ้านให้มาหาเขาอีกครั้ง แล้วสั่งเขาไปสามเรื่อง:

เรื่องแรก หาคนซ่อมหินสลักอาเกตให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

เรื่องที่สอง จองตั๋วเครื่องบินไปเมืองหนาน เที่ยวเช้าสุดของวันพรุ่งนี้ให้เขา

เรื่องที่สาม เตรียมของขวัญวันเกิดให้กับหนานซ่ง

เหอจ้าวรับคำสั่งแล้วก็รีบไปทำตาม ส่วนยวี่จิ้นเหวินกลับนั่งมองของขวัญที่ถูกตั้งเอาไว้เต็มโต๊ะ ใจของเขากำลังยุ่งเหยิง แววตาของเขาเดี๋ยวสดใสเดี๋ยวลุ่มลึก

ครั้งนี้เขาจะบินไปเมืองหนานเป็นครั้งที่สามแล้ว เขาไม่เชื่อหรอก ว่าเขาจะเอาใจเธอกลับคืนมาไม่ได้!

——

กำลังจะอายุยี่สิบห้าแล้ว หนานซ่งเริ่มรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ควรจะเริ่มดูแลตัวเองสักที

รีบนอนแต่หัววันแล้วก็ตื่นแต่เช้า เป็นเรื่องที่เธอต้องทำให้ชินให้ได้

ที่ผ่าน ๆ มา ตอนเช้าจะมีเสียงสัตว์ร้องปลุกให้เธอตื่น จึงไม่จำเป็นจะต้องตั้งนาฬิกาปลุก แต่วันนี้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ตอนนี้โทรศัพท์ของเธอแผดเสียงลั่น มันดังไม่หยุดมาครู่ใหญ่แล้ว

เธอลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นคำอวยพรวันเกิด

ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทตระกูลหนาน ผู้จัดการ ผู้ช่วยต่างก็พากันส่งข้อความส่วนผ่านช่องทางส่วนตัวมาอวยพรวันเกิดเธอ เหล่าพนักงานก็ทยอยส่งสติ๊กเกอร์เข้ามาในกลุ่มของบริษัท คำอวยพรวันเกิดจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาราวกับสายน้ำหลาก ทำเอาคนรับนั้นตามอ่านไม่ทัน

เธอไม่ได้เจอกับสถานการณ์แบบนี้มาสามปีแล้ว ก็เลยรู้สึกไม่ค่อยชิน

หนานซ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เป็นความรับผิดชอบที่ดูหวานซึ้งจังเลยนะ เธอกลัวสถานการณ์แบบนี้มากที่สุด ตอนแรกเธอตั้งใจจะให้เหตุการณ์วันเกิดของเธอผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ไม่นึกว่าพอถึงเวลามันก็เกิดจริง ๆ