บทที164 ผู้ชายแค่ส่งผลต่อความเร็วตอนที่ฉันชักดาบเท่านั้น

แน่นอนว่าจี้อวิ๋นไม่คิดเอาชนะหนานซ่งอยู่แล้ว อันที่จริงแม้เขาจะลงมือจริงก็ไม่สามารถเอาชนะเธอได้

พี่น้องทะเลาะกันให้ตาย พวกเขาก็คืนดีกันเสมอ

หนานซ่งพาจี้อวิ๋นไปที่ห้องเพื่อคำนับรูปพ่อแม่ หลังจากจุดธูปเสร็จ จี้อวิ๋นกลุกขึ้นจากฟูกมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และแตะศีรษะของเธอ

“อยู่คนเดียวในสวนกุหลาบกลัวไหม”

หนานซ่งส่ายหัวเบา ๆ "ฉันไม่ได้ปอดแหกขนาดนั้น ที่บ้านมีคนใช้มากมาย นอกจากนี้ ฉันได้พาหนานหลินมาอยู่ด้วยแล้ว"

“ลูกพี่ลูกน้องอาสามของคุณ?” จี้อวิ๋นยังคงมีความประทับใจเล็กน้อยเกี่ยวกับหนานหลิน

หนานซ่ง พยักหน้า “ใช่”

“แล้วคนที่ดูโง่และเลวคนนั้นละ?”

"ลูกพี่ลูกน้องอาสองของฉัน หนานหยา"

“อ๋อ ชื่อนี้เอง”

จี้อวิ๋นกล่าว: "ได้ยินมาว่าเธอค่อนข้างเป็นคนขี้โวยวาย พี่เพิ่งพัฒนายาบางชนิดที่มีพิษต่อแมลงที่ชอบทำตัวสั่นได้ พวกมันยังมีประสิทธิภาพต่อคนด้วย ต้องการยานั้นไหม"

"...ไม่จำเป็น"

หนานซ่งรู้สึกว่าพี่สี่กลายเป็นคนดุร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เขาอยู่กับเฉิงเซี่ยน “หนานหยากำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้ เมื่อเธอแต่งงานกับตระกูลฉินไป บางทีเธออาจกลับมาหาเรื่องได้”

จี้อวิ๋นไม่ได้มองเธอด้วยความมั่นใจ “ยังไงก็เถอะ อย่าปล่อยให้ตัวเองถูกกระทำ ได้ยินไหม?”

เขาเอื้อมมือไปบีบหน้าหน่านซ่งและยิ้ม: "กะหล่ำปลีที่โตมาในฝ่ามือ จะถูกหมูกินไปไม่ได้ มีดผ่าตัดในมือยังคมดีอยู่"

หนานซ่งปัดมือออกและมองพี่สี่ด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย

“อย่ากังวลไป ผู้ชายแค่ส่งผลต่อความเร็วตอนที่ฉันชักดาบเท่านั้น ถ้าหมูตัวไหนกล้าขึ้นมา ฉันจะฆ่ามันก่อนแล้วค่อยกินหมูตัวนั้น”

จี้อวิ๋นรู้สึกขบขันกับเธอและหัวเราะ “โอเค เธอก็รู้อยู่ในใจ พี่ต้องไปแล้ว ยังมีเรื่องยุ่งอีกมากที่โรงพยาบาล... อ้อ เกือบลืมไปเลย ศาสตราจารย์เฮอร์แมน” ขออะไรเธอหน่อย..”

"เรื่องอะไร?"

“เขามีคนไข้ที่เป็นโรคอัมพาตครึ่งซีกที่นั่น สถานการณ์คล้ายกับของยวี่จิ้นเหวินในตอนนั้น อยากขอให้เธอช่วยไปดูให้หน่อย”

จี้อวิ๋นยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า: "คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมกระดูกและครอบครัวของผู้ป่วยบอกว่าตราบเท่าที่หมอเกรซเต็มใจไปรักษาพวกเขายินดีที่จะจ่ายไม่อั้น"

หนานซ่งพยักหน้า "พี่กลับไปแล้วส่งสำเนาข้อมูลผู้ป่วยให้ฉันดู"

จี้อวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น “เธอยอมไปรักษาคนไข้นอกสถานที่แล้วหรือ”

“ศาสตราจารย์เฮอร์แมนเป็นครูของฉัน และพี่ก็เป็นคนเอ่ยปาก ฉันปฏิเสธได้ไหม”

หนานซ่งเหลือบมองเขาเบา ๆ และพูดอย่างเคร่งขรึม “แต่ร่างกายของทุกคนแตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ยวี่จิ้นเหวินเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษและรากฐานทางกายภาพของเขาดีกว่าคนธรรมดาดังนั้นฉันไม่สามารถรับประกันได้เพียงแค่ลองดู ค่อยว่ากัน"

"เข้าใจ."

จี้อวิ๋นมองดูน้องสาวของเขาอย่างลึกซึ้ง "ยวี่จิ้นเหวินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรงในปีนั้นเขาสามารถฟื้นตัวได้เหมือนคนปกติ มันเป็นเพราะปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ และรู้ว่าเธอทุ่มเทมากแค่ไหน"

หนานซ่งพูดเรียบๆ ว่า “มันผ่านมานานแล้ว จะพูดถึงอีกทำไหม พี่สี่ ตามีไว้มองไปข้างหน้า เรามองไปแต่ข้างหน้าเถอะ”

——

หลังส่งจี้อวิ๋พี่สี่ไปที่สนามบินแล้ว หนานซ่งก็กลับไปที่บริษัทโดยตรงจากสนามบิน

ระหว่างทางกลับ เจี่ยงฟานได้โทรหาเธอและรายงานความคืบหน้าของโครงการสนามแข่งม้า"... ประธานยวี่ และ ประธานฟู่อยู่ตรงนี้ คุณมีอะไรจะเล่าให้ฟังไหม"

ทันทีที่ หนานซ่งพูดว่า "ไม่มี" เสียงของ ฟู่ยวี่ก็มาจากปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์

“อยาบอกว่าไม่มี วันนี้อากาศดีมาก หญ้าบนสนามแข่งก็ปูเสร็จแล้ว คุณอยากพาเสี่ยวไป๋ไปเดินเล่นที่สนามแข่งไหม ไอ้ยวี่ขี่เก่ง ของผมเก่งกว่า เรามาลองแข่งกันดู"

หลังฟังจากหูฟังเสียงที่นุ่มนวลของ ฟู่ยวี่แทรกซึมเข้าไป หนานซ่งดูเหมือนว่าเธอสามารถเห็นคิ้วที่บินได้ของผู้ชายและรอยยิ้มเยาะเย้ยถากถาง

ในทำนองเดียวกัน ลักษณะที่ปรากฏขึ้นสู่สายตาของ ยวี่จิ้นเหวินซึ่งอยู่ตรงข้าม

ดวงตาสีเข้มและลึกเงียบเย็นทำให้ฟู่ยวี่ริมฝีปากบางของเขากดเป็นเส้น