บทที่180 คุณลุง ที่จริงคุณก็แก่นะ

อยู่ ๆ ยวี่จิ้นเหวินก็ถามขึ้น ทุกคนที่นั่งอยู่ชะงักไปราวกับเจอแผ่นดินไหว หนานซ่งเองก็ขมวดคิ้ว

ซือเจ๋อหันหน้าไปมองอดีตพี่เขย

"ปีนี้ผมอายุยี่สิบครับ"

เพิ่งจะยี่สิบ

"เด็กจัง" ยวี่จิ้นเหวินปรายตามองไปทางหนานซ่งเล็กน้อย หนานซ่งหันไปสบตากับเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนเห็นสายตาเยาะเย้ยประมาณว่าเธอเป็น 'โคแก่กินหญ้าอ่อน'

หนานซ่งหงุดหงิด เธอตั้งใจจะด่าเขาไปสักคำ แต่ก็ได้ยินน้ำเสียงนิ่ง ๆ ของซือเจ๋อพูดขึ้น "ก็ไม่ได้เด็กมากนะครับ บางทีอาจเพราะคุณลุงอาจจะเริ่มแก่แล้วมากว่า"

"......"

หนานซ่งแทบจะหลุดหัวเราะออกมา ผิดเสียที่ไหนล่ะ เขาเป็นชาย! แก่! อายุสามสิบปีแล้วนะ!

ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้โกรธ เพียงแค่พูดออกมาอย่างสบาย ๆ : "นายกล้าเรียกฉันว่าลุง แต่ไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นที่ตัวเองเรียกว่าพี่สาวเหรอ ต้องเปลี่ยนไปเรียกเธอว่าอาสิ ไม่อย่างนั้น ฉันก็กำลังเอาเปรียบเธออยู่ไม่ใช่เหรอ?"

หนานซ่งไม่ได้กังวลหรือเป็นห่วงเรื่องนี้ เธอหันหน้าไปเรียกเขา "คุณลุง"

ยวี่จิ้นเหวิน: "......"

เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ รู้สึกว่านี่คือเรื่องหลอกลวง เขาพูดกลั้วหัวเราะ: "เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

"คุณลุงไงคะ"

ชีวิตนี้หนานซ่งยังไม่เคยเรียกใครว่าลุงได้จริงใจขนาดนี้มาก่อน ดวงตาใสซื่อมองยวี่จิ้นเหวิน แล้วพูดออกมาจากใจ: "คุณค่อนข้างแก่แล้วค่ะ"

"......" ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาโดนทิ่มแทง เหมือนว่าเขา จะแก่กว่าเธอ หกปีมั้ง

แก่ขนาดนั้นเลยหรือไง?

ซือเจ๋อกลับมองหนานซ่ง แล้วพูดออกมาอย่างจริงจัง "ถ้าเกิดว่าหน้าตาไม่ดีถึงจะเรียกว่าคุณน้าคุณอาไม่ก็คุณป้า แต่พี่หน้าตาดี ก็เลยเป็นวัยรุ่นตลอดไป"

ฟังสิ นี่ต่างหากภาษาคน!

หนานซ่งตบหัวของซือเจ๋อ แล้วหัวเราะ "เด็กดี"

ดวงตาของยวี่จิ้นเหวินแสดงความไม่พอใจออกมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหัวใจของเขานั้นกำลังหงุดหงิด สายตาคมกริบของเขามองภพที่หนานซ่งตบหัวไอ้เด็กคนนี้ เขาอยากจะจับมันโกนหัว จากนั้นก็ส่งตัวมันไปอยู่ที่วัดเส้าหลิน ให้มันไปเป็นเณร!

กู้เหิงกับเหอจ้าวนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลังเงียบ ๆ แล้วแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำงาน ไม่กล้าเงยหน้า

นี่มันฉากอะไรกันเนี่ย? ? ?

อยากลงจากรถ......

ภายในรถเงียบลงไปชั่วครู่

ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันของยวี่จิ้นเหวิน เริ่มเอ่ยปากถามซือเจ๋อต่อ "ยังเรียนอยู่เหรอ?"

"ครับ มหา'ลัยปีสอง"

"ที่เมืองหนาน?"

"ครับ"

"มหาวิทยาลัยไหน?"

"มหาวิทยาลัยS"

"อ๋อ"

ยวี่จิ้นเหวินเงียบไป ในรถเองก็เงียบไปเช่นกัน

ต่อจากนั้น เขาก็ถามขึ้นอีก น้ำเสียงของเขาดูเอื่อยกว่าเดิม "นายชื่ออะไร?"

ซือเจ๋อเองก็ชะงักไป ดวงตาใสแจ๋วมองไปทางยวี่จิ้นเหวิน น้ำเสียงดูเย็นชาขึ้นเล็กน้อย "ซือเจ๋อ"

ยวี่จิ้นเหวินไตร่ตรองชื่อนี้อยู่เล็กน้อย จากนั้นก็เดาถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซือตั๋ว

"ครอบครัวยังมีใครอีกบ้าง?"

ครั้งนี้หนานซ่งไม่ได้รอให้ซือเจ๋อตอบ เพราะสุดจะทนแล้ว เธอหรี่ตามองเขาเล็กน้อย "คุณจะพอได้หรือยัง? เป็นทะเบียนราษฎร์หรือไง?"

ยวี่จินเหวินที่นั่งถัดจากซือเจ๋อไป หันมามองหน้าหนานซ่ง ดวงตาที่เคยดูไม่เป็นมิตรของเขาดูอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย เขายกยิ้ม "นี่ก็ กำลังคุยกับเด็กมันอยู่ไม่ใช่หรือไง"