บทที่449 ยังไม่เบื่อแผนแบบนี้อีกเหรอ?

ต้นเดือนเมษา ลมที่พัดมาในตอนกลางคืนของเมืองเป่ยยังคงให้ความรู้สึกเย็นอยู่เล็กน้อย

ยวี่จิ้นเหวินกับหนานซ่งออกมาจากชานชาลา ยวี่เจ๋ออวี่กับยวี่เจียหางคอยอยู่ที่ประตูทางออกอยู่นานแล้ว

เขาโบกมือให้ทั้งสองคนทั้งที่อยู่ห่างกันตั้งไกล "พี่ใหญ่ พี่หนาน!"

"แม่ของฉันเป็นไงบ้าง?" ยวี่จิ้นเหวินถามขึ้น

ยวี่เจียหางตอบ "คุณป้าออกมาแล้ว เด็กในท้องของโจ๋เยว่ไม่เป็นอะไร ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรน่ากังวล โชคร้ายจริง ๆ !"

"ไม่ใช่แค่โชคร้าย ผู้หญิงคนนั้นน่ะหน้าไม่อาย!"

ยวี่เจ๋ออวี่โมโหจนต้องด่าออกมา "เธอเป็นคนหาเรื่องน่าอายให้ตัวเองแท้ ๆ พอเจอคนอื่นเขาตลบหลังให้ คนที่ไปแจ้งตำรวจก็เป็นเธอ ต้องนั่งดูเธอเล่นละครไปวัน ๆ "

หางตาของยวี่จิ้นเหวินกระตุก ดวงตาทั้งสองข้างของเขาวาวโรจน์ น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น "กลับบ้านกันก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที"

รถขับไปบนทางไปคฤหาสน์เก่าตระกูลยวี่ ห่างไปไม่ไกลก็เห็นรถเบนซ์คันสีดำจอดอยู่หน้าซอย ยวี่เจ๋ออวี่สบถออกมา: "เฮ้ย นี่มันรถของเสิ่นหลิวซูไม่ใช่เหรอ?! นี่เขายังกล้ามาที่นี่อีก!"

ยวี่จิ้นเหวินกับหนานซ่งหันไปมอง แล้วหรี่ตาลงพร้อมกัน

หลังจากที่เข้าไปในคฤหาสน์เก่าตระกูลยวี่แล้ว ก็เดินไปฝั่งที่เป็นบ้านของยวี่เฟิ่งเจียว

ตอนที่เพิ่งจะเดินผ่านประตูโค้งไป ก็ได้ยินน้ำเสียงตกใจปนไม่เชื่อของเสิ่นหลิวซูดังออกมา "อาเจียว เธอยืนได้แล้วเหรอ?"

"......"

เสิ่นหลิวซูเองก็เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด พอลงจากเครื่องบินปุ๊บเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากโจ๋เยว่ทันที ในสายเธอกำลังร้องไห้ใส่เขา

เขารีบไปโรงพยาบาล เพื่อดูอาการของโจ๋เยว่ พอมั่นใจว่าเด็กในท้องไม่เป็นอะไร เขาถึงได้วางใจ จากนั้นก็ต้องฟังโจ๋เยว่ร้องไห้พร่ำพรรณนาอยู่นาน

"ฉันได้ยินโจ๋เซวียนบอกว่าอาจิ้นยังไม่ตาย ก็เลยดีใจมาก ๆ เลยไปหาเขาที่คฤหาสน์เก่าตระกูลยวี่ เผื่อจะได้ปลอบพี่เจียวสักหน่อยด้วย ใครจะไปคิด ว่าความโกรธแค้นที่พี่เขามีต่อฉันมันจะมากขนาดนั้น ไม่ทันจะได้พูดอะไรก็ผลักฉันออกมาจากคฤหาสน์ ฉันกลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป เลยขอให้เธอนั้นทำเบา ๆ หน่อย แต่ว่าเธอ......อาซู คุณอย่าโทษพี่เจียวเลยนะ เป็นฉันที่ไม่ดีเอง ฉันแจ้งความกับตำรวจไปแล้วล่ะ......"

เสิ่นหลิวซูได้ข่าวว่าลูกชายของตนนั้นยังไม่ตายระหว่างที่กำลังออกไปทำงานต่างจังหวัด มีคนเห็นยวี่จิ้นเหวิน

เขานั้นดีใจไปตลอดทาง ดังนั้นก็เลยกลับมาที่เมืองเร็วกว่ากำหนด เขาอยากกลับมาถามอาเจียวว่าตกลงแล้วเรื่องนี้มันยังไงกันแน่ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับโจ๋เยว่เสียก่อน

คำพูดก่อนหน้านั้นที่โจ๋เยว่เล่าออกมา เขารับฟังมันด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่พอได้ยินคำว่า 'แจ้งความ' สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที เขาขมวดคิ้ว "เธอแจ้งความกับตำรวจแล้วอย่างนั้นเหรอ?"

"......" โจ่เยว่ตกใจกับสายตาโมโหที่เขามองมาที่เธอ ดังนั้นเสียงของเธอก็เลยเงียบไป จากนั้นก็พูดออกมาต่อ: "ฉันไม่ได้เป็นคนแจ้ง เป็นเสี่ยวหรงต่างหากที่แจ้งให้ เสี่ยวหรงก็แค่เป็นห่วงฉัน......"

พี่เลี้ยงเสี่ยวหรง ยืนก้มหน้าเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

เสิ่นหลิวซูมองโจ๋เยว่ด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ เขาไม่พูดอะไรออกมา

โจ๋เยว่ที่ถูกมองด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นเธอก็กลัวจนขนหัวลุก จากนั้นก็พูดออกมาเสียงอ่อย: "คุณ......คุณไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ พอลูกไม่เป็นอะไร ฉันก็รีบโทรไปถอนแจ้งความกับตำรวจทันทีเลย ตอนนี้เธอน่าจะออกมาแล้ว"

"ทำไมจะต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วย?" อยู่ ๆ เสิ่นหลิวซูก็พูดขึ้น

เสิ่นหลิวซูมีสีหน้าหน่ายใจ มองเธอด้วยสายตาเย็นชา "แผนพวกนี้ เธอใช้มันมาตั้งยี่สิบปีแล้ว ยังไม่เบื่ออีกเหรอ?"

หัวใจของโจ๋เยว่กระตุกอย่างรุนแรง

เสิ่นหลิวซูยืนอยู่ตรงหัวเตียง ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองคนห่างกันแค่เพียงหนึ่งก้าว กลับดูเหมือนห่างไกลกันเป็นพันหมื่นลี้

ใบหน้าของเขา ไม่มีความอบอุ่นดังเช่นวันวานเหลืออยู่เลย สิ่งที่เหลืออยู่ มีเพียงแต่ความระอา เย็นชา

"โจ๋เยว่ ในเรื่องเด็กเลี้ยงแกะหมาป่ามันออกล่ายังไม่เกินสามครั้งเลย คำโกหกบางคำ พูดบ่อย ๆ ก็ไม่มีใครเชื่อเหมือนกัน"

เสิ่นหลิวซูห่มผ้าห่มให้เธอ เพื่อจะปิดหน้าท้องนูนนั่น "เพราะว่าเธอ ฉันถึงได้ทำลายชีวิตรักของฉัน เป็นคนปิดฉากครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเองกับมือ ที่จริงในครั้งแรกของพวกเรา ฉันนั้นเสียใจมาก ๆ แต่ว่าฉันกลับโลภ เพราะชอบความรู้สึกอย่างว่า แทนที่จะพูดว่าฉันนั้นเปลี่ยนใจไปรักเธอ ควรจะพูดว่าฉันชอบความตื่นเต้นที่เธอเป็นคนสร้างให้ฉันมากกว่า"

คำพูดที่เรียบนิ่งดั่งผิวน้ำน้ำของเขา กลับทำให้โจ๋เยว่ตัวสั่น เธอมองเขาด้วยความตกใจ

ผ่านมานานขนาดนี้ เธอนึกว่าตัวเองนั้นเป็นฝ่ายที่ชนะมาตลอดในรักสามเส้าของเธอ เสิ่นหลิวซูแล้วก็ยวี่เฟิ่งเจียว เธอนึกว่าเธอสามารถทำให้ยวี่เฟิ่งเจียวเป็นผู้แพ้ได้ และเป็นคนที่ได้เสิ่นหลิวซูมาไว้กับตัว