บทที่458 ชุดคู่รัก

"มาร่วมแสดงความยินดี”

ยวี่จิ้นเหวินยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดกับหนานซ่ง: "วันนี้เธอสวยมาก"

วันนี้หนานซ่งใส่ชุดเดรสผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงิน มัดผมสูงเผยให้เห็นคอเรียวขาว ไหล่เฉียงสวย และกระดูกไหปลาร้าที่ละเอียดอ่อน นอกจากต่างหูมุกแล้วไม่มีเครื่องประดับเสริม ดูสง่างามและเฉิดฉายเช่นเดียวกับเจ้าหญิงดิสนีย์

แม้ว่าเธอจะได้รับคำชมตั้งแต่ขึ้นเวที แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธคำชมแบบนี้ เธอตอบกลับว่า "ขอบคุณ"

ฟู่ยวี่พูดขึ้น "แกนี่พูดไม่เป็นเลย เสี่ยงซ่งของเรามีวันไหนที่ไม่สวยบ้าง?”

หนานซ่งเหลือบมองฟู่ยวี่ "นายนี่มันปากหวานจริงๆเลย”

“นั่นนะสิ” ฟู่ยวี่ภูมิใจเป็นพิเศษ

หลังจากมองดูทั้งสองคน เขาก็โห่อีกครั้ง: “เฮ้ย วันนี้พวกแกทั้งคู่ใส่สีน้ำเงิน ตั้งใจนัดกันมาหรือเปล่า?”

"..."

ไม่ได้ตั้งใจแน่นอน!

หนานซ่งไม่รู้ว่ายวี่จิ้นเหวินจะมา แต่...วันนี้เขาสวมสูทสีน้ำเงินจริงๆ ซึ่งเข้ากับชุดเดรสของเธอมาก

เหมือนกับว่าทั้งสองได้นัดกันไว้

ไม่เพียงเท่านั้น ข้อมือบนชุดสูทของเขายังเป็นไข่มุกด้วย ดูคุ้นเคย ราวกับว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่เธอมอบให้เขา

เขายังเก็บไว้

เธอคิดว่าเขาทำมันหายไปนานแล้ว

ทันใดนั้น ยวี่จิ้นเหวินหยิบกล่องผ้าบางๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา แล้วยื่นให้หนานซ่ง "ให้เธอ"

หนานซ่งประหลาดใจ “คืออะไร?”

“ของขวัญยินดี” เขาพูดเบาๆ “เปิดดูสิ”

หนานซ่งเปิดออก ภายในกล่องผ้า มีปิ่นปักผม ตัวปิ่นปักเป็นสีเงิน และหัวปิ่นปักแกะสลักรูปดอกบัวคู่ ดอกหนึ่งสีฟ้า และอีกดอกสีแดง

การออกแบบประณีตและพิถีพิถัน ทักษะการแกะสลักยอดเยี่ยมมาก หนานซ่งแค่เห็นก็รู้เลยว่าเป็นฝีมือของคุณปู่

“คุณปู่ของฉันเป็นคนแกะสลักใช่ไหม?” เธอไม่แปลกใจ

ยวี่จิ้นเหวินแอบถอนหายใจด้วยสายตาที่เฉยเมยของหนานซ่ง "ใช่ ฉันวาดแบบออกมา แล้วหาวัสดุที่มีคุณภาพ จากนั้นขอให้คุณปู่ของเธอช่วยแกะสลัก แถมยังถูกเขาด่า ว่าหาเรื่องทำให้เขาลำบาก”

หนานซ่งจ้องมองที่ลวดลายของปิ่นปักผม "นี่...นายวาดเองเหรอ"

"สุดยอด" ฟู่ยวี่กล่าวว่า "เพื่อตามง้อเมีย แกกล้าพูดคำโกหกแบบนี้ออกมาเลยเหรอ ฉันไม่เชื่อ เสี่ยวซ่ง เธอเชื่อไหม?”

ฟู่ยวี่มองไปที่หนานซ่ง ต้องปิดปากทันที

แน่นอน เธอเชื่ออย่างนั้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หนานซ่งเองก็ไม่เชื่อ แต่เมื่อเธอรู้ว่าภาพ "ริมแม่น้ำในเทศกาลเช็งเม้ง" ยวี่จิ้นเหวินเป็นคนวาด ทักษะการวาดภาพของเขาจึงตราตรึงในใจของเธอ “ภาพริมแม่น้ำในเทศกาลเช็งเม้ง" ยังวาดออกมาได้ นับประสาอะไรกับปิ่นปักผม

“ไม่ค่อยสวย เธออย่ารังเกียจเลยนะ” ยวี่จิ้นเหวินวาดของชิ้นเล็กๆแบบนี้ครั้งแรก รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ

หนานซ่งตอบว่า: "สวยดี"

เธอเอื้อมมือออกไปแล้วหยิบปิ่นปักผมออกจากกล่องผ้าสีเงินให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อยเมื่อสัมผัส เธอกำลังจะติดปิ่นปักผมบนหัว

"ฉันช่วย"

ยวี่จิ้นเหวินหยิบปิ่นปักผมจากเธอ แล้วติดบนผมให้เธอด้วยตัวเขาเอง ซึ่งเข้ากับชุดโดยรวมของเธอได้เป็นอย่างดี

หนานซ่งก้มศีรษะลงเล็กน้อย เผยให้เห็นความเขินอายของเด็กหญิงตัวน้อย

ฟู่ยวี่จ้องมองอย่างว่างเปล่าอยู่ด้านข้าง

ทันใดนั้นมีความรู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน

เขาควรจะไป?

เขาดื่มแชมเปญหนึ่งอึก ขณะที่เขาหันศีรษะ เขาก็เห็นร่างสวยยืนอยู่ไม่ไกล กำลังพูดคุยและหัวเราะกับซือตั๋ว ดวงตาของเขาหรี่ลง

ฟู่ยวี่ขมวดคิ้วและรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยในทันที