บทที่46 ผู้หญิงที่อ่อนโยน เมื่อถึงที่สุดคือสิ่งที่อันตรายที่สุด

เป็นคู่รักไม่ได้ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าเป็นคนรักไม่ได้จะเป็นอะไรล่ะ?

คำถามของหนานซ่งทำให้ฟู่ยวี่ถึงกับอึ้ง

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าเขาจะเคยมีความรักมากมายหลายครั้ง แต่ยังไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยประสบกับความเจ็บปวดของการแต่งงาน เขาคิดไม่ออกถึงผลลัพธ์จริงๆ เขาจึงโยนคำถามให้ยวี่จิ้นเหวิน "นายคิดอย่างไร?"

ยวี่จิ้นเหวินเหล่มองหนานซ่ง ภายใต้รอยยิ้มที่เสียดสีของเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นความเศร้าซ่อนอยู่ข้างใน

นึกถึงวันที่เขาขอหย่ากับเธอ เธอเสียใจและเจ็บปวดมาก อ้อนวอนกับเขา “ไม่หย่าได้ไหม?”

ในเวลานั้น เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย เขาเพียงต้องการยุติการแต่งงานที่ไร้ความรักนั้นโดยเร็วที่สุด ให้ความรักที่แสนอบอุ่นกับคนที่เขารัก และหนานซ่งเองก็จะได้มีอิสระ

แต่เมื่อเธอถามคำถามนั้น หัวใจของเขาก็เต้นแรงทันที

ราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่

“ตอนนั้นเธอแต่งงานกับฉัน เพราะอะไรกันแน่?” ยวี่จิ้นเหวินถามความสงสัยในใจอีกครั้ง

หนานซ่งขมวดคิ้ว ทำไมเขายังคงติดอยู่กับคำถามนี้

“ฉันบอกไปแล้ว ไม่สำคัญหรอก ตอนนี้เราหย่ากันแล้ว ฉันกับนายไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก นี่คือสิ่งสำคัญ”

เธอดึงปลอกคอของฟู่ยวี่และพูดว่า "ไปเถอะ!"

“เฮ้ยเฮ้ยเฮ้ย เดี๋ยวผมล้ม ช้าหน่อย...” ฟู่ยวี่กรีดร้องและเดินตามหนานซ่งไปอย่างทุลักทุเล

ทันทีที่หนานซ่งเดินออกจากประตู ข้อมืออีกข้างของเธอก็ถูกจับ

ยวี่จิ้นเหวินวิ่งตามออกไปและอดไม่ได้ที่จะถาม "เธอคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลหนาน ไม่ต้องการชื่อเสียงหรือผลประโยชน์ แต่ทำไมตอนที่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เป็นอัมพาตเธอยังคอยอยู่ข้างฉันแต่งงานกับฉัน เธอต้องการอะไรกันแน่?”

น้ำเสียงของเขาไม่เบาและไม่หนัก แต่มันเหมือนกับก้อนหินขนาดใหญ่ที่กระแทกลงไปในทะเลสาบ ทำให้เกิดคลื่นปั่นป่วน

ขณะที่เจี่ยงฟานเดินมาที่ลิฟต์ เขาบังเอิญได้ยินคำพูดเหล่านี้ ดวงตาเบิกกว้างทันที

ทั้งบริษัทอยู่ภายใต้ความเงียบ ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจ

เขาพูดว่าอะไรนะ?

ประธานหนานเคยแต่งงาน?

ถ้าอย่างงั้น ผู้ชายคนนี้ คุณยวี่คนนี้ก็คือสามีของประธานหนาน!

หนานซ่งไม่สนยวี่จิ้นเหวิน แต่เขาก็ยืนยันจะถามถึงที่สุด

เธอมองลงไปมือของยวี่จิ้นเหวินที่จับมือของเธอ แล้วเงยหน้าขึ้น จ้องไปที่ดวงตาที่สบถของเขา รู้สึกพูดไม่ออก

หนานซ่งปล่อยมือที่จับฟู่ยวี่ และพูดกับกับยวี่จิ้นเหวินอย่างเย็นชา "ปล่อย"

ยวี่จิ้นเหวินไม่ชอบสัมผัสใกล้ชิดกับผู้หญิง แต่วันนี้เขาต้องการคำตอบ เพราะกลัวว่าทันทีที่เขาปล่อย เธอก็จะหนีไปอีก หนีไปจากเขา เขาไม่ปล่อยและจับข้อมือเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

“ตอบฉันมาก่อน ฉันถึงจะปล่อย”

หนานซ่งรู้สึกโมโห จ้องไปที่ยวี่จิ้นเหวินอย่างดุเดือด คนที่รักศักดิ์ศรีของตัวเองมาตลอด ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนไร้ยางอาย?

เธออยากสะบัดออก แต่เขาจับแน่นขึ้น

ไฟลุกพล่านในใจ หนานซ่งมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา "นายอยากฟังคำตอบอะไร?"

ยวี่จิ้นเหวินนิ่งอึ้ง “ฉัน...”

"อยากฟังว่าฉันรักนายมากแค่ไหน? อยากฟังว่าฉันแอบชอบนายมาหลายปี เพราะงั้นฉันก็เลยดูแลนายอยู่ข้างๆตอนที่เป็นอัมพาตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์? อยากได้ยินว่าฉันตกหลุมรักนายตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ขาดนายไม่ได้?”