บทที่473 ผู้ชายเลวถูกป้าๆทุบตี

โจ๋เยว่ถูกขวางอยู่ที่หน้าประตูตระกูลยวี่ ทำได้เพียงตะโกนโวยวายอยู่ด้านนอก

ครั้งก่อนที่สามารถเข้าไปได้เพราะลุงเหมาคนเฝ้าประตูเป็นโรคอัลไซเมอร์ จำอะไรไม่ได้มาก ถูกโจ๋เยว่หลอก คิดว่าเธอเป็นเด็กสาวเพื่อนสนิทของยวี่เฟิ่งเจียวเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เลยปล่อยให้เธอเข้ามา วันนี้คนเฝ้าประตูไม่ใช่ลุงเหมา แต่เป็นหลานชายของลุงเหมา เสี่ยวเหมา

เสี่ยวเหมาไม่มีโรคอัลไซเมอร์ เขาจำสิ่งเลวร้ายที่ตระกูลโจ๋ทำไว้ได้ วันนี้เมื่อเห็นคนของตระกูลโจ๋ เขาก็ปิดประตูทันที

“อยากเจอคุณหญิงใหญ่ของตระกูลเรา คุณเป็นใคร? คุณหญิงใหญ่เป็นคนที่อยากเจอก็ได้เจองั้นเหรอ?”

เสี่ยวเหมาอายุราวๆยี่สิบปี เป็นช่วงที่เต็มไปด้วยพลัง พูดได้ว่าเด็กคนนี้เป็นเหมือนลูกหลานของตระกูลยวี่ อยู่กับปู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กยันโต

แน่นอนว่าสมัยนี้ไม่มีความสัมพันธ์แบบนายกับทาส มีเพียงสัมพันธ์จ้างงาน

สำหรับเขาแล้วตระกูลยวี่เป็นเหมือนครอบครัวของเขา และคงไม่ยอมปล่อยให้ศัตรูเข้ามาทำอันตรายคนในครอบครัว

“ไอ้เด็กเวรที่ไหนเนี่ย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

โจ๋เยว่พูดอย่างเย็นชา: "ไปให้พ้น อย่ามาขวางทาง ฉันมีเรื่องต้องคิดบัญชีกับยวี่เฟิ่งเจียว!”

เสี่ยวเหมาปิดกั้นประตูไม่ยอมถอย "คิดบัญชี? คุณยังมีหน้ามาคิดบัญชีกับคุณน้าเจียวอีกเหรอ ช่างกล้า หน้าด้านมาก! ฉันใช้ชีวิตมายี่สิบปี เพิ่งเคยเห็ยเมียน้อยกล้ามาคิดบัญชีกับเมียหลวงถึงบ้าน คุณควรขอบคุณยุคสมัย ถ้าเกิดเป็นในอดีต นางสนมจะต้องคุกเข่าตรงหน้าเมียหลวง น่าไม่อายจริงๆ!”

เขากลอกตาขึ้นไปบนฟ้า ทำให้โจ๋เยว่โกรธมากจนเกือบจะตบเขา

เสี่ยวเหมาจับข้อมือของเธอทันที “ว้าว จะตบฉัน? คุณน้าเมียน้อยระวังท้องหน่อยนะ ตื่นตระหนกเกินไปเดี๋ยวเด็กหลุดออกมา คุณจะลำบากเอานะ”

โจ๋เยว่สำลักและพูดไม่ออก ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ “พี่ใหญ่!”

“ได้ เดี๋ยวจัดให้!”

พ่อโจ๋ได้รับคำสั่งจากน้องสาวให้บุกเข้าไป เสี่ยวเหมารีบเอาขาที่เรียวยาวขวางหน้าประตูแล้วตะโกนว่า "ใครก็ได้!"

"มาแล้ว!!!"

และทันใดนั้นก็มีคนหลายคนออกจากบ้าน คุณป้า น้า อา ทั้งคนแก่และหนุ่มสาว คนหนึ่งถือไม้กวาด คนหนึ่งถือพลั่ววิ่งออกมา

ส่งเสียงเอะอะโวยวาย และปิดกั้นประตู

เสี่ยวเหมากล่าวว่า: "คุณหญิงใหญ่สั่งว่า แมวและสุนัขสามารถเข้าไปได้ แต่คนตระกูลโจ๋ห้ามเข้า อย่าให้ที่ดินของตระกูลยวี่แปดเปื้อน ทุกคนเข้าใจไหม?”

ทุกคน: "เฮ้!"

"..."

เสี่ยวเหมาหันศีรษะ "พวกป้าควรพูดว่า 'เข้าใจ'"

ทุกคน: "เข้าใจแล้ว!"

พวกเขาสร้างกำแพงปิดกั้นประตูอย่างแน่นหนาจนไม่มีช่องว่างเหลือ น้ำไม่สามารถรั่วไหลได้ และคนไม่มีทางเข้าได้

พ่อโจ๋แม่โจ๋ต้องถอยกลับไปและมองไปที่โจ๋เยว่ "เข้าไปไม่ได้ ทำยังไงดี?"

ใบหน้าของโจ๋เยว่โกรธและลูบท้องของเธอ "ฉันจะลองดู ว่าใครกล้าแตะต้องตัวฉัน? ใครกล้าแตะต้องลูกในท้องของฉัน?!”

มีเด็กอยู่ในท้องของเธอ เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

เสี่ยวเหมาถูกเธอผลักจนเกือบเสียหลัก ดังนั้นป้าหนิวจึงก้าวไปด้านข้าง

“ทำไม ท้องแล้วยังไง ใครไม่เคยท้องบ้าง?!”

ป้าหนิวแข็งแกร่งพอๆกับควายกระทิง ท้องของเธอดูใหญ่กว่าท้องของโจ๋เยว่ เมื่อเธอก้าวไปข้างหน้า โจ๋เยว่ถึงกับต้องถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ

ผู้คนที่อยู่ข้างหลังเธอพูดขึ้น “จริงด้วย! แค่ตั้งท้อง คิดว่าประเสริฐศรีเหรอ พวกเราก็เคยท้อง แล้วยังไง?”