บทที่48 ฉันถูกเมียเก่าของแกรังแก!

เมื่อฟู่ยวี่เห็นหนานซ่งหยุดเดิน คิดว่าจะมีเรื่องสนุกรีบเดินตามไป แต่ปรากฏว่าสีหน้าที่เขาเห็นคือสีหน้าที่เย็นชา

“คุณบ้าหรือเปล่า!?”

ฟู่ยวี่รู้สึกราวกับถูกไม้ทุบที่ท้ายทอย “หืม?”

หนานซ่งมองไปที่เด็กปัญญาอ่อน "โตขนาดนี้แล้ว ยังทำเรื่องไร้เดียงสา คิดว่าตัวเองเป็นนักเรียนมัธยมต้นหรือไง? อีกอย่าง ทำไมฉันต้องยอมเป็นแฟนคุณเพื่อแกล้งยวี่จิ้นเหวิน ฉันว่างจนไม่มีอะไรให้ทำเหรอ? ถ้าคุณอยากเล่น มีผู้หญิงมากมายอยากเล่นกับคุณ แต่ฉันไม่ว่างเล่นด้วย และไม่อยากเล่น ได้ยินชัดมั้ย?"

เธอ "บลาบลาบลา" บ่นอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่าฟู่ยวี่เป็นเด็กเกเรสมัยมัธยม หลังจากทะเลาะวิวาทก็ถูกเรียกเข้าพบคณบดีการศึกษาและถูกต่อว่า

ฟู่ยวี่ล่องลอยกับสายลมเป็นเวลานาน รอจนหนานซ่งด่าเสร็จ เขาโค้งคำนับอย่างสั่นเทา "เข้าใจแล้วครับคุณครูหนาน"

รูปลักษณ์ที่เคารพของเขา ทำให้ผู้ช่วยและผู้รักษาความปบอดภัยที่อยู่ด้านหลังเกือบจะหัวเราะออกมา

หนานซ่งไม่อยากพูดต่อจึงปล่อยฟู่ยวี่ไป

ฟู่ยวี่แอบส่งข้อความบ่นกับยวี่จิ้นเหวิน: 【ฉันถูกเมียเก่าของแกรังแก! 】

ยวี่จิ้นเหวิน: 【 ? 】

ฟู่ยวี่: 【ฉันชวนเธอเป็นแฟนเพื่อแกล้งแก แต่เธอบอกว่าฉันไร้เดียงสาและบ่นฉัน! (หน้าบูด) 】

ยวี่จิ้นเหวิน: 【……】

ฟู่ยวี่: 【ฉันไม่เจอผู้หญิงที่นิสัยตรงๆแบบนี้มานานมาก ฉันรู้สึกว่าฉันชอบเธอมากขึ้น! ฉันตัดสินใจที่จะเริ่มจีบเธออย่างเป็นทางการ! 】

ยวี่จิ้นเหวินจ้องไปที่ข้อความยาว ดวงตาสีดำของเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำค้างแข็ง ราวกับว่าลมหนาวเพิ่งพัดผ่านไป ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยความกดอากาศต่ำ

เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์และมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดของเจี่ยงฟาน

หากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง ถ้างั้นเมื่อสามปีที่แล้วพ่อหนานแม่หนานก็เสียชีวิตระหว่างทางไปเมืองเป่ย และไม่นานหนานซ่งก็ปรากฏตัวข้างๆเขา แต่งงานกับเขา

หรือว่า เขาจะเป็นคนที่หนานซ่งแอบชอบมาสิบปีจริงๆ?

แต่เมื่อสิบปีที่แล้ว เขากับหนานซ่งเคยมีอะไรเกี่ยวข้องกันล่ะ?

เมื่อสิบปีก่อน...

ยวี่จิ้นเหวินหลับตาและนั่งสมาธิอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่พบความทรงจำใดๆ

เขาลืมตาขึ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น: “เหอจ้าว ช่วยไปหาสาเหตุการตายของคุณชายหนานกับคุณนายหนานหน่อย พร้อมหาเส้นทางการเดินทางทั้งหมดของฉันเมื่อสิบปีที่แล้วมา ฉันอยากดู"

"รับทราบ"

เหอจ้าวตอบรับและถามว่า “ประธานยวี่ เราจะกลับไปที่เมืองเป่ยเลยเหรอ? ไม่พักผ่อนที่เมืองหนานสักสองสามวันเหรอครับ?”

"ไม่แล้ว รีบกลับเถอะ"

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกหดหู่ ถามหนานซ่งก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ดังนั้นหาคำตอบด้วยตัวเองดีกว่า

ส่วนธุรกิจสนามแข่งม้านั้น เธอบอกชัดเจนแล้วว่าไม่อยากร่วมงานกับเขา แล้วทำไมเขาต้องหน้าด้านอยากทำด้วย?

เขายิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว เขาใช้ชีวิตมาครึ่งชีวิตไม่เคยถูกปฏิเสธ แต่ถูกปฏิเสธเช่นนี้เป็นครั้งแรก

*

หนานซ่งและฟู่ยวี่เยี่ยมชมสนามแข่งม้าขนาดใหญ่และค่อนข้างพอใจกับที่ดิน

“ตามกำหนดการตอนนี้ งานน่าจะแล้วเสร็จภายในสิ้นเดือน และสามารถนำม้าสายพันธุ์จากมองโกเลียเข้าคอกได้ ถึงตอนนั้นคุณเลือกหนึ่งตัว ผมจะเก็บไว้ให้คุณ”

ไปที่ศาลาเล็กๆเพื่อพักผ่อนสักครู่ ฟู่ยวี่หยิบน้ำจากผู้ช่วยและมอบให้หนานซ่ง

หนานซ่งรับมา “โอเค ขอบคุณ”