บทที่531 ดูแลพวกท่านจนสุดท้าย

เงื่อนไขมีจำกัด แต่ไม่ขัดขวางการลงมือทำงานของหนานซ่งเลย

เธอคิดจะทำอาหารจานเด็ดหลายๆ จาน ยังดีที่มีหม้อและกระทะ กับเตาก็พอได้ใช้

และมีความช่วยเหลือของยวี่จิ้นเหวิน ใช้การจัดการส่วนผสมที่เร็วที่สุด เปิดเตา หนานซ่งเริ่มลงมือทำอย่างเป็นทางการ ในห้องครัวเริ่มร้อนระอุขึ้น

เดิมทีป้าลู่ยังวางใจไม่ได้ อย่างไรเสียตอนนี้วัยรุ่นมีไม่กี่คนที่ทำอาหารเป็น แต่พอเห็นท่าทางของหนานซ่ง ก็ตะลึงงันแล้ว

นี่ไม่ใช่แค่ทำเป็นเท่านั้น แต่ต้องเป็นระดับเชฟอีกด้วย

เนื้อหัวหมูที่ซื้อจากตลาด ยวี่จิ้นเหวินหั่นเสร็จ แล้วส่งจานให้หนานซ่ง หนานซ่งใส่ลงในหม้อ เทซีอิ๊ว เกลือ น้ำตาลไอซิ่งลงไป และต้มให้สุก ทำเป็นอาหารขึ้นชื่อของอาหารเจียงซู (หวยหยางไช่) หั่นหัวหมูทั้งหัว ส่วนอีกเตาหนึ่งทอดหัวสิงโตน้ำแดง ซึ่งเป็นอาหารจานใหญ่ทั้งหมด

กลิ่นหอมลอยออกมาจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว เพื่อนบ้านได้กลิ่น และชะโงกถามอยู่บนดาดฟ้า

"ป้าสาม ที่บ้านทำอะไรอร่อยๆ เหรอ หอมมากเลย!”

คุณป้านั่งจัดการกับไก่อยู่ในลานบ้าน เงยหน้ายิ้มๆ "พวกเราไม่รู้เหมือนกัน กำลังรอกินอยู่ หอมมาก~ "

“อาจิ้น ช่วยดูหม้อให้ฉันหน่อย ”

ยวี่จิ้นเหวิน "ได้”

หนานซ่งล้างมือ แล้วเดินไปที่โต๊ะ และเริ่มหั่นเต้าหู้ เธอหยิบมีดทำครัวที่ล้างสะอาดแล้ว เริ่มหั่นเต้าหู้เป็นเส้นๆ โดยไม่หยุดพัก คุณป้าก็นำไก่ที่จัดการเสร็จแล้วเข้ามา พอเห็นภาพนี้ก็ตะลึงงัน "นี่คือเต้าหู้? หั่นได้ขนาดนี้จริงๆ เลยเหรอ?”

"คุณป้าคะ วันนี้จะทำเต้าหู้เหวินซือ ต้องหั่นเต้าหู้ให้เล็กบางจนสามารถสอดเข็มถึงจะได้ ”

ป้าอยู่มาครึ่งค่อนชีวิต แล้วเห็นแบบนี้ครั้งแรก "อะไรคือเต้าหู้เหวินซือ?"

หนานซ่งทั้งหั่นทั้งเอ่ยว่า "อาหารจานนี้มีคํากล่าวไว้ว่า เมื่อจักรพรรดิเฉียนหลงไปสู่เจียงหนาน มีพระภิกษุชื่อเหวินซือท่านหนึ่งทําอาหารให้เขาทาน จักรพรรดิเฉียนหลงทานเข้า ก็ตกใจมาก จักรพรรดิรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง จึงพระราชทานชื่อ'เต้าหู้เหวินซือ' จานนี้ค่อนข้างทดสอบฝีมือด้านการใช้มีด เพราะต้องหั่นเป็นเส้นบางๆ”

เธอหั่นไข่แผ่นและผักกวางตุ้งที่เตรียมไว้เป็นเส้นบางๆ เป็นชนิดที่เล็กบางพอที่จะสอดเข้าเข็มได้

"มันน่าทึ่งมาก" ป้ายืนชมอยู่ข้างๆ "เสี่ยวยวี่ เธอโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่สวยและมีความสามารถขนาดนี้ ”

ยวี่จิ้นเหวินมองหนานซ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ใช่แล้วครับ ชื่นชมโชคลาภที่สะสมมาหลายปี”

หนานซ่งหันกลับมาและพูดว่า "รู้ก็ดีแล้ว"

"คุณระวังมีดด้วย อย่าหั่นมือล่ะ” ยวี่จิ้นเหวินเห็นมีดในมือของหนานซ่งคงไม่หยุดยั้งหันหน้าไปพูดกับเธอ และสีหน้าก็เปลี่ยนไป

หลังจากทำงานมาครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเที่ยง สองผู้เฒ่าสกุลลู่เห็นอาหารหลากหลาย มีสีสันและหอมอยู่บนโต๊ะอาหารก็ตกใจ

"นี่...... เป็นอาหารที่เรามักได้เห็นอยู่ในโทรทัศน์ดู เหมือนงานเลี้ยงอาหารค่ำแห่งชาติอย่างไรอย่างนั้น" คุณลุงอ้าปากค้าง ทำใจลงมือทานไม่ได้

ยวี่จิ้นเหวินอดที่จะอวดไม่ไหว อยากจะบอกว่าพ่อครัวในงานเลี้ยงแห่งชาติต้องเรียกภรรยาผมว่า "อาจารย์อา"

และยิ่งกลัวว่าจะทำให้สองผู้อาวุโสตกใจ จึงได้อดกลั้นไว้

หนานซ่งแนะนำทีละอย่าง "หัวสิงโตน้ำแดง เต้าหู้เหวินซือ หัวหมูย่าง ผัดหมี่เต้าหู้และผัดเปรี้ยวหวานปลาไหล เป็นอาหารเจียงซู (-หวยหยางไช่) แบบคลาสสิก และเป็นอาหารที่ยอดเยี่ยมของฉัน ถ้ามีเป็ดต้มเกลือก็ยิ่งสมบูรณ์มาก พวกท่านลองชิมดู มันถูกปากไหม?”

คุณลุงคุณป้าพยักหน้าซ้ำๆ ยกตะเกียบขึ้นมากิน พอเข้าปาก แววตาก็เปลี่ยนไป แล้วพูดอร่อยๆ

พวกเขาเองก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ รู้สึกว่าอาหารทุกจานกินในเข้าปาก กลิ่นหอมอย่างบอกไม่ถูก ความสดใหม่ที่บอกไม่ได้ ช่างอร่อยมาก

เขามีชีวิตอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว และไม่เคยกินอาหารอร่อยๆ แบบนี้มาก่อน

จากนั้นไม่ได้สนใจจะพูด สองเฒ่าต่างเป็นคุณกินคำฉันกินคำ และการกินอย่างเงียบๆ เป็นคำชมที่สูงสุดสำหรับพ่อครัว หนานซ่งก็ดีใจเช่นกัน

ยวี่จิ้นเหวินสามารถกินอาหารที่เสี่ยวซ่งทำเองได้ ล้วนรู้สึกว่าต้องขอบคุณความโชคดีของสองผู้เฒ่า ที่ได้ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย