บทที่618 สถานะในครอบครัวอยู่ไหน

พอออกมาจากสถานีตำรวจ สีหน้าของหนานซ่งก็ยังคงหงุดหงิดอยู่เหมือนเดิม

เธอควงแขนของยวี่จิ้นเหวินเอาไว้ แต่ยวี่จิ้นเหวินกลัวว่าตัวเขาจะทำให้เสื้อผ้าของเธอเปื้อน "ตัวฉันสกปรก......"

เขาอยากจะขยับแขนของตัวเองออก แต่กลับโดนหนานซ่งล็อกเอาไว้แน่น เธอแรงเยอะมาก "ก็ฉันจะควง!"

พอเห็นแววตาที่มองมาของยวี่จิ้นเหวิน หนานซ่งก็พึมพำออกมาเบา ๆ "ต่อให้จะสกปรก คุณก็ยอมสกปรกเพื่อฉัน"

ได้รู้ถึงความในใจของเธอ ยวี่จิ้นเหวินก็ยิ้มออกมา จากนั้นก็กำลังจะลูบผมเธอด้วยความเคยชิน แต่ว่ามือของเขายังคงมีกลิ่นเลือดติดอยู่เต็มไปหมด เขายกมือขึ้นมา จากนั้นก็ขยับมือกลับลงไปอีกครั้ง แล้วพูดออกมาเบา ๆ : "พวกเรารีบกลับบ้านไปอาบน้ำกันเถอะ ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว"

หนานซ่งเองก็พยักหน้าแรง ๆ เธอเองก็เหมือนกัน!

ให้ทนต่ออีกวินาทีก็คือความทรมาน กลิ่นคาวเลือดทำให้เธอนั้นอยากจะอ้วกออกมา

พอออกมาถึงด้านนอกประตู เธอก็เห็นว่ามีรถจอดอยู่ไม่ไกล มันคือรถเบนท์ลีย์ มุลซานน์ หนานซ่งเลิกคิ้ว คิดในใจว่าใครเป็นคนเอารถคันนี้ออกมาขับ?

รถคันนี้เป็นรถที่พี่ใหญ่ซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดตอนที่เธออายุ20ปีบริบูรณ์ เวลาปกติเธอแทบจะไม่กล้าใช้มัน

"ใคร......"พอเปิดประตูรถ เธอก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของลั่วจวินหัง ดวงตาสีฟ้าสดใสคู่นั้นมีแววหน่ายใจ

นิ้วที่สวมแหวนเพชรบลูแซฟไฟร์ของเขา กำลังคีบซิการ์อยู่ในมือ กลิ่นควันซิการ์ลอยมาปะทะจมูกของเธอ

"พี่ใหญ่" หนานซ่งร้องออกมา

ขายาวที่กำลังนั่งไขว่ห้างของลั่วจวินหังทำให้ท่าทางของเขาดูสูงส่ง ท่าทางสูงส่งของเขากับสภาพเละเทะของหนานซ่งในตอนนี้ทำให้เห็นถึงความแตกต่างได้อย่างชัดเจน

เมื่อได้กลิ่นคาวคลุ้งของเลือด ลั่วจวินหังก็ไม่ได้ปิดบังสายตารังเกียจของตัวเองแต่อย่างใด เขาขมวดคิ้ว "พวกเธอเพิ่งกลับมาจากโรงฆ่าสัตว์หรือไง?"

"......"

ใบหน้าของหนานซ่งเหมือนเต็มไปด้วยเครื่องหมายจุดไข่ปลา เธอรู้ว่าพี่ใหญ่ไม่มีทางไม่รู้เรื่องที่เธอนั้นโดนสาดด้วยเลือดสุนัขแน่ ๆ ที่พูดออกมานี่คงเป็นการเยาะเย้ยพวกเธอเท่านั้น

เธอขึ้นไปนั่งบนรถด้วยความโมโห แต่ลั่วจวินหังกลับผลักเธอออก

ยังดีที่ยวี่จิ้นเหวินเข้าไปรับตัวเธอได้ทัน

"ทำอะไรเนี่ย?" หนานซ่งขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

ลั่วจวินหังสูบซิการ์ จากนั้นก็พูดออกมาอย่างไร้เยื่อใย: "ไปนั่งรถแฟนของเธอหรือไม่ก็ไปนั่งรถของตัวเองสิ อย่ามาทำให้รถฉันเลอะ"

หนานซ่งเถียงกลับเพราะตัวเองคือเจ้าของรถคันนี้ "นี่ก็รถฉันเหมือนกัน!"

ลั่วจวินหังมองหน้าเธอ ไม่พูดอะไร

"พี่ให้ฉันเป็นของขวัญ!" หนานซ่งบอกเพิ่มไปอีกหนึ่งประโยค

ลั่วจวินหังใบหน้าเรียบนิ่ง "รู้แล้วก็ดี ฉันนึกว่าเธอลืมสมองไว้ที่โรงฆ่าสัตว์เสียแล้ว นายเค ออกรถ"

หนานซ่ง: "......"

ในใจของเธอผุดคำด่าขึ้นมามากมาย เธอหันไปพูดกับยวี่จิ้นเหวิน: "จริง ๆ เลย นี่ถ้าไม่ใช่พี่ใหญ่ ฉันจะตามไปด่า!"

"เป็นพี่ใหญ่ ช่างเถอะ พวกเราสู้เขาไม่ได้" ยวี่จิ้นเหวินพยายามกลั้นขำแล้วปลอบใจเธอ

หนานซ่งคลายมือที่กำหมัดของตัวเอง ถึงแม้ว่าพี่ใหญ่จะนิสัยเสีย แต่ว่าเธอยังมีแฟนหนุ่ม เพราะฉะนั้นก็......ทนเอาเถอะ

"ไป กลับบ้าน!"

-

ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเธอนั้นต้องเจอกับเรื่องแย่ ๆ มากมายขนาดนี้ พอกลับบ้านมาทุกคนในบ้านก็คงจะเข้ามาโอ๋เธอ

แต่ไม่นึกเลยว่าพอพวกเธอกลับบ้านไปทั้งที่เลือดท่วมตัวแบบนี้ เธอยังต้องมาเจอกับท่าทางรังเกียจของคนในครอบครัวอีก

ลั่วอินมองพวกเธอด้วยสีหน้ารังเกียจแบบไม่ปิดบัง แถมยังเอามือปิดจมูกของตัวเองไว้อีกด้วย

"โอ้โห กลิ่นนี้มันแรงเสียจน......รีบ ๆ ขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย แช่น้ำนาน ๆ หน่อยนะ กลิ่นหายไปแล้วค่อยออกมา"

จี้อวิ๋นไม่ได้เอามือบีบจมูกเหมือนกับลั่วอิน เขายังคงกินสับปะรดด้วยสีหน้าดังเดิม แล้วพูดขึ้น: "เฮ้อ กลิ่นเลือดพวกนี้มันติดตัวพวกเธอแล้วล่ะ ถูกเลือดหมาสาดมาทั้งตัวขนาดนี้.......แม่ ผมว่าผมอยากกินเนื้อหมา"