บทที่625 สามเผ่าแดงฟ้าดำ

ขณะที่ลั่วอินกำลังเตรียมอยู่กับหนานหนิงซงอย่างสงบสุข เมื่อช่วงที่พรรณนาบทประพันธ์อะไรสักอย่าง บรรยากาศได้ถูกด้วยเสียงกรีดร้องและทุบประตูของหนานซ่งทำลายลง

"ทำอะไรทำอะไร?”

ลั่วอินเดินเข้าไปเปิดประตูอย่างโมโห ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า"อย่ารบกวนโลกของคนเราสองคนได้ไหม? ”

นานๆ ทีหนานซ่งจะได้พูดกับแม่ของเธอ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "แม่คะ มีอะไรจะถามแม่ค่ะ"

ลั่วอินเลิกคิ้ว

การเรียกแม่อย่างจริงจังเช่นนี้ ดูท่าแล้วไม่ใช่เรื่องเล็ก

หลังจากปูกระดาษและหมึกเสร็จ หนานซ่งก็ขยับพู่กันลงบนกระดาษเซวียนจื่อสีขาวเพื่อวาดลวดลายเปลวเพลิงสีดำที่เธอเห็นในโรงยิมเทควันโดซีฝาน

จากนั้นแสดงให้ลั่วอินดู แล้วถามเธอว่า"แม่ดูหน่อย มันคุ้นๆ ไหม?"

ลั่วอินกำลังปวดจมูกเพราะถูกน้ำหมึกลอยอบอวลเหม็นคละคลุ้งอยู่ จึงเหลือบไปบนโต๊ะ "นี่ไม่ใช่เปลวไฟสีดำธรรมดาๆ หรอกเหรอ?”

"......"สีหน้าของหนานซ่งร้อนใจ "ลองมองให้ดีๆ หน่อยสิ!”

ลั่วอินขยับเข้าไปใกล้ มองอย่างละเอียดอีกที แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ตรงกลาง เป็นหัวกะโหลกเหรอ?”

หนานซ่ง "ใช่ค่ะ!”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา และอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปข้างหน้า

พวกเขาเองก็คิดว่าหนานซ่งวาดรูปเป็นรูปเปลวเพลิงสีดำธรรมดาๆ ไม่เห็นหัวกะโหลกอะไร แต่พอลั่วอินพูดแบบนี้ พอเพ่งมองอีกที ก็จริง! ตรงกลางนั้น ยิงฟันยิ้มต่อหน้าคนอยู่นั้น ไม่ใช่หัวกะโหลกหรอกเหรอ!

"นักวาดภาพอย่างเธอ ช่างซ่อนไว้ลึกจริงๆ ฝีมือสุดยอดมาก......"

จี้อวิ๋นกำลังจะคุยโวโอ้อวดฝีมือการวาดภาพของน้องสาว แต่ลั่วอินก็พูดคำว่า “เฉียวเหลิ่ง” ออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ทุกคนหันมามองลั่วอิน ภาพนี้เกี่ยวข้องกับเฉียวเหลิ่งเหรอ?

ลั่วอินถามหนานซ่งว่า "เธอเห็นไอคอนนี้มาจากไหน?"

"โรงเทควันโดซีฝาน บนชุดนักพรตสีขาว ก็มีลวดลายเปลวเพลิงสีดำนี้สลักอยู่ แต่ไม่มีกะโหลกตรงกลาง”

หนานซ่งรู้สึกว่าเส้นประสาททั้งร่างกายตึงเครียดขึ้นตามมา แล้วมองบนกระดาษเซวียนจื่อ "อันนี้ คือฉันเห็นอยู่บนตัวของเฉียวเหลิ่ง”

ความทรงจำที่ยากจะทนได้เหล่านั้น สิ่งที่เธอไม่ต้องการจำ และอยากจะลืมไปตลอดกาล แต่ก็ได้มีบางภาพ ที่ไม่สามารถลืมได้แม้ว่าจะพยายามลืมแล้วก็ตาม

ร่างกายของเธอแข็งทื่อ สีหน้าซีดเล็กน้อย แต่ยังคงพูดให้กำลังใจว่า "บนร่างกายเฉียวเหลิ่ง มีรอยสักขนาดใหญ่ ลวดลายนี้ ไม่ใช่เป็นภาพที่ทิ้งความประทับใจไว้กับฉันมากที่สุด แต่ว่า ฉันจำได้ว่าเขาสักอยู่บน......บริเวณนั้นของเขา ด้านนอกเป็นเปลวเพลิงสีดำ ตรงกลาง เป็นโครงกระดูกที่น่าสยดสยอง”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็แนบแผ่นหลังที่แน่น และตกลงสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น

ทำให้เธอไม่ถึงกับต้องสูญเสียการควบคุม

ยวี่จิ้นเหวินมองเธออย่างประหม่าและกังวล เช่นเดียวกับทุกคน

แต่ทุกคนรู้ว่าหนานซ่งเคยผ่านอะไรมา และนั้นล้วนเป็นเรื่องในอดีตที่คอยตามมาหลอกหล่อนอยู่ตลอด ใบหน้าของหนานหนิงซงและลั่วจวินหังยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

"ฉันไม่เป็นไร" หนานซ่งเม้มปากแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

จี้อวิ๋นยื่นอ้อมกอดไปให้เธอ"เด็กดี พี่สี่กอดๆ~ "

เมื่อคนกำลังจะเข้าไปชิด หนานซ่งก็ผลักเขาออกไปอย่างไร้ความปรานี "ไปให้พ้น!”

การสอดแทรกนี้ ทำให้บรรยากาศที่หดหู่ได้บรรเทาลดลง

หนานซ่งเห็นลั่วอินไม่พูดอะไรสักคำ จึงถามเธอว่า "แม่ ฉันจำไม่ผิดใช่ไหมคะ?”

"ไม่" ลั่วอินพูดว่า "นี่เป็นไอคอนของเผ่าเฉียวเหลิ่งจริงๆ ส่วนเรื่องที่ซ่งซีใช้อันนี้ ถ้าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเฉียวเหลิ่งจริงๆ หรือเธอจงใจทำให้เข้าใจง่ายขึ้น ช้างตายทั้งตัวใบบัวมาปิด หรือไม่เธอยังไม่มีสิทธิ์มากขนาดนั้น และคงจะยังไม่ได้รับช่วงตำแหน่ง'อัศวินดำ'ของBLACKต่อ”

จี้อวิ๋นฟังไม่ค่อยเข้าใจ "BLACKอะไร? อัศวินดำอะไร?”

ลั่วอินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา "เป็นเรื่องนายที่ไม่ควรรู้ อย่าถามมาก"