บทที่650 แฟนเก่าของลั่วอิน?

ในที่สุด ลั่วอินก็ได้ทำตัวเป็นแม่ต่อหน้าคนนอกเสียที เธอเป็นคนพูดขอบคุณกับหวังผิงด้วยตัวเอง

ขอบคุณที่เขาช่วยหนานซ่งล้างความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ ทำให้เธอกลับมาเป็นผู้บริสุทธิ์อีกครั้ง

หวังผิงกลับไม่รับความดีความชอบนั้นไว้ เขาพูดออกมานิ่ง ๆ : "ผู้ที่บริสุทธิ์ย่อมรู้ดีว่าตนนั้นบริสุทธิ์ ผู้ที่มีความผิดย่อมรู้ดีว่าตนนั้นมีความผิด การจัดการเรื่องพวกนี้เป็นงานของตำรวจ ไม่จำเป็นที่จะต้องขอบคุณครับ"

ตอนที่กำลังพูด สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ลั่วอิน แต่ลั่วอินนั้นกลับเหม่อไปอีกครั้ง

เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องถูกหาว่าโดนสะกดจิตแน่

"หัวหน้าหวัง พวกเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าคะ?"

ลั่วอินถามออกไปตรง ๆ ถ้ามีเรื่องสงสัยในใจก็ถามออกไปตรง ๆ เธอไม่ให้โอกาสให้ตัวเองได้ลองคิดเองเออเองเลยแม้แต่วินาที

คำถามที่ถูกถามออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไม่ใช่แค่หัวหน้าหวังกับเฮ่อเสี่ยวเหวิน แม้แต่คนในตระกูลหนานเอง ก็พากันเงยหน้าขึ้นมามองลั่วอิน

หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินหันมองหน้ากัน

คำพูดแบบนี้ ถ้าเกิดเป็นคนอื่นพูดออกมา คนคงจะมองว่ากำลังจีบกันอยู่แน่ ๆ แต่ว่าพอมันหลุดออกมาจากปากของลั่วอิน ทำไมพอได้ฟังแล้วถึงรู้สึกแปลกประหลาดก็ไม่รู้

หวังผิงยังคงมีสีหน้าแบบเดิม ราวกับ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่มีผลต่อความรู้สึกของเขาทั้งนั้น

เขาถาม "เคยเจอกันเหรอครับ?"

ลั่วอินตอบ: "ฉันรู้สึกว่าคุณดูคุ้น ๆ มักจะรู้สึกว่า ฉันเคยเจอคุณที่ไหนมาก่อน"

ได้ยินแบบนั้น หวังผิงก็ยกยิ้มเล็กน้อย มันเป็นองศาความโค้งที่เล็กน้อยมากจริง ๆ

"คนตั้งเยอะตั้งแยะ บางทีอาจจะเคยเจอกันก็ได้ครับ บางที คุณผู้หญิงอาจจะรู้สึก ถูกชะตากับผม"

หนานซ่งเลิกคิ้ว

และนี่คือสิ่งที่เธอรู้สึกว่าแปลก เพราะว่าแม่ของเธอไม่ได้ถูกชะตากับใครง่าย ๆ ไม่ใช่ตั้งแต่แรกเจอ

ถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรก คำที่ใครก็ใช้ จะต้องมีเหตุผลอะไรอยู่แน่

แม่ของเธอเป็นคนที่ไม่พูดจาโกหกอ้อมค้อมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้าเธอบอกแบบนี้ นั่นหมายความว่า เธอนั้นคุ้นตาหวังผิงจริง ๆ

อย่างนั้นปัญหาก็คือ เขาเป็นแฟนเก่าของแม่เธอหรือไง?

หลายคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น ภายในหัวของพวกเขาต่างก็มีสายตาที่เหมือนกันกับหนานซ่ง แม้แต่สีหน้าของหนานหนิงซงยังเปลี่ยนไป

มีแค่ลั่วอินเท่านั้น ที่ยังคงสีหน้าจริงจังเอาไว้

แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกประหลาด ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับใครคนหนึ่งมากขนาดนี้ แถมคนคนนั้นยังไม่หล่ออีกด้วย!

ทำไมเธอถึงได้จำผู้ชายที่ไม่หล่อได้นะ?

แถมยังนึกไม่ออกอีกต่างหากว่าเคยเจอเขาที่ไหน

ลั่วอินก็เลยเอาแต่นั่งเท้าคางมองหวังผิง แล้วเอาแต่นั่งมองเขาด้วยท่าทีครุ่นคิด ท่าทางจริงจังแบบนั้นทำเอาคนกลัวกันเป็นแถว ๆ

หนานหนิงซงทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ก็เลยกระแอมออกมา เพื่อที่จะเตือนให้คุณนายของเขานั้นรักษากิริยาหน่อย

เฮ่อเสี่ยวเหวินกลับมีเสียงร้องเตือนดังอยู่ในใจ เธอควงแขนของหวังผิง จากนั้นก็ออกความเห็น: "พวกเราไปกันไหม?"

หวังผิงหันไปมองเฮ่อเสี่ยวเหวิน จากนั้นก็ตอบรับว่า "อืม"

เสียงตอบรับว่าอืมแค่ครั้งเดียว ทำให้หูของลั่วอินรู้สึกชาไปหมด เสียงที่ฟังดูคุ้นเคย มันกระแทกอกเธอเข้าอย่างจัง แม้แต่หัวใจของเธอก็ยังเต้นแรง ราวกับมีใครกำลังตีกลองอยู่ในนั้น ตัวเธอชา จนต้องนั่งหลังตรง

หวังผิงกับเฮ่อเสี่ยวเหวินลุกขึ้นแล้วบอกลาพวกเธอ หนานซ่งกับคนอื่น ๆ ตามไปส่งทั้งสองคน มีเพียงแค่ลั่วอินที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

จนกระทั่งพวกเขากำลังจะเดินไปถึงประตู ลั่วอินก็พูดขึ้น "เดี๋ยวก่อน!"

ทุกคนหยุดเดิน จากนั้นก็ค่อย ๆ หันหน้ากลับมา

จนถึงตอนนี้ หนานซ่งเริ่มรู้สึกว่าแม่ของเธอนั้นผิดปกติ เพราะว่าใบหน้าของเธอ อยู่ ๆ ก็แสดงสีหน้าตกใจออกมาแถมยังดูขาวซีด

สีหน้าแบบนี้ ไม่ใช่แค่ปีที่แล้ว หรือเมื่อก่อน แต่มันไม่เคยมีสีหน้าแบบนี้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแม่เธอเลย

ไม่ว่าจะตอนไหน ลั่วอินก็คือตัวแทนของเขาความนิ่ง ความเท่ และความขี้เกียจ ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายเธอก็ยังคงหาทางออกได้อย่างใจเย็นเสมอ แม้แต่ในตอนที่เธอโกรธก็ตาม? เหมือนกับว่ามีอะไรที่มีผลต่อจิตใจของเธอเข้าเต็ม ๆ จนทำให้เธอนั้นทั้งกลัวแล้วก็อ่อนแอ

หนานหนิงซงอยู่ใกล้กับลั่วอิน เขาเองก็เห็นสีหน้าผิดปกติของเธอเหมือนกัน เลยเข้าไปพยุงภรรยา "อาอิน มีอะไรหรือเปล่า?"

ลั่วอินผลักมือของเขาออก ภายใต้สายตาของทุกคน จากนั้นก็เดินตรงไปหาหวังผิง

"คุณน้าลั่ว มีอะไรคะ?"

ลั่วอินทำให้เฮ่อเสี่ยวเหวินตกใจ

ถึงแม้ว่าเธอจะมาที่สวนกุหลาบไม่กี่ครั้ง แต่ว่าในความทรงจำของเธอ ลั่วอินคือผู้ใหญ่ที่วางตัวดีน่าเคารพนับถือ ไม่ได้มีท่าทางข่มขู่แบบนี้ แต่ว่าในตอนนี้ ท่าทางของเธอนั้นเปลี่ยนไป รอบตัวเธอมีแต่บรรยากาศเย็น ๆ น่ากลัวแผ่ออกมา