บทที่719 ถูกวิธีการยั่วยุเข้าแล้ว

หนานซ่งกระแอมเบาๆ “พวกคุณ เล่นกันได้เก่งมาก”

เฮ่อเสี่ยวเหวินพูดอย่างโกรธเคือง “เอาคำว่า 'พวก' ออก ใครอยากจะเล่นกับเขา? ฉันเป็นผู้ถูกกระทำไหม!”

“ใช่ ใช่ ใช่...…” หนานซ่งได้ยินว่าด้านของเฮ่อเสี่ยวเหวินได้เกิดปัญหาแล้ว และรีบตอบรับคำพูดของเธอ ฟังเธอกัดฟันและดุด่าหวังผิงที่ไปมาอย่างดุร้าย หลังจากฟังอยู่นาน จึงถามประเด็นสำคัญอย่างอดไม่ได้ว่า “แล้วทำไมเธอถึงไม่คิดหาวิธีหนีออกไป?”

“ไร้สาระ เขาล็อกประตูไว้ ฉันไม่มีกุญแจ จะหนีออกไปอย่างไรล่ะ?”

เฮ่อเสี่ยวเหวินพูดอย่างโกรธเคือง “ฉันอยากจะกระโดดออกจากหน้าต่าง แต่หน้าต่างก็ปิดกันขโมย และเป็นการเชื่อมตายไว้ ฉันดันจนเจ็บมือก็ดันไม่ออก!”

หนานซ่งหัวเราะเล็กน้อย แต่พยายามกลั้นไว้ “แล้วทำไมไม่แจ้งตำรวจ?”

“โทรแจ้งตำรวจ? ฉันบ้าแล้วเหรอ? ได้โปรด เขาเป็นหัวหน้า ถ้าฉันโทรแจ้งตำรวจ นั้นไม่เท่ากับว่าป้อนเนื้อเข้าปากเสือเหรอ? ถูกขังไว้ที่บ้านก็พอได้ ฉันไม่อยากถูกขังอยู่ในห้องขังนะ ยิ่งไม่เป็นอิสระด้วย” เฮ่อเสี่ยวเหวินพูดอย่างขุ่นเคือง “นอกจากนี้ แม่งน่าขายหน้าจริงๆ!”

เมื่อเห็นความหยาบคายของเพื่อนสาวอีกครั้ง หนานซ่งรู้สึกถึงความโกรธของเธออย่างรุนแรง

“โอเค โอเค เธอใจเย็นๆ อยู่ที่บ้านนิ่งๆ ไปก่อน ส่วนฉันจะพูดกับแม่ของฉัน ให้แม่พิจารณาน้าของฉัน แล้วให้ปล่อยเธอออกมา” หนานซ่งแสดงให้เห็นว่าเธอยืนอยู่ฝั่งเพื่อนสาวอย่างแน่นอน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สมควรที่จะขังคนไว้ในบ้านใช่ไหม?

เฮ่อเสี่ยวเหวินกล่าวว่า “ช่างเถอะ เธอไม่ต้องบอกพี่เหรอ เกรงว่าหล่อนจะเป็นห่วง”

เธอถอนหายใจ “ถ้าเธอไม่เล่าเรื่องพวกนั้นให้ฉันฟังวันนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขาผ่านอะไรมาตั้งมากมาย และอาการบาดเจ็บที่ร่างกายของเขาคือได้มาแบบนี้ ฉันไปฉีดโบท็อกซ์ที่สถานเสริมความงามเจ็บแทบตาย เธอว่าใบหน้านั้นของเขา ได้รับการผ่าตัดสิบครั้งแล้ว และยังได้ตัดเนื้อเหลากระดูกอีก เขาจะเจ็บมากเท่าไหร่” ขณะที่พูด เสียงของเธอยังมีการสะอื้นเล็กน้อย ซึ่งเต็มไปด้วยรู้สึกสงสารของหลานอวี้

หนานซ่งก้าวเดินไปที่ห้องของแม่ได้หยุดลงไปครู่หนึ่ง พิงอยู่ที่กำแพง แล้วถามเธอว่า “เธอไม่กลัวเหรอ?”

“กลัวอะไร? ที่เธอพูดถึงคือ PTSD (ภาวะป่วยทางจิตจากเหตุการณ์รุนแรง)?”

“อืม”

หนานซ่งพูดเบาๆ ว่า “เธออาจยังไม่รู้อาการเฉพาะของมัน โรคนี้น่ะ เป็นสภาวะทางอารมณ์ที่ผิดปกติซึ่งเกิดจากการประสบกับการบาดเจ็บและสิ่งเร้าบางอย่าง จะมีอาการซึมเศร้า หวาดกลัว วิตกกังวล และอาการอื่นๆ แม้ว่าจะมีอาการป่วยทางจิตออกมาบ้าง และผู้ป่วยอาจจะจำเรื่องบางอย่างในอดีตได้ และหลีกเลี่ยงการมีความผิดปกติทางจิตและปฏิกิริยาตอบสนองที่มากเกินไป เช่นปวดหัว สูญเสียการควบคุมเป็นต้น”

เธอได้ศึกษาจิตวิทยา และมีความเข้าใจเกี่ยวกับ PTSD คนปกติเมื่อได้ยินถึงมัน จะรู้สึกถึงความหวาดกลัว

หลังจากที่เฮ่อเสี่ยวเหวินได้ยิน กลับถอนหายใจและพูดว่า “ฉันรู้ว่ามันคืออะไร แม่ของฉัน ได้จากไปก็เพราะโรคนี้”

“อะไรนะ?” หนานซ่งลืมตาขึ้นอย่างแปลกใจ

เฮ่อเสี่ยวเหวินกล่าวว่า “แม่ของฉันเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็เกิดวิตกกังวล หวาดกลัวอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นพัฒนาเป็นPTSD บวกกับภาวะซึมเศร้าหลังจากที่ได้คลอดฉัน ทำให้สถานการณ์แย่ลง อีกทั้งไม่ได้รับคำปรึกษาทางด้านจิตใจที่ดี สุดท้ายก็ไม่รอด กรีดข้อมือ ฆ่าตัวตาย”

หนานซ่งตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยได้ยินเฮ่อเสี่ยวเหวินพูดเรื่องนี้มาก่อน

“ฉันได้เห็นกับตาตัวเองว่าแม่ของฉันเสียชีวิตจากเลือดไหลดั่งแม่น้ำอย่างไร......เสี่ยวซ่ง ฉันจะไม่ยอมให้พี่อวี้เดินตามรอยเก่าอย่างแม่ฉัน”

เสียงของเฮ่อเสี่ยวเหวินดูหนักแน่นมาก “ฉันจะปล่อยให้เขามีชีวิตที่ดี ให้ใช้ชีวิตที่ดีต่อไป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานซ่งก็ปล่อยวางหัวใจของการเป็นห่วงลง “อย่างนั้น จะยกโทษให้น้าฉันแล้วเหรอ?”

เฮ่อเสี่ยวเหวินถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “เป็นเฉพาะเรื่องๆ ไป เรื่องที่เขาขังฉัน ฉันไม่มีวันปล่อยเขาไป รอเขากลับมา สิ่งที่ฉันควรจะสร้างปัญหาฉันก็จะสร้าง ต้องชำระบัญชีกับเขาสักหน่อย! ส่วนปัญหาของเขาด้านนั้น พวกเธอไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง มันเป็นเรื่องปกติที่ระหว่างคู่รักจะทำไม่เหมือนกัน เป็นสิ่งที่เราสมัครใจทำกันเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก เธอน่ะ อย่าเป็นกระต่ายตื่นตูมมากนัก หักร้างถางพงกับเจ้ายวี่ก็พอแล้ว”

“……”

หนานซ่งไม่รู้ว่าทำไมพูดกันไปพูดกันมาถึงได้ตกมาที่ตัวเองแล้ว ใบหน้าก็ร้อนผ่าว “พอแล้ว ฉันกับยวี่จิ้นเหวินรักกันดีอยู่ เธอไม่ต้องห่วง ขอแค่พวกเธอสามารถดีกันได้ ฉันก็ขอบคุณฟ้าดินแล้ว!เรื่องนี้ ฉันก็ไม่บอกแม่ฉันแล้ว? พวกเธอจะจัดการกันเอง?”

“อืม อย่าพูด นี่ก็ไม่ใช่เด็กนะ พวกเราอายุเท่าไหร่กันแล้ว สามารถจัดการเองได้”

เฮ่อเสี่ยวเหวินออกไปทำงานสักพัก ดูเหมือนเธอจะโตขึ้นในทันใด บางทีอาจเป็นเพราะความรักของหลานอวี้ที่ทำให้เธอกลายเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา ผู้หญิงเมื่อได้เผชิญหน้ากับปัญหา มักจะเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผู้ชายเสมอ เพราะผู้หญิงมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผู้ชายความสามารถในการเห็นอกเห็นใจนั้นดีกว่าผู้ชายมาก และยิ่งเข้าใจกับการคิดในมุมมองของผู้อื่น

หวังว่าหลังจากที่พวกเขาได้ผ่านเรื่องราวครั้งนี้ไปได้แล้ว และสามารถเปิดใจให้กันและกัน คืนดีกันให้ได้ดังเดิมเถอะ

***

เมื่อสุขภาพของเฉวียนเยี่ยเชียนกับลั่วโยวได้ดีขึ้นเรื่อยๆ และไม่ต้องการคนจำนวนมากมาดูแลอยู่ข้างกายแล้ว

การเดินทางท่องเที่ยวที่ซีอานของหนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินเริ่มจัดเข้าไปในโปรแกรมแล้ว

เมื่อเห็นว่าเหลือเวลาอีกเพียงสี่เดือนสำหรับวันหยุดครึ่งปี เวลาอยู่ดีๆ ก็ได้ตึงเครียดขึ้น อย่างไรก็ตามยังมีสถานที่อีกมากมายให้ไปhappyด้วยล่ะ

เพียงแค่เฮ่อเซินไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ได้ฉวยโอกาสนี้ เริ่มแนะนำหนังที่เขียนโดยเชียนซุ่ยด้วยความพยายามอย่างมาก

“ฉันเป็นเรื่องการได้รับความไว้วางใจจากผู้อื่นควรจงรักภักดีตอบ นอกจากนี้ นี่คือภาพยนตร์ที่บริษัทหนานซิงเอ็นเตอร์เทนเม้นท์กำลังจะลงทุนในการถ่ายทำ ในฐานะเป็นโปรดิวเซอร์ ควรจะดูบทละครด้วยไม่ใช่เหรอ? ดูกันว่ามันจะคุ้มค่าในการลงทุนไหม? ถึงเวลานั้นอย่าต้องให้ชดใช้เงิน สร้างปัญหาให้กับพวกเรา” เฮ่อเซินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หนานซ่งมองดูพี่สามที่สวมหมวกใบใหญ่อย่างไม่เต็มใจ “พี่สาม กำลังพูดเรื่องไร้สาระแล้วนะ ทุกปีบริษัทหนานซิงเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ลงทุนกับภาพยนตร์จำนวนมาก มีได้ก็มีเสีย ฉันสร้างปัญหามาให้พี่ตอนไหน? พี่ไม่ใช่อยากให้ฉันดูบทละคร ฉันดูก็พอแล้ว”