บทที่8 เปลี่ยนกฏใหม่

หนานหยาถูกน้ำสาด เปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ

เมื่อเห็นคนร้ายถือถังน้ำ เธอก็ปากสั่น กัดฟันร้องลั่น “หนานซ่ง!”

“ได้สติหรือยัง? ถ้ายังไม่ได้สติฉันจะสาดน้ำล้างเท้าใส่แกอีก”

เสียงเพลงยังคงดัง หนานซ่งโยนถังน้ำในมือไปที่ลำโพง ลำโพงตกกระแทกกับพื้นเสียงดัง "ปัง" หนานหยาสั่นสะท้านด้วยความตกใจ

เสียงเพลงที่รบกวนคนอื่นหยุดกะทันหัน

“มีอะไรหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้น?”

หนานหนิงไป่ที่ถูกเสียงรบกวนจนตื่น สวมชุดนอนรีบเดินออกมาจากห้อง มองดูหนานหยาที่เปียกไปทั้งตัว เข้าใจว่าลูกสาวถูกรังแก “เสี่ยวซ่ง มีปัญหาอะไรกัน?”

“พ่อคะ หนานซ่งเอาน้ำเย็นสาดหนู หนาวมาก...”

หนานหยาตัวสั่นด้วยความหนาว คนรับใช้รีบเอาผ้าขนหนูให้เธอ หนานหยาห่มผ้าขนหนูแล้วมองหนานหนิงไป่ทั้งน้ำตา “หนูนอนไม่หลับ แค่อยากฟังเพลง แต่พี่ไม่อนุญาต...”

การแสดงออกที่น่าสงสาร ดูเหมือนเธอถูกหนานซ่งกระทำรังแก

“พอแล้ว พอแล้ว” หนานหนิงไป่เกลี้ยกล่อมลูกสาว “พี่สาวลูกเพิ่งกลับมา ยอมพี่หน่อย อย่าถือสาพี่เลยนะ”

หนานหยาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่ก็ยังดูไม่พอใจ

หนานซ่งมองดูภาพที่พ่อลูกรักกัน รู้สึกอึดอัดในใจ กอดอกและยกเปลือกตาขึ้นอย่างเย็นชา “แสดงพอหรือยัง?”

หนานหนิงไป่และหนานหยาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสีหน้าที่นิ่งอึ้ง

หนานซ่งยืนอยู่ที่ประตู มองหนานหยาอย่างเบื่อหน่าย “คืนนี้ที่แกคลั่ง ฉันจะถือว่านอนละเมอ แต่ถ้ายังมีคราวหน้าอีก ฉันจะจับแกโยนลงสระน้ำโดยตรง จะได้เรียกสติของแก”

“อีกอย่าง” เธอชำเลืองมองพ่อลูก “เนื่องจากอาศัยอยู่ในบ้านของฉัน ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของฉัน ฉันหลับยาก ห้ามเสียงดังในตอนกลางคืน ถ้าทนไม่ได้ รับไม่ได้ก็ย้ายออกไปซะ”

พูดจบ เธอไม่อยากสนใจการแสดงของพวกเขาอีก จึงหันหลังและเดินจากไป

“พ่อ ดูเธอสิ...”

หนานหยางอปากแล้วชี้ไปที่ด้านหลังของหนานซ่ง เธออยากก้าวไปข้างหน้าและคว้าผมของเธอ ตีกันให้รู้แล้วรู้รอด แต่หนานหนิงไป่ห้ามเธอไว้ "พอแล้ว เด็กดี ไม่โมโหนะ... "

ไล่คนใช้ทั้งหมดออกไปและปิดประตู หนานหยาบ่นด่าขณะที่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผม และพูดกับหนานหนิงไป่อย่างโกรธเคืองว่า "พ่อ เราจะยอมให้หนานซ่งรังแกเราแบบนี้เหรอ?”