บทที่823 ขอมอบบทเพลงหนาวเหน็บให้แก่ฟู่ยวี่

คำว่า "รักแรก" ทำทั้งหมดตกใจ

แอร์โฮสเตสสาวพูดจบก็รีบถอยออกไป เหลือไว้แค่ฟู่ยวี่ที่โดนคนทั้งห้องโดยสารชั้นหนึ่งจับจ้อง ไม่ใช่แค่หนานซ่ง ยวี่จิ้นเหวิน แม้แต่บอดี้การ์ดที่อยู่ทางด้านหลังเขาก็ยังมองมาที่เขา ฟู่ยวี่ที่ถูกจ้องจนตัวพรุนก็อดที่จะหันไปมองทางด้านหลังตัวเองอีกครั้งไม่ได้ แล้วเขาก็ดันเจอกับสายตาคุกรุ่นของซูยิน

เขาก็เลยร้องเพลง "เหน็บหนาว" ให้ตัวเองในใจ

"รักแรกเหรอ" เมื่อกี้ซูยินเอาแต่คิดอยู่เลยว่าแอร์โฮสเตสคนนี้จะเป็นแฟนคนที่เท่าไหร่ของฟู่ยวี่ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นรักแรก

ริมฝีปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ดูเหมือนว่านี่จะเป็นโคตรของโคตรของโคตรของโคตรของโคตรของโคตรของ......โคตรรุ่นพี่ของฉันเลยสินะ พี่เขาคงเป็นเหมือนต้นตระกูลอะไรเทือกนั้น"

ฟู่ยวี่เหมือนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองระเบิดออกมา ทั้งโดนคำว่า "โคตร" ของซูยินทุบจนกะโหลกของเขานั้นแทบจะผิดรูป

เขาหัวเราแหย ๆ "ก็ไม่ขนาดนั้น.......หรอกมั้ง?"

ด้านหลังเขากลับมีเสียงดังขึ้นมาสองเสียง

ยวี่จิ้นเหวิน: "สารภาพโทษเบา"

หนานซ่ง: "โกหกโทษหนัก!"

ฟู่ยวี่: "......"

เขาหันไปมองทั้งสองคน แล้วพูดกับพวกเขาแบบไร้เสียง: พวกแกอย่ามาหาเรื่องยุ่งเพิ่มให้ฉันได้ไหม! เห็นว่าฉันยังซวยไม่พออีกหรือไง?

ซูยินยื่นมือไปดึงศีรษะของเขาให้หันกลับไป แล้วเอ่ยออกมาคำหนึ่ง "พูด"

"......"

ฟู่ยวี่โดนดึงผมจนรู้คิดว่าตัวเองน่าจะหัวล้านแล้ว ซูยินมีท่าทีเหมือนภรรยาจอมโหด ที่เมื่อสามีพูดจาไม่เข้าหูก็พร้อมจะลงไม้ลงมือในทันที?

ที่สำคัญเลยก็คือ เขานั้นควรจะพูดว่าอะไรล่ะ?

เขาจะกล้าพูดอะไรอีก?!

"ที่รัก เธอใจเย็น ๆ ก่อนนะ อย่าเพิ่งโกรธ ฟังฉันค่อย ๆ อธิบาย......"

ฟู่ยวี่กุมมือของซูยินเอาไว้ แล้วพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แล้วค่อย ๆ นั่งตัวตรง สบตากับดวงตาคุกรุ่นของซูยิน เขาก็ยังหวาดเสียวอยู่ดี

เขายกมือขึ้นมาข้างหนึ่ง "ผมสารภาพ! คนเมื่อกี้ เป็นรักแรกของผมจริง ๆ "

ตอนนี้ซูยินใจเย็นลงแล้ว ข้อมือของเธอวางอยู่บนแขนเก้าอี้ แล้วก็คิดว่าเธอจะทำภาพลักษณ์ของคุณหนูใหญ่ของเหมยซูหลี่เสียหายไม่ได้

เธอพยายามทำใจให้ร่ม ๆ แล้วถามฟู่ยวี่ "เธอชื่ออะไร?"

"หา?" ฟู่ยวี่ที่ถูกถามถึงกับงงไปชั่วครู่ เห็นว่าแอร์โฮสเตสคนนั้นเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาก็ถามกับผู้หญิงคนนั้นไปตรง ๆ "จริงสิ คุณชื่ออะไรนะ?"

แอร์โฮสเตส: "......"

ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เจ็บอะไร แต่มันเสียหน้ามาก ๆ

เธอเขม็งตามองฟู่ยวี่ อยากจะกระทืบเขาสักหนจริง ๆ แต่ด้วยจรรยาบรรณของงานที่ทำ ที่ให้เธอทำได้แค่กลอกตามองบนใส่เขา จากนั้นก็เดินตรงไปยังเคบิน

หลังจากนั้น เหล่าแอร์โฮสเตสก็เดินออกมาจากเคบินอีกครั้ง และในตอนที่มองเห็นฟู่ยวี่ ทุกคนก็ต่างพากันกลอกตามองบนใส่เขากันหมด ปากของพวกเธอก็ด่าเขาแบบไม่มีเสียงว่า: ผู้ชายเฮงซวย

ฟู่ยวี่ผู้ชายเฮงซวยนั้นยังคงคิดไม่ตกว่ารักแรกของเขานั้นชื่ออะไร ซูยินเหลือบมองเขา "คุณลืมชื่อรักแรกของตัวเองอย่างนั้นเหรอ?"

"ผ่านไปตั้งยี่สิบปีแล้ว ยังจำชื่อของรักแรกของตัวเองได้อีกเหรอ?"

ฟู่ยวี่หันไปมองยวี่จิ้นเหวิน "แกยังจำชื่อรักแรกของตัวเองได้ไหม?"

ยวี่จิ้นเหวินตอบเบาๆ : "แน่นอนว่าจำได้อยู่แล้ว"

หนานซ่งหันไปมองยวี่จิ้นเหวิน

ยวี่จิ้นเหวินก็หันมามองหนานซ่ง จากนั้นก็ยิ้มออกมา "รักแรกของฉัน ก็คือภรรยาของฉันในตอนนี้ เธอชื่อหนานซ่ง"

ฟู่ยวี่: "......."

ชกคนผิดกฎหมายไหมนะ? ตอนนี้เขาอยากจะออกกำลังกายมาก ทำยังไงดี?

หนานซ่งได้ฟังแต่กลับไม่ได้ซาบซึ้งเลยสักนิด เธอหรี่ตามองยวี่จิ้นเหวิน "แล้วโจ๋เซวียนนี่โยนให้หมามันกินแล้วเหรอคะ?"

ยวี่จิ้นเหวินเบิกตากว้าง "!"

อ๋อ.......เขาลืมไปแล้วจริง ๆ