ตอนที่ 2

“ขอข้าตรวจดูอาการของฮูหยิน… ”

ซินแสสืบเท้าเข้ามานั่งที่ขอบเตียง

“ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน… ว่าเป็นเพราะเหตุอันใดฮูหยินของข้าจึงยังไม่ตั้งครรภ์เสียที… ”

หนานเปียนอยากรู้

“ต้องขออภัยท่านที่ข้าจำเป็นต้องตรวจอาการของฮูหยินเพียงลำพัง… ”

ซินแสกล่าว

“เอ่อ… ทำไมต้องตรวจเพียงลำพังด้วยล่ะ… ”

หนานเปียนตกใจ รู้สึกแปลกๆ ที่จะให้หญิงชายต้องอยู่กันเพียงลำพังในห้อง

“เป็นเพราะข้าจำเป็นต้องใช้สมาธิเพื่อจะตรวจให้แม่นยำไม่ผิดพลาด และข้ามั่นใจว่าจะรู้สาเหตุที่แท้จริงได้ว่าเป็นเพราะสาเหตุอันใดฮูหยินของเจ้าจึงตั้งครรภ์ยากเย็นยิ่งนัก… ”

ซินแสชางเหรินให้เหตุผลที่ต้องตรวจดูอาการของซุ่ยเสียนเพียงลำพัง

และด้วยความอยากมีบุตรใจ หนานเปียนจึงยอมก้าวออกมาจากห้องแต่โดยดี หากก็ไม่ลืมร้องเรียกให้ซุนหนี่ผู้เป็นสาวใช้ มายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของภรรยา

“ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะนายท่าน… ข้าจะอยู่รับใช้ฮูหยินมิห่าง… ”

ซุนหนี่รีบรับปาก มองตามแผ่นหลังของหนานเปียนก้าวห่างออกไปจนลับตา

“เจ้าต้องรออยู่นอกห้อง… ระหว่างที่ข้ากำลังใช้เวลาตรวจอาการของฮูหยินเจ้าห้ามเข้ามายุ่มย่ามอย่างเด็ดขาด”

ชางเหรินชะโงกหน้าออกมากำชับสาวใช้

“เจ้าค่ะ… ”

ซุนหนี่รับคำ…

ซินแสรีบปิดประตู ก้าวเข้าไปหาฮูหยินที่กำลังนอนทอดกายรออยู่บนเตียง

“ข้าจำเป็นต้องปิดม่าน… ”

ซินแสกล่าวพลางค่อยๆ เอามือรูดม่านที่ปิดอำพรางเตียงจากสายตาคนภายนอกที่อาจจะมองเข้ามา จากนั้นหันไปหาซุ่ยเสียน

“เจ้าต้องถอดเสื้อผ้าออกให้หมด… ข้าอยากตรวจร่างกายของเจ้าโดยละเอียดทุกซอกทุกมุม… ”

ซินแสสั่ง…

ซุ่นเสียนยอมทำตามแต่โดยดี เพราะเห็นว่าวิชาความรู้ทางการแพทย์ของซินแสผู้นี้เป็นที่กล่าวขานไปทั่วเมืองหยี่เหยา

มือเรียวของฮูหยินค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์แพรไหมออกไปจากร่างจนชิ้นสุดท้าย อวดเรือนกายงดงาม ทำเอาซินแสชางเหรินแทบหยุดหายใจ จ้องมองเรือนกายเย้ายวนด้วยความตื่นเต้น