บทที่ 102 พิสูจน์

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาได้ฟัง ก็ปรายตามองเธอ แล้วพยักหน้า แต่ไม่มีการตอบโต้กลับ

เขาเบือนสายตากลับมามองที่งาน

เมื่อลู่ซือหยี่เห็นท่าทาง ความริษยาภายในใจก็ยิ่งทวีคูณ

เธอกำมือแน่น จนเล็บจิกเข้าเนื้อโดยไม่รู้ตัว แต่สายตาก็ยังเพ่งมองไปที่มู่เฉาเกอ

กู้ฉางฉิงไม่ได้สนใจทั้งสองคนมากนัก เพราะสายตาจับจ้องอยู่แต่มู่เฉาเกอ

โดยเฉพาะเมื่อเห็นมู่เฉาเกอสวมใส่เสื้อผ้าที่เธอเป็นคนออกแบบเอง ที่เธอนำกลิ่นอายความโบราณกับความทันสมัยมาผสมผสานกันอย่างลงตัว แววตาจึงเปล่งประกายความดีใจออกมา

เฟิงจิ่งเหยาเผลอไปมองเธอ เห็นแววตาความดีใจของเธอ มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อถึงตอนเย็น หลังจากถ่ายงานกันเสร็จเรียบร้อย เฟิงจิ่งเหยาก็ออกปากว่า ให้ทีมงานไปกินเลี้ยงที่ภัตตาคารหรูด้วยกัน

ในโต๊ะกลมใหญ่หนึ่งตัว ถูกพวกเขานั่งกันจนเต็ม

โดยมีเฟิงจิ่งเหยานั่งเป็นหลักก่อน ด้านซ้ายมือเป็นผู้จัดการหลี่ม่าน ถัดไปเป็นลู่ซือหยี่ ดีไซเนอร์ชวี่ชิงหยุนและคนอื่นๆเป็นลำดับถัดไป

ด้านขวาเป็นมู่เฉาเกอและผู้จัดการของเธอ

ส่วนตำแหน่งของกู้ฉางฉิงบังเอิญตรงข้ามกับเฟิงจิ่งเหยา

เมื่อทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาก็สบตากันพอดี

แต่ทว่าท่าทางของทั้งคู่กลับปกติมาก เฉยมากจนแทบจะเดาไม่ออกเลยว่าเป็นสามีภรรยากัน

แต่ถึงอย่างงั้น มู่เฉาเกอก็ยังมองออก กับแววตาของทั้งคู่ที่มองกัน

เธอหันไปพูดหยอกกับเฟิงจิ่งเหยา

"ท่าทางของฉันเมื่อสักครู่เป็นยังไงบ้างคะ เข้ากับเสื้อผ้าของคุณหรือเปล่า "

"เพอร์เฟ็คมาก เมื่อคุณใส่ชุดพวกนั้นก็รู้สึกเป็นเกียรติมาก "

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารมณ์ดีหรือเปล่า เขาจึงพูดแสดงความชื่นชมออกมาไม่ยาก

มู่เฉาเกอเฉิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ："งั้นเป็นเพราะ ฉันใส่ชุดไหนก็สวยหรือเปล่าคะ"

เฟิงจิ่งเหยายิ้มบาง บวกกับความหล่อของเขาแล้ว เพียงแค่เขานั่งอยู่เฉยๆก็ทำให้สาวๆหลงได้เลย

ความริษยาภายในใจของลู่ซือหยี่มากมายจะบรรยาเป็นคำพูดไม่ได้

เธอจ้องไปที่กู้ฉางฉิงอย่างโมโห ด้วยแววตาที่ซับซ้อน และ....... เกลียดชัง

ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงต่ำๆคนนี้ เธอต้องป้องกันไว้ก่อน กลัวว่าหล่อนจะแย่งพี่จิ่งเหยาไป

ขนาดตอนนี้มู่เฉาเกอเล่นหูเล่นตากับพี่จิ่งเหยา ผู้หญิงคนนั้นยังไม่คิดจะทำอะไรสักอย่างเลย

ไร้ประโยชน์จริงๆ

ด้านกู้ฉางฉิง สังเกตเห็นสายตาของเธอ ก็รู้สึกอธิบายไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง

ดูเหมือนว่าเธอจะไปยั่วโมโหคุณหนูคนนี้เข้า เหมือนจะมีจุดประสงค์ไม่ค่อยดีหรือเปล่า

ขณะที่เธอกำลังคาดเดาความคิดของลู่ซือหยี่อยู่ ลู่ซือหยี่ก็ดึงสายตากลับไป ยกแก้วไวน์ขึ้นมาให้ชูกับมู่เฉาเกอ

"ได้ยินชื่อเสียงของคุณมู่มานาน นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าจะได้เจอกัน ขอบคุณคุณมู่มากนะคะ ที่มาเป็นแบบให้กับบริษัทเรา แก้วนี้ขอมอบให้กับคุณมู่ค่ะ"

เธอพูดจบก็ยกดื่ม แล้วหันไปมองทางมู่เฉาเกอ

"มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วค่ะ"

มู่เฉาเกอหรี่ตามองลู่ซือหยี่ แล้วยิ้มตอบกลับไป

ท่าทีเรียบเฉยนี้ ทำเอาลู่ซือหยี่แสดงสีหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว