บทที่ 110 อยากหย่ากับฉันหรอ

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ฟัง สีหน้ายิ่งหม่นลง

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างหมดความเชื่อถือ โกรธจนตัวสั่น

"สารเลว"

จากรู้สึกอับอายแปลเปลี่ยนเป็นความเดือดดาล จนง้างมือขึ้นมา

แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลงมือ ข้อมือก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาคว้าไว้ซะก่อน

"ทำไม ฉันพูดผิดงั้นหรอ"

เฟิงจิ่งเหยาจ้องมองเธอที่โกรธมากขึ้น ด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด

เขายังคงคิดว่ากู้ฉางฉิงแสดงละครต่อหน้าเขาอยู่

"เธอกล้าบอกไหมล่ะ ว่าเมื่อก่อนเธอไม่ได้มั่วอยู่กับคนพวกนั้น ไม่เช้าไม่กลับบ้าน"

กู้ฉางฉิงได้ฟังก็ตกใจ ที่เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นเหมือนกู้ฉางซินเมื่อก่อน ทำให้สีหน้ายิ่งแย่ลง

ไม่รอให้เธอได้พูดอะไร เฟิงจิ่งเหยามองหน้าเธอที่นิ่งเงียบ คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น "ไม่พูดอะไรหน่อยล่ะ บอกว่าเข้าใจผิดก็ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ เธอจะให้ฉันไล่เธอกลับไปบ้านตระกูลกู้เลยไหม คนอย่างเฟิงจิ่งเหยาไม่สนใจผู้หญิงอย่างเธอยู่แล้ว"

กู้ฉางฉิงเรียกสติกลับมา โดนคำพูดของเขาเสียดแทงใจ หน้าก็ยิ่งซีดขาว

จนเธอก็อยากจะออกจากบ้านตระกูลเฟิงซะให้รู้แล้วรู้รอด ไม่อยากทนกับความอคติพวกนี้

แต่ความเป็นจริงเธอทำอย่างนั้นไม่ได้

ถ้าเธอออกกจากตระกูลเฟิงจริงๆ เกรงว่ากู้หงเซินจะไม่ยอมปล่อยเธอไป

เมื่อเธอพิจารณาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ ก็เป็นแผนของคนตระกูลเฟิง

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งโกรธ จนกำมือแน่น จ้องเฟิงจิ่งเหยาด้วยสายตาโกรธเคือง

"เฟิงจิ่งเหยา คุณหมายความว่ายังไง อยากหย่ากับฉันงั้นหรอ "

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินคำว่าหย่า ก็คิ้วกระตุกทันที

เขาไม่ได้ตั้งใจหมายความแบบนั้น และไม่อยากได้ยินคำนี้

แม้ว่า การแต่งงานระหว่างเขาและกู้ฉางซินจะเป็นการจัดการของคุณปู่ ถ้าอยากจะหย่าก็ต้องผ่านความเห็นชอบของคุณปู่ด้วยสิ

ขณะที่เขากำลังจะพูดสิ่งที่คิดไว้ กู้ฉางฉิงก็ขัดขึ้นมาก่อน

"เหอะ ถ้าคุณอยากจะหย่า ก็ไปบอกคุณปู่เองแล้วกัน ฉันกู้ฉางฉิงไม่ใช่คนหน้าด้านหรอก อีกอย่าง คิดว่าฉันอยากมาที่นี่งั้นหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณอาเล็กบอกว่าคุณมาที่นี่ ให้ฉันมารับคุณกลับ คุณคิดว่าฉันจะมาไหมล่ะคะ"

กู้ฉางฉิงพูดไปตามที่ใจคิด

เธอรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่เอาเรื่องหย่าไปบอกคุณปู่ เธอจึงพูดแบบนี้เพื่อเป็นข้ออ้าง เพื่อถือโอกาสอธิบาย

เพราะนิสัยผู้ชายแบบนี้ ต่อให้เธออธิบายความจริง ก็ไม่มีทางเชื่อเธอแน่ๆ

แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิด

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาฟังที่เธอพูด จากที่โมโหมาก หลังจากฟังจบก็อ่อนลง และหยุดชะงักไป

ขณะที่เขาคิดอยากจะถามกู้ฉางฉิง กู้ฉางฉิงก็แกะมือเขาออก และเดินโกรธออกไป

เฟิงจิ่งเหยาอยากจะตามไป แต่พอจะก้าวไปก็ต้องถอยกลับมา

เห็นว่ากู้ฉางซินกำลังโกรธ แม้ว่าเขาจะตามไปถามก็คงไม่ได้คำตอบที่อยากรู้

เมื่อคิดแบบนี้แล้ว จึงหันกลับมาทางชวี่ยี่ที่ตามหลังมา

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

ชวี่ยี่สังเกตเห็นท่าทางโมโหของท่านประธาน จึงกล้าๆกลัวๆที่จะพูดออกไป

"ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจครับ เมื่อสักครู่ที่บังเอิญเจอคุณหนูห้าที่ทางเดิน ก็บอกว่าคุณนายรองอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยงนั้น ฝากให้ผมไปบอกท่านประธานด้วย"

เฟิงจิ่งเหยาฟังแล้วก็คิ้วขมวด

เขาคิดถึงประโยคที่กู้ฉางฉิงพูดก่อนจะออกไป จึงพูดออกมาด้วยเสียงเข้ม "นายไปถามคนที่ห้องนั้นดูซิ ว่างานในคืนนี้ใครเป็นคนจัดขึ้นมา"

"ได้ครับ"

ชวี่ยี่รับคำสั่ง และไม่รอช้ารีบตรงไปที่ห้องจัดเลี้ยงนั้น

ณ ห้องจัดเลี้ยง บรรยากาศภายในห้องเริ่มกลับสู่ปกติ

ดื่มกันบ้าง พูดคุยกันบ้าง

แต่ก็ไม่วายจะพูดถึงเหตุกาณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่

"ฉันคิดว่ากู้ฉางซินไม่ได้ออกมาเที่ยวนานขนาดนี้แล้ว จะเปลี่ยนนิสัยไปซะอีก ที่ไหนได้ เป็นเพราะกลัวคนที่บ้านน่ะสิ"