บทที่ 116 ฉันเสียใจมาก

กู้ฉางชิงกลับมาที่ห้องด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากอาบน้ำก็เอนตัวลงนอนเตียงและพักผ่อน

ไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน พ่อบ้านมาเคาะประตูให้กินข้าว เธอก็ตกใจตื่นจากฝัน

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปที่ห้องอาหาร แต่เธอไม่อยากอาหาร

เธอกินไปสองสามคำ ก็ให้พ่อบ้านมาเก็บไป

และเธอเองก็ไปเดินในสวนโดยตั้งใจที่จะพักผ่อน

ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเป็นเช่นนี้ เฟิงจิ่งเหยากลับมาตอนเย็นจะต้องสังเกตเห็นอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะกระตุ้นความสงสัยของเขาอีกครั้ง

เธอคิดอย่างนี้แล้ว ก็นึกถึงที่กู้หงเซินพูดกับเธอในตอนบ่ายว่ามีคนกำลังสืบเรื่องของเธออยู่

และก็ไม่รู้ว่าคนคนนี้คือใคร สืบเรื่องของเธอคิดจะทำอะไร

ดวงตาของเธอลึกล้ำในขณะที่คิด แล้วคิดถึงทุกคนที่เป็นไปได้ แต่เดาไม่ออกว่าคนคนนี้เป็นใคร แต่กลับคิดว่าทุกคนก็มีความเป็นไปได้

ถึงอย่างไรคุณนายเฟิงพวกเขาก็ไม่ชอบเธอ แน่นอนว่าอยากที่จะหาความผิดของเธอเพื่อไล่เธอไป

ส่วนเฟิงจิ่งเหยา เธออยู่ต่อหน้าเขาทำความผิดพลาดก็หลายครั้ง ด้วยความเฉลียวฉลาดของผู้ชายคนนี้ เป็นธรรมดาที่จะไม่หลงกลคำพูดโกหกของเธอ

เธอกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเธอไม่ได้สังเกตว่ามีเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆใกล้เข้ามาข้างหลังเธอ

คนนั้นเดินมาถึงข้างหลังกู้ฉางชิง แล้วกอดเธอโดยที่เธอไม่ทันได้รู้ตัว

“ฉางซิน ฉันคิดถึงเธอจัง”

ฉินเป่ยหานกอดกู้ฉางชิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรักและทะนุถนอม

กู้ฉางชิงตกใจกับการกระทำที่กะทันหันของเขา

เธอขัดขืนและถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที ก็พบว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอคือฉินเป่ยหาน เธอทั้งตกใจและทั้งโกรธ

“คุณฉิน ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่？”

เธอขมวดคิ้วถาม เพราะที่นี่คือสวนดอกไม้หลังบ้านของตระกูลเฟิง ไม่ใช่สวนสาธารณะด้านนอก

ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆหลายครั้ง น่าสงสัยจริงๆ

ฉินเป่ยหานเห็นท่าทีที่ขัดขืนของเธอ ความเจ็บปวดบนใบหน้า เขาตอบเธอด้วยความมีชีวิตชีวาว่า：“ฉันได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาล ฉันไม่สบายใจ ดังนั้นจึงมาเยี่ยมคุณ ฉันเอายาบำรุงมาให้เธอเยอะเลย อย่าลืมกินให้หมดนะ”

กู้ฉางชิงมองไปที่ยาบำรุงในมือเขาด้วยแววตาที่ดูซับซ้อน

เธอเห็นยาบำรุงเหล่านั้น ซื้อมาตามอาการป่วยของเธอ ก็ดูออกว่าผู้ชายคนนี้พยายามอีกรอบ

ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

เธอไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างกู้ฉางซินกับฉินเป่ยหาน แต่ความเป็นห่วงของผู้ชายคนนี้ ทำให้เธอทนไม่ได้จริงๆ

“ขอบคุณคุณฉินสำหรับความหวังดี ฉันดีขึ้นมากแล้ว คุณฉินถ้าไม่มีเรื่อง……”

เดิมทีเธอต้องการบอกให้ฉินเป่ยหานรีบจากไป ไม่อย่างนั้นถ้าเฟิงจิ่งเหยากลับมาแล้วเห็นเขา เธอไม่รู้ว่าจะพูดกับเขายังไง

เสียดายที่เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฉินเป่ยหานขัดจังหวะ

“ฉางซิน ถึงตอนนี้เธอยังจะช่วยเฟิงจิ่งเหยาปิดบังอีกหรอ？”

กู้ฉางชิงงงกับสิ่งที่เขาพูด

“ฉันปิดบังอะไรหรอ？”

เธอถามโดยไม่รู้ตัว

ฉินเป่ยหานได้ยินอย่างนั้น ก็มองเธอด้วยความเจ็บปวดใจ：“ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขา คุณไม่เคยมีชีวิตที่สงบสุข ต้องเข้าโรงพยาบาลมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง เขาไม่ดูแลเธอให้ดี”

กู้ฉางชิงขมวดคิ้ว

จริงๆเธอเข้าโรงพยาบาลมากครั้งน้อยครั้งเกี่ยวอะไรกับเฟิงจิ่งเหยา แต่……

“คุณฉิน นี่เป็นเรื่องของเราสามีภรรยา คุณไม่รู้สึกว่าคุณยุ่งมากเกินไปหน่อยหรอ？”

เธอโต้แย้งด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ป่วย

ถึงแม้ว่าเขาจะมีน้ำจิตน้ำใจกับกู้ฉางซิน แต่เธอก็ไม่หยุดที่จะปรับท่าทีของเธอ เคยบอกเขาว่าพวกเขาทำไม่ได้

แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะไม่เข้าใจที่พูด ก่อกวนซ้ำแล้วซ้ำอีก

ฉินเป่ยหานไม่รู้ว่าความอดทนในหัวใจของเธอมาถึงจุดสูงสุดแล้ว ได้ยินน้ำเสียงที่เยือกเย็นและคำพูดที่ทิ่มแทงของเธอ ปวดใจจนเกินที่จะอดทนไว้