บทที่ 125 อยู่กับผมดีกว่า

มันเป็นเรื่องตลก เพราะการลำเอียงของจิ่งเหยา เรื่องนี้จึงจบลงอย่างไม่มีเหตุผล

แม้ว่าคุณนายเฟิง ยังมีเฟิงจิ้งหยวน และลู่ซือหยี่จะไม่พอใจ แต่ก็ทำได้เพียงยืนดูเฟิงจิ่งเหยาพากู้ฉางฉิงออกไป

ทั้งสองไม่ได้ออกจากงานไป เพียงแต่ไปนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง

"ไหนเล่าสิว่าเกิดอะไรขึ้น?"

เฟิงจิ่งเหยาที่เพิ่งนั่งลงก็ถามกู้ฉางฉิงถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

กู้ฉางฉิงไม่ได้ปกปิด เธอเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนและหลังอย่างละเอียด

"ฉันไม่ได้เอาไข่มุกนั้นมาจริง ๆ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าไข่มุกนั้นมาอยู่ในกระเป๋าของฉันได้อย่างไร ทั้งที่กระเป๋าไม่เคยออกห่างจากมือเลย ยิ่งไปกว่านั้นมันยังไปอยู่ในกระเป๋าสตางค์ใบเล็กอีก"

เฟิงจิ่งเหยาฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น

ที่จริงแล้วในใจของเขาก็คาดเดาได้บางอย่าง

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้นั้นทั้งแปลกและยังบังเอิญ

เพียงแต่เขายังไม่อยากจะเชื่อ และตั้งใจที่จะทำการตรวจสอบเพิ่มเติม

"เรื่องนี้ผมจะให้คนไปตรวจสอบเอง ในระหว่างนี้ คุณควรอยู่กับผมจะดีกว่า"

กู้ฉางฉิงมองไปที่แววตาอันเป็นประกายของเขา นัยน์ตาของเธอฉายแววผิดหวัง

เธอรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาน่าจะเดาความจริงของเรื่องนี้ได้เหมือนเธอ

แต่เขาก็ไม่เชื่อหรือไม่อยากที่จะเชื่อ

ใช่ เธอเดาออกตั้งแต่แรกว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นแผนที่เฟิงจิ้งหยวนและพวกจัดฉากไว้ให้เธอ

สําหรับเป้าหมายของพวกเธอ ก็คงจะเป็นการใช้โอกาสนี้เพื่อขับไล่เธอออกจากบ้านตระกูลเฟิง

เพราะสิ่งที่คุณนายเฟิงแสดงออกเมื่อครู่นั้นชัดเจนมาก

ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเฟิงจิ่งเหยามาทันเวลา เกรงว่าคุณนายเฟิงคงจะพูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้าแล้ว

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยใจ

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเธอใจลอย ก็เข้าใจผิดคิดว่าเธอไม่เชื่อ และรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ จึงเรียกชวี่ยี่เข้ามาพบ

"ท่านประธานครับ"

ชวี่ยี่รีบเร่งเดินเข้ามา ทักทายอย่างนอบน้อม

"คุณช่วยไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดในโรงแรมทั้งหมด ดูสิว่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นมาอย่างไร"

"ครับ!"

ชวี่ยี่รับคำสั่งแล้วหันหลังเดินจากไป

"ทีนี้พอใจหรือยัง?"

รอจนชวี่ยี่จากไปแล้ว เฟิงจิ่งเหยาก็เลิกคิ้วขึ้นมองไปที่กู้ฉางฉิง

แม้ว่ากู้ฉางฉิงจะไม่ได้พูดอะไร แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ดูจะจริง

อย่างไรก็ตาม ถ้าสามารถตรวจสอบให้ชัดเจนได้ก็เป็นเรื่องที่ดี เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครถือเป็นข้ออ้างมาเล่นงานเธอในภายหลังอีก

ในขณะเดียวกัน ทางด้านเฟิงจิ้งหยวนกับคุณนายเฟิง พอฝูงชนแยกย้ายกันไป อารมณ์ทั้งคู่ก็ลุกเป็นไฟ

เพียงแต่คุณนายเฟิงนั้นเป็นแม่งานยังต้องต้อนรับรับรองแขก เธอจึงพูดเรื่องไม่ดีของกู้ฉางฉิงให้กับเฟิงจิ้งหยวนต่ออีกเล็กน้อย แล้วก็แยกตัวไปดูแลแขกเหรื่อ

พอเธอจากไป เฟิงจิ้งหยวนก็ไปหาลู่ซือหยี่

"แย่จริง ๆ นึกว่าที่นี่จะสามารถทำลายชื่อเสียงของนังแพศยากู้ฉางซินนั่นได้แล้วเชียว ใช้โอกาสนี้ให้พี่สะใภ้ไล่หล่อนออกไปจากบ้านตระกูลเฟิง คิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งเหยาจะปกป้องหล่อนด้วยวิธีนี้!"

ลู่ซือหยี่ฟังเธอพูด ใบหน้ามืดมนลงจนแทบจะหลั่งเป็นเลือดได้

เธอก็ไม่เคยคิดเลยว่าพี่จิ่งเหยาจะปกป้องนังสารเลวกู้ฉางซินนั่นอย่างไม่มีขอบเขต

"ไม่เป็นไร ต่อให้ที่นี่เธอจะเอาตัวรอดไปได้ เราก็ยังมีโอกาสอื่นอีก ไม่เชื่อว่าพี่จิ่งเหยาจะช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่งแล้วยังจะช่วยอีกเป็นครั้งที่สอง!"

เธอพูดอย่างกระหายเลือด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความพยาบาท

......

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าแผนการยังคงดําเนินต่อไป เธอนั่งอยู่ที่มุมห้องกับเฟิงจิ่งเหยา เพิ่งจะได้สงบลงไม่นาน ก็มีคนแวะเวียนมากล่าวทักทายอย่างต่อเนื่อง

"เฟิงจิ่งเหยา คุณไปดูแลแขกเถอะค่ะ"

หลังจากที่เพื่อนอีกคนได้เข้ามาทักทายเสร็จ กู้ฉางฉิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากออกมา