บทที่ 127 ผู้หญิงไร้ยางอาย

อาจกล่าวได้ว่าเมื่อเฟิงจิ่งเหยาเห็นภาพที่เกิดขึ้นในห้องพักรับรองอย่างชัดเจนแล้ว ความกดอากาศรอบตัวเขาก็ลดลงถึงขีดสุด

"พวกคุณกําลังทําอะไรอยู่?"

สายตาของเขามองพุ่งตรงไปยังกู้ฉางฉิงราวกับดาบคม ความเย็นยะเยือกในดวงตาคู่นั้นยิ่งทําให้กู้ฉางฉิงอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

"ฉัน......"

เธอตื่นตระหนกอยากจะยืนขึ้นและอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

ส่วนฉินเป่ยหานที่อยู่ข้างหลังเธอ เห็นว่าเธอจะละออกไป จึงพยายามจับตัวเธอไว้

ด้วยเหตุนี้กู้ฉางฉิงจึงไม่สามารถเอาตัวหลุดออก จึงยังอยู่ในท่าที่กอดกัน

เฟิงจิ่งเหยาจ้องมองด้วยใบหน้าที่มืดมนราวกับจะหลั่งเลือดได้

"ฉินเป่ยหาน ปล่อยฉันนะ!"

กู้ฉางฉิงเองเมื่อเห็นเขาแล้ว เธอพยายามดิ้นรนอีกครั้ง

แต่ก่อนที่เธอจะออกมาจากอ้อมแขนของฉินเป่ยหาน ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกประตู

"จิ่งเหยา ทำไมยืนอยู่ที่หน้าประตูล่ะ? กู้ฉางซิน นี่เธอกำลังทำอะไร!"

คุณนายเฟิงที่กำลังเดินมาถึงก็เห็นลูกชายของตัวเองยืนอยู่ที่หน้าประตู ในขณะที่กำลังถามว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาก็กวาดเข้าไปในห้องรับรอง ใบหน้าของเธอมืดมนลงทันใด และถามอย่างรวดเร็ว

"พระเจ้า หลานสะใภ้ นี่เธอ......เธอ......"

เฟิงจิ้งหยวนก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจ เธอชี้ไปที่กู้ฉางฉิงแต่พูดอะไรไม่ออก

หากมีใครสังเกตดี ๆ ล่ะก็ จะต้องเห็นความยินดีในแววตาของเธอแน่นอน

เธอคิดไม่ถึงว่าฉินเป่ยหานจะช่วยได้มากขนาดนี้

เดิมทีเธอตั้งใจใช้ข้ออ้างว่ากู้ฉางซินไม่สบาย เพื่อให้ทุกคนมาพบเข้ากับกู้ฉางซินที่กำลังลักลอบมีความสัมพันธ์กับคนอื่น และเมื่อยุแยงเพิ่มอีกเล็กน้อย ก็จะสามารถยัดความผิดฐานคบชู้ให้กับกู้ฉางซินได้

เมื่อถึงเวลานั้น เธอก็ไม่สามารถที่จะอยู่ในบ้านตระกูลเฟิงได้อีกต่อไป

และจิ่งเหยาก็ไม่มีทางช่วยผู้หญิงที่สำส่อนไร้ยางอายเช่นนี้

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

กู้ฉางฉิงไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนการที่เธอวางไว้

เมื่อเห็นว่าทุกคนปรากฎตัวอยู่ที่ประตู โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าที่มืดมนอย่างมากของคุณนายเฟิง เธอก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา

ฉินเป่ยหานเองก็คาดไม่ถึงว่าจะมีคนมากมายขนาดนี้ เขาจึงรีบคลายกู้ฉางฉิง

ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงอยากจะอธิบาย

"คุณนายเฟิง เรื่องไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิด......"

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ คุณนายเฟิงก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างดุดัน

"ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด แล้วมันคืออะไร?"

เมื่อเธอตําหนิจบ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็จ้องเขม็งไปทางกู้ฉางฉิง "ธรรมชาติยังเปลี่ยนแปลงง่ายแต่นิสัยคนนั้นเปลี่ยนยาก กู้ฉางซิน เมื่อก่อนเธอจะเป็นคนอย่างไร ฉันไม่ถือสา แต่ตอนนี้เธอยังไม่รู้จักกลับตัวกลับใจ ยังทําเรื่องน่าบัดสีเช่นนี้ เกรงว่าตระกูลเฟิงของฉันคงไม่สามารถทนต่อผู้หญิงง่าย ๆ อย่างเธอได้อีกแล้ว!"

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินเช่นนี้ ก็ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ตรงหน้าว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ จึงรีบเดินขึ้นหน้าเพื่ออธิบายทันที

"คุณแม่คะ เรื่องมันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ......"

"เธอยังจะแก้ตัวอีกเหรอ?"

คุณนายเฟิงจะให้โอกาสเธอแก้ต่างได้อย่างไร รีบตําหนิตัดบททันที

"คุณกู้คะ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันคิดว่าการแต่งงานของทั้งสองตระกูลไม่จําเป็นต้องรักษาไว้อีกต่อไป ตระกูลเฟิงของเราไม่สามารถจะขายหน้าได้อีก!"

เธอมองไปที่กู้หงเซินที่มีสีหน้าแย่พอ ๆ กัน และพูดอย่างเคร่งขรึมขึ้นว่า "จิ่งเหยา ให้คนไปเตรียมเอกสารการหย่าไว้ ฉันจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้ทำลายชื่อเสียงของตระกูลเฟิงและอนาคตของลูกได้ ส่วนคุณปู่ของลูก ฉันจะอธิบายให้ท่านเอง"

เมื่อกู้หงเซินที่ใบหน้ามืดมนอยู่แล้วได้ยินเช่นนี้ เขาก็เริ่มวิตกกังวลขึ้นมาทันที

"แม่สามี ต้องมีเรื่องอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ ฉางซินไม่ใช่เด็กพรรค์นั้น!"

เขาไม่อยากสูญเสียที่พึ่งอย่างตระกูลเฟิงไป ดังนั้นจึงทําได้เพียงอดทนต่อความโกรธในใจและช่วยพูดให้กับกู้ฉางซิน

"หึ กู้ฉางซินเป็นลูกสาวของคุณ คุณก็ต้องช่วยเธอพูดอยู่แล้ว แต่นี่เราจับได้คาหนังคาเขา คุณคิดว่าเราตาบอดหรือไร้สมองหรือไง เรื่องนี้ยังไงก็ไม่มีที่ว่างสำหรับการแก้ตัว พวกเขาต้องหย่า!"