บทที่ 129 ฝังทั้งเป็นไปกับเธอ

หลังจากได้ฟังคำพูดของกู้หงเซินแล้ว กู้ฉางฉิงก็ไม่สามารถระงับความโกรธไว้ได้

ทั้งที่เธอเองก็เป็นเหยื่อในเรื่องนี้เหมือนกัน ต่อให้เธอจะมีส่วนเกี่ยวข้องก็ตาม แต่ก็เพราะถูกสถานการณ์บังคับ

"ไม่ปล่อยฉันงั้นเหรอ? กู้หงเซิน ถ้าจะลำเอียงก็ไม่ใช่ลำเอียงแบบนี้ คุณคิดว่าฉันเต็มใจจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องแย่ ๆ เหล่านี้เหรอ คุณลืมไปหรือเปล่า คนพวกนี้โมโหเพราะกู้ฉางซินเป็นคนไปยั่วยุก่อน ส่วนคุณก็สบายเลยนะ พอเธอไป คุณก็ทิ้งความยุ่งเหยิงทั้งหมดไว้ให้ฉันตามสะสาง ทำไมไม่ไปโทษลูกสาวตัวดีของคุณเอง ทำตัวเป็นดอกไม้ริมทาง เหมือนผีเสื้อบินวนรอบผู้ชาย!"

"กู้ฉางฉิง!"

เมื่อกู้หงเซินได้ยินเธอพูดไม่ดีเกี่ยวกับกู้ฉางซิน ก็โกรธเพิ่มขึ้นอีก แล้วตวาดออกมา

"ไม่ต้องตะโกน ฉันได้ยิน"

กู้ฉางฉิงเปลี่ยนท่าทีที่เคยกังวลต่อกู้หงเซินและพูดพลางยิ้มเยาะว่า "ส่วนเรื่องฉินเป่ยหานที่ตามตื้อฉันไม่ปล่อย นั่นก็เพราะว่าเขาต้องการสานสัมพันธ์เก่ากับกู้ฉางซิน คุณยังมีหน้ามาตําหนิฉันอีก ในสัญญาของเราไม่ได้พูดถึงเงื่อนไขที่ฉันจะต้องมาคอยเก็บกวาดจัดการเรื่องยุ่ง ๆ ของกู้ฉางซินนะ"

"......"

กู้หงเซินฟังคำพูดของเธอแล้วถึงกับสำลักพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ ได้ยินเพียงเสียงบดขยี้ฟันดังลอดมาจากสายโทรศัพท์

"กู้ฉางฉิง นี่คือท่าทีที่แกใช้พูดกับฉันงั้นเหรอ? อย่าลืมสถานะของตัวเอง หรือว่าแกไม่อยากได้แม่ของแกแล้ว!"

เขาโกรธมากจนถึงกับยกติงเซียงหลานออกมาข่มขู่

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินดังนั้น เธอซึ่งโกรธมากอยู่แล้วก็ได้ระเบิดโพล่งออกมาทันที

"กู้หงเซิน คุณลองกล้าแตะต้องแม่ฉันดูสิ ถ้าแม่ของฉันเป็นอะไรไปแม้เพียงนิดเดียว ฉันจะลากคุณและกู้ฉางซินไปฝังทั้งเป็นด้วยกัน!"

ทันทีที่เธอพูดจบก็กดวางสายไป และนั่งหายใจหอบอยู่บนเตียง

เห็นได้ชัดว่าเธอโกรธมากแค่ไหน

แน่นอนว่าคนที่โกรธมากกว่าก็คือกู้หงเซิน

เขาคิดไม่ถึงว่ากู้ฉางฉิงจะไม่สนใจคำขู่ของเขาแต่กลับข่มขู่เขากลับ ใบหน้าของเขาก็มืดมนราวกับหยดหมึก

"นังตัวดี นึกว่าเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลเฟิงได้แล้วก็ปีกกล้าขาแข็งสินะ ถึงกล้าที่จะต่อต้านเขา!"

เขากัดฟันตำหนิอย่างโกรธเกรี้ยว ขณะเดียวกันในใจก็คิดวางแผนจะจัดการกู้ฉางฉิงให้เธอเข้าใจความเป็นจริงเสียบ้าง

กู้ฉางฉิงไม่รู้ถึงแผนการของเขา

เธอพยายามอย่างหนักที่จะระงับความโกรธ จากนั้นสิ่งที่ตามมาก็คือความอ่อนแอในจิตใจและความเศร้าโศก

ในที่สุดเธอก็ทนต่อความคับแค้นที่มีในใจไม่ได้อีกต่อไป เธอกอดผ้าห่มแน่นและร้องไห้โฮออกมา

น้ำตาเม็ดใหญ่หยดลงมาจากเบ้าตาอย่างตาเนื่อง ไหลซึมลงไปยังผ้านวม พริบตาเดียวก็เปียกชุ่มไปมุมหนึ่ง

ทว่ากู้ฉางฉิงกลับไม่รู้ตัว เธอกอดตัวเองไว้ร้องไห้จนไม่สามารถหยุดตัวเองได้

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาปรากฏตัวขึ้นในห้อง เขาก็ได้เห็นเข้ากับภาพนี้พอดี คนทั้งคนก็ตกตะลึงไป

เขามองร่างที่สั่นเทาอยู่บนเตียง หูของเขาได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่กลั้นไม่อยู่ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ

"อะแฮ่ม......"

เขากระแอมเบา ๆ ทําให้กู้ฉางฉิงที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองพลันหยุดนิ่ง

เธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเฟิงจิ่งเหยายืนอยู่ที่หน้าประตู

"คุณมาทำไม?"

เธอกัดริมฝีปากและถาม ความอึดอัดปรากฏขึ้นบนใบ

เธอรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า เมื่อครู่ร้องไห้หนักเกินไปจนไม่สามารถซ่อนเสียงสะอื้นไว้ได้

เฟิงจิ่งเหยามองดูดวงตาแดงก่ำและท่าทีเย็นชาของเธอ ราวกับถูกหยิกเข้าที่หัวใจ

ขณะที่เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง กู้ฉางฉิงก็เห็นว่าเขาไม่พูดสักที จึงอดทนไม่ไหวและไล่เขา

"เฟิงจิ่งเหยา คุณก็ได้ลงโทษไปแล้ว ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ถ้าคุณไม่มีเรื่องอะไรอื่น ก็ช่วยออกไปด้วย ฉันต้องการพักผ่อน!"

ทันทีที่คําพูดนี้ออกมา สิ่งที่เฟิงจิ่งเหยาต้องการจะพูดก็ถูกปิดกั้นไป

เขามองสีหน้าเฉยเมยของกู้ฉางฉิง ริมฝีปากบางเม้มแน่น

ตอนนี้การทำร้ายได้สร้างความเสียหายขึ้นเสียแล้ว กลัวว่าเธอจะไม่ต้องการฟังคําขอโทษของเขา

คิดไปคิดมา เขาก็ตั้งใจว่าจะรอจนกว่าผู้หญิงคนนี้อารมณ์เย็นลงเสียก่อนแล้วค่อยอธิบาย แล้วส่งนมในมือให้เธอ

"ดื่มนมสักหน่อยจะช่วยให้นอนหลับได้"

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินคําพูดนี้ก็มองไปที่แก้วนมในมือเขาอย่างงุนงง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน

เธอเม้มปากและไม่ได้รับมัน

เฟิงจิ่งเหยาก็มองออกว่าเธอกําลังไม่สบอารมณ์ จึงพูดเสียงเย็นว่า "ถ้าคุณไม่ดื่ม ผมก็จะยืนอยู่ตรงนี้ตลอด"

กู้ฉางฉิงมองดูพฤติกรรมของเขาอย่างจนใจ อยากจะโยนหมอนในมือใส่เขาเสียจริง ๆ

แต่น่าเสียดายที่เธอไม่กล้า เธอยังไม่ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่