บทที่ 132 นี่คือกำลังใช้อำนาจคุกคามฉันหรอ

เฟิงจิ้งหยวนได้ยินคำพูดนี้แล้ว สีหน้าก็ไม่ดีเลย

โดยเฉพาะสายตาที่จ้องมองมาอย่างผิดปกติทุกทิศทาง ทำให้เธอทั้งอับอายทั้งโมโห

เธอจ้องมองอย่างโหดเหี้ยมไปยังพนักงานเก็บเงิน

"รอก่อน!"

พูดจบ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรหาฝ่ายบริหารลูกค้าของธนาคาร

"คุณเฟิง นี่เป็นคำสั่งของประธารเฟิง ไม่เกี่ยวกับพวกเรา"

คนรับผิดชอบทราบถึงวัตถุประสงค์ในการมาของเฟิงจิ้งหยวน จึงรีบกล่าวเลี่ยง

เฟิงจิ้งหยวนไม่คาดคิดว่าเฟิงจิงเหยาจะอายัดบัตรธนาคารของเธอ

เธอวางสายโทรศัพท์อย่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โทรศัพท์ไปหาเฟิงจิงเหยาทันที แต่ทว่าไม่มีคนรับ

เธอไม่ตายใจ ต่อสายโทรต่อไป ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิม

เดิมทีพนักงานเก็บเงินก็รออยู่ เพียงแต่เห็นว่านานแล้วเธอก็ยังหาคนมาชำระเงินไม่ได้จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเร่ง: "คุณผู้หญิง คุณยังอีกนานไหม ด้านหลังยังมีคนรอเช็คบิลอยู่ ถ้าหากไม่มีเงิน พวกเราก็จะจัดการแจ้งความต่อตำรวจ"

พนักงานเก็บเงินคนนั้นกล้ายกับว่าไม่รู้จักฐานะทางสังคมของเฟิงจิ้งหยวน กล่าวอย่างใช้อำนาจคุกคาม

"ใครไม่มีเงิน คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"

เดิมทีเฟิงจิ้งหยวนก็โมโหเพราะเฟิงจิงเหยาปฏิเสธการรับสายโทรศัพท์อยู่แล้ว ได้ฟังคำพูดเช่นนี้ของเธอ ก็ยิ่งโมโหยกใหญ่

เธอทำหน้าตากดขี่ข่มเหงต้องการแสดงฐานะทางสังคมของตัวเองออกมา แต่เธอก็อดกลั้นไว้

ไม่มีสาเหตุอื่นใด ถ้าหากเธอประกาศฐานะทางสังคมของตนเอง ไม่ใช่จะทำให้คนทั้งหมดรู้ว่าเธอคุณหนูที่ห้าของตระกูลเฟิงที่สง่างามออกมาดื่มเหล้าแล้วไม่มีเงินจ่ายอย่างนี้ นี่ไม่ทำให้คนหัวเราะจนฟันร่วงหรอ?

กำลังคิดอยู่ ทางด้านพนักงานเก็บเงินก็กระตุ้นขึ้นมา

"ฉันไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงเป็นใคร แต่ฉันรู้ว่าค่าเหล้าของคุณผู้หญิงยังไม่ได้ชำระเงิน"

เฟิงจิ้งหยวนได้ยินเธอเอ่ยเรื่องที่ตนเองไม่มีเงินอีกครั้ง ก็โมโหไม่หยุด

เพียงแต่เธอก็รู้ว่าเวลาเช่นนี้ไม่ใข่เวลาที่จะก่อเรื่องวิวาท เธอจ้องมองไปที่พนักงานเก็บเงินอย่างโหดเหี้ยม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เรียกเพื่อนมาชำระเงิน

คนทั้งสองชำระเงินเสร็จก็ออกไป ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครยอมอยู่สถานที่ที่น่าอับอายนาน

เฟิงจิ้งหยวนกลับมาถึงตระกูลเฟิงอย่างโมโหจนหายใจไม่ทัน

เธอมองแสงไฟที่สว่างไสวของบ้านหลังใหม่ พอนึกถึงที่ตนเองเสียหน้าเมื่อกี้ ความโมโหก็ถูกกระตุ้นขึ้นมา

เห็นเธอก้าวเท้าเดิน ไปยังห้องโถงอย่างโมโหกระหืดกระหอบ

"คุณหนูที่ห้า"

พ่อบ้านเห็นเฟิงจิ้งเหยา จึงเรียกด้วยความเคารพนบนอบ

"เฟิงจิงเหยาล่ะ? เรียกเขาให้ออกมาพบฉัน!

เฟิงจิ้งหยวนเดินมุ่งตรงเข้าไปนั่งลงบนโซฟาที่ห้องรับแขกแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

พ่อบ้านมองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่ดี ขมวดคิ้วแล้วกล่าวตอบกลับว่า: "บ่ายวันนี้คุณชายออกไปทำธุระที่เมือง ถ้าหากคุณหนูที่ห้ามีเรื่องอะไรสามารถโทรหาคุณชายได้"

เฟิงจิ้งหยวนคาดไม่ถึงว่าเฟิงจิงเหยาจะออกไปทำธุระข้างนอก ในสายตาก็แปลกใจ เพียงแต่ถูกเธอยับยั้งไว้อย่างรวดเร็ว ความโมโหอย่างรุนแรงก็เข้าแทนที่

"เขาหนีไปอย่างรวดเร็ว!"

เธอกัดฟันพูด ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

ก็ไม่รู้ว่าเธอยั่วยุผู้ชายคนนั้นยังไง คาดไม่ถึงว่าจะอายัดบัตรธนาคารของเธอ

คิดถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงว่าเฟิงจิงเหยาไม่อยู่ นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่มีเงินใช้ต่อไป

เธอคิดถึงตรงนี้ ความรู้สึกอายและโกรธแฝงไปด้วยความกระวนกระวายใจ

"คุณชายพวกคุณบอกไหมว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?"

"อันนี้คุณชายไม่ได้บอก"

พ่อบ้านกล่าวตอบกลับอย่างลังเลใจ เมื่อได้ยินเฟิงจิ้งหยวนโมโหอย่างกระหืดกระหอบ

เมื่อเธอลุกขึ้นยืนเตรียมที่จะออกไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงกู้ฉางซินหญิงชั่วคนนั้น

"คุณนายรองของพวกคุณล่ะ?"

เฟิงจิงเหยาชายคนนั้นไม่รับโทรศัพท์ของเธอ ก็ไม่ใช่จะไม่รับโทรศัพท์ผู้หญิงคนนั้นได้

"คุณนายรองอยู่ในห้อง คุณหนูที่ห้าต้องการพบคุณนายรองหรอ?"

พ่อบ้านถามอย่างลังเลใจเล็กน้อย

เฟิงจิ้งหยวนคล้ายกับว่าไม่ได้ฟัง โบกมือซ้ำๆบนโซฟา