บทที่ 136 เคยให้โอกาสคุณแล้ว

กู้ฉางชิงได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือ ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที

"ฉันขอรับโทรศัพท์"

เธอเอ่ยปากยิ้มๆ จี้เฟิงหยุนพยักหน้าอย่างสุภาพบุรุษ

ไม่คิดว่าหลังจากหยิบมือถือออกมา สีหน้ากู้ฉางชิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพียงเพราะหมายเลขที่แสดงหน้าจอคือเฟิงจิงเหยา

ช่วงเวลาเดียว เธอก็ใจฝ่อไม่หยุด หันหลังให้จี้เฟิงหยุนแล้วรับโทรศัพท์

"เอ่อ....มีธุระอะไรหรอ?"

เธอกล่าวถาม คนในสายก็เงียบไปครู่นึงแล้วจึงเอ่ยปาก

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?"

ก็ไม่รู้ว่าเพราะความใจฝ่อหรือไม่ กู้ฉางชิงได้ยิน มือก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเล็กน้อย

"ฉันอยู่ข้างนอก กำลังจะกลับไป"

เธอตอบกลับจริงครึ่งหลอกครึ่งนึง ในสายก็เงียบสงัดไปอีกพักนึง

"หรอ? อยู่กับใคร?"

หลังจากผ่านไปนาน เสียงอันเยือกเย็นของเฟิงจิงเหยาจึงดังขึ้น ทำให้กู้ฉางชิงไม่สบายใจอย่างมาก

"อ่อ....อยู่กับพ่อ"

กู้ฉางชิงนึกถึงก่อนหน้านี้ที่หาข้ออ้างออกจากบ้าน กล่าวโกหก

เฟิงจิงเหยาฟังคำพูดนี้แล้ว ในสายตาก็ยิ่งเยือกเย็น

เขาชำเลืองสายตาอันเย็นชามองคนทั้งสองนอกกระจกรถยนต์ วางสายโทรศัพท์ไปโดยไม่พูดอะไรเลย

กู้ฉางชิงเห็นมือถือวางสายไป ก็ขมวดคิ้ว แฝงไปด้วยความไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ถูก แต่ก็ไม่พบ ว่าที่อยู่ไม่ไกลพวกเขา มีรถMercedes-Maybachสีดำคันนึงจอดอยู่บนถนน

และคนที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่นั่งอยู่ด้านในก็คือเฟิงจิงเหยา

เพียงเห็นสีหน้าที่มืดครึ้มจนสามารถกลั่นเป็นหยดน้ำฝนได้ ความกดอากาศโดยรอบก็ต่ำลงถึงขีดสุด

ราวกับหน้าหนาวเดือนสิบสอง ที่สามารถทำให้คนหนาวตายได้

ความรู้สึกของชวี่ยี่ที่นั่งอยู่แถวหน้า ก็ตกใจจนตัวสั่นงันงก

"ท่านประธาน อันที่จริงฉันคิดว่านี่อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ เมื่อคุณนายรองกำลังจะกลับบ้านก็พบเพื่อน"

เขาต้องการคลี่คลายความกดดันนี้ พยายามช่วยกู้ฉางชิงอธิบาย

แต่ทันทีที่พูดจบ ก็ได้รับสายตาที่เย็นชาของท่านประธานของตนเองส่งเข้ามา

"ฉันจำได้ว่าบ้านตระกูลกู้อยู่ที่เฉิงซี ในนี้คือใจกลางเมืองไม่ใช่หรอ?"

"เอ่อ.....อาจจะเป็นคุณนายรองกับคุณกู้พวกเขามาทานข้าวข้างนอกก็ได้"

ชวี่ยี่กัดฟันอธิบาย

เฟิงจิงเหยาร้องเชอะอย่างเย็นชา: "ตามที่คุณพูดแบบนี้ ในเมื่อเธอไม่มีปัญหา แล้วทำไมเมื่อกี้ต้องพูดโกหก ว่าผู้ชายคนนั้นคือกู้หงเซินล่ะ?"

ชวี่ยี่ก็พูดไม่ออกไปทันทีทันใด

จนแล้วจนรอดเธอก็ตอบโต้กลับมา จ้องมองเฟิงจิงเหยาด้วยสีหน้าแปลกๆ

"ท่านประธาน นี่คุณกำลังหึง?"

เฟิงจิงเหยานิ่งอึ้งไป หลังจากดึงสติกลับมา สายตาก็เต็มไปด้วยความโมโห: "ฉันว่าคืนนี้คุณพูดมากแล้ว ช่วงนี้ง่วงมากแล้วใช่ไหม?"

ชวี่ยี่ได้ฟังการใช้อำนาจคุกคามในคำพูดนี้ รีบปิดปากส่ายหน้า

เฟิงจิงเหยาเห็นอย่างนี้แล้ว กล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า: "กลับไป"

พูดจบ เขาก็มองไปที่คนนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาที่ดำขลับบ่งบอกถึงความอันตรายของบรรยากาศที่ตึงเครียดก่อนจะเกิดการขัดแย้ง

และทุกสิ่งทุกอย่างนี้ กู้ฉางชิงล้วนไม่รู้ตัวเลย

เธอมองมือถืองุนงง สุดท้ายเฟิงจิงเหยาถึงเงียบไป

"เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า? ดูสีหน้าคุณไม่ค่อยดี"

เขามองกู้ฉางชิงอย่างห่วงใย ความจริงใจในสายตาไม่มีซ่อนเร้น

กู้ฉางชิงดึงสติกลับมา แต่ไม่มีเวลาคำนึงถึง เวลานี้เธอคิดเพียงว่าต้องรีบกลับไป

ลางสังหรณ์บอกเธอ ท่าทีของเฟิงจิงเหยาผิดปกติเล็กน้อย

"จริงๆแล้วไม่มีอะไรหรอก ก็คือดึกแล้ว ครอบครัวฉันเป็นห่วงฉัน ให้ฉันกลับบ้าน"

จี้เฟิงหยุนฟังคำพูดนี้ ในสายตาก็ยากที่จะปิดบังความหดหู่ใจ

เพียงแต่เขาก็ยังยิ้มอย่างสุภาพบุรุษแล้วกล่าวว่า: "อย่างนั้นฉันไปส่งคุณกลับนะ ดึกขนาดนี้ คุณเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่ปลอดภัย"

กู้ฉางชิงจะให้เขาไปส่งได้อย่างไร ไปส่งก็ความลับแตกพอดี

"ไม่ต้องหรอก ฉันโบกรถกลับเองได้"

เธอพูดพลาง ก็นึกถึงเพื่อนสนิทของตนเอง กล่าวไหว้วานว่า: "อย่างนั้น ฉันคงไปหาอันเฉียวไม่ทันแล้ว รบกวนคุณช่วยไปส่งเธอหน่อยได้ไหม? เธออยู่ทางนี้คนเดียว ไม่ชำนาญการดำรงชีวิต ฉันเป็นห่วงมาก"

จี้เฟิงหยุนฟังคำพูดเธอแล้ว การอบรมสั่งสอนมาอย่างสุภาพบุรุษทำให้เขาจนปัญญาที่จะปฏิเสธ ทำได้เพียงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "ได้ ฉันจะช่วยคุณส่งเธอกลับไป รอมีโอกาสครั้งหน้า พวกเราค่อยรวมตัวกันอีกครั้ง"

"โอเค มีเวลา พวกเราค่อยนัดรวมตัวกันอีก"