บทที่ 162 ดูเหมือนไม่รัก แต่ว่าอ่อนโยน

กู้ฉางฉิงที่กำลังดื่มน้ำ เมื่อได้ยินสิ่งนี้ก็ถึงกับชะงักไป

จากนั้นเธอก็กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง วางแก้วน้ำลงอย่างไม่รีบร้อน ยิ้มและพูดว่า "สมัยก่อนทานอาหารไม่ตรงเวลา แถมยังชอบดื่ม ก็เลยทำให้เป็นแบบนี้น่ะค่ะ"

เฟิงจิ่งเหยานั้นไม่ได้เชื่อในคำตอบที่ครุมเครือของเธอ

ตามข้อมูลที่ชวี่ยี่เคยให้ไว้ รายงานด้านสุขภาพของกู้ฉางซินนั้นไม่พบว่ามีปัญหาใด ๆ นอกจากนี้ บ้านสกุลกู้ยังได้จัดให้เธอเข้ารับการตรวจสุขภาพอย่างเป็นประจำ ในส่วนของการทานอาหารไม่เป็นเวลากับการดื่มเหล้าเป็นเวลานาน ก็ไม่น่าจะทำให้เลวร้ายได้ขนาดนี้

แต่ในตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ดื่มไม่ได้ กระเพาะของเธอยังแย่สุด ๆ ไปอีก

ชั่วขณะหนึ่ง มีความสงสัยมากมายผุดขึ้นในใจของเฟิงจิ่งเหยา

เขามักรู้สึกว่ากู้ฉางซินมีอะไรปิดบังเขาอยู่เสมอ

แต่กู้ฉางฉิงกลับไม่ได้สังเกตเห็นความสงสัยในตัวเขา

เมื่อเธอทานเสร็จแล้ว ก็มองดูเฟิงจิ่งเหยาอย่างลังเลเล็กน้อย

"คือว่า เฟิงจิ่งเหยาคะ เกี่ยวกับเรื่องที่ได้เสนอคุณไป คุณพิจารณาแล้วเป็นยังไงบ้าง?"

ความคิดของเฟิงจิ่งเหยาถูกดึงกลับมาด้วยคำพูดของเธอ

ทั้งที่ไม่สบายถึงขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่ลืมคิดถึงเรื่องของบ้านสกุลกู้ สีหน้าของเขาก็เข้มขึ้นมา

"เรื่องนี้ผมจัดการเองได้ คุณพักฟื้นอย่างวางใจเถอะ"

แน่นอนว่ากู้ฉางฉิงดูออกว่าเขาไม่ค่อยพอใจ แต่เธอก็อดที่จะรู้สึกโล่งอกไม่ได้

อย่าตัดสินที่ท่าทีภายนอกของเขา เธอรู้ดีว่า หากเขาพูดว่าจะจัดการให้ก็เท่ากับว่าเขาให้สัญญาว่าจะช่วยเธอ

"ขอบคุณนะคะ"

เธอกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง เขาส่งเสียงว่ารับรู้ แล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำไป

กู้ฉางฉิงมองตามทิศทางที่เขาจากไป อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น

ผู้ชายนี้แม้ดูภายนอกเหมือนจะไม่มีความรัก แต่เขาเป็นคนที่ใจอ่อนสุด ๆ ไปเลย

เธอคิดไปและผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ไม่นาน เฟิงจิ่งเหยาก็อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ

เขามองดูคนที่หลับสนิทอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปหา

หลังจากเข้านอน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกู้ฉางฉิงได้กลิ่นที่คุ้นเคยหรือเปล่า จึงประชิดตัวแนบเข้ามาโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งสองมือยังดึงรั้งชุดนอนของเฟิงจิ่งเหยาเอาไว้

เฟิงจิ่งเหยาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเธอ เขารู้สึกประหม่าและร่างกายไม่เป็นธรรมชาติ

เขามองไปที่คนใกล้เพียงแค่คืบ การใกล้ชิดที่แนบแน่นนี้ทำให้ใจเขารู้สึกอ่อนระทวย

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ผลักเธอออกไป

ค่ำคืนนั้นก็ได้ผ่านไปอย่างสงบ

......

วันรุ่งขึ้น เมื่อกู้ฉางฉิงตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเฟิงจิ่งเหยาอยู่ข้างกายแล้ว

เธอก็ไม่ได้สนใจ ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว

ในเวลาเดียวกัน ณ เฟิงซื่อกรุ๊ป

กู้หงเซินเดินตามชวี่ยี่เข้าห้องท่านประธานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ท่านประธานครับ คุณกู้มาถึงแล้วครับ"

เมื่อชวี่ยี่รายงานจบก็ถอยออกไปด้วยความเคารพ

เฟิงจิ่งเหยามองดูกู้หงเซิน ริมฝีปากบางยกขึ้นกล่าวทักทาย "นั่งสิครับ"

กู้หงเซินพยักหน้าพร้อมนั่งลงบนโซฟาอย่างวางมาด

เมื่อเฟิงจิ่งเหยาเห็นสิ่งนี้ ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

"ที่เรียกให้คุณมาในครั้งนี้ คาดว่าคุณเองก็คงรู้ดีว่าเป็นเพราะเรื่องอะไร ผมขอพูดสั้น ๆ ก็แล้วกัน หากคุณต้องการความช่วยเหลือจากเฟิงซื่อก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ผมก็มีเงื่อนไขบางอย่าง"

เมื่อกู้หงเซินได้ฟังครึ่งแรกแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสมใจ แต่เมื่อคำพูดของเฟิงจิ่งเหยาจบลง ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น

"นี่คุณหมายความว่าอะไร?"

เฟิงจิ่งเหยารู้ดีว่าเขาจะต้องไม่พอใจแน่ ก็หัวเราะขึ้นเบา ๆ และพูดว่า "ท่านประธานกู้ ผมแค่กำลังคุยเรื่องธุรกิจ หากว่าคุณคิดเห็นไม่ตรงกัน ประตูทางออกก็อยู่ข้างหลังคุณแล้ว"

เขาเตือนอย่างเงียบ ๆ ทำลายความคิดที่กู้หงเซินต้องการจะใช้ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลมาเป็นข้ออ้าง

ในที่สุดกู้หงเซินก็มีท่าทีประนีประนอม และเริ่มการเจรจาตามสิ่งที่เฟิงจิ่งเหยาวางไว้

และกู้ฉางฉิงก็ไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้