บทที่ 193 คุณยังคิดจะใช้อำนาจคุกคามฉัน

เฟิงจิ้งหยวนพูดจบก็ไม่ลืมที่จะแค้นเคืองกู้ฉางฉิง

"กู้ฉางซิน ใครให้คุณกล้ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่!"

กู้ฉางฉิงรู้สึกอัดอั้น ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะหาเรื่องเธอกลับ!

พอดีกับที่จะพูดโต้แย้งกลับ แต่ยังไม่ได้พูด ก็ถูกเธอแย่งไปก่อน

"กล่าวหากันลอยๆ คุณเอาหลักฐานออกมาสิ ถ้าฉันทำเรื่องนี้ ฉันก็จะยอมรับ!"

กู้ฉางถูกเธอตอกหน้าหงายจนพูดอะไรไม่ออก

หลักฐานหรอ?

เธอมีหลักฐานซะที่ไหน

เวลานั้นเธอตกไปอยู่ในจัดบอดของกล้องวงจรปิดพอดี เดิมทีก็ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย

ชั่วขณะ สีหน้าเธอก็ดูลำบากใจขึ้นมา

เฟิงจิ้งหยวนเห็นเธอไม่พูดไม่จอเป็นเวลานาน สีหน้าก็ดูภาคภูมิใจมากขึ้น

และเรื่องตลกร้ายนี้เพราะว่าไม่มีหลักฐาน จึงจบลงโดยไม่ต้องสรุป

……

วันต่อมา ประจวบกับเพราะว่าเฟิงจิ้งหยวนลงโทษกู้ฉางฉิงไปหนึ่งครั้ง ก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในห้องรับแขกก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"คุณเฟิงดูอารมณ์ดีนะ"

เฟิงจิ้งหยวนได้ยินน้ำเสียงนี้ ก็หันไปมอง อดที่จะขมวดคิ้วนิดๆไม่ได้

"มู่เฉาเกอ นี่คุณมาทำอะไร?"

มู่เฉาเกอดูเหมือนไม่เห็นใบหน้าที่ไม่ต้อนรับของเธอ เดินตรงมานั่งที่โซฟา

เฟิงจิ้งหยวนเห็น กำลังคิดจะให้คนไล่ออกไป ทว่ากลับได้ฟังคำพูดที่คาดไม่ถึง ที่ทำให้เธอต้องตกตะลึง

"ฉันแค่อยากจะมาบอกคุณเฟิง ว่าอันที่จริงเมื่อวานฉันก็อยู่ในสวน อีกทั้งยังเห็นคุณเฟิงทำร้ายคุณกู้ด้วย"

เฟิงจิ้งหยวนสีหน้าเปลี่ยนไป มองเธออย่างเคร่งขรึม

"ไม่เข้าใจคุณพูดถึงอะไร? ที่นี่ของฉันไม่ต้อนรับคุณ เชิญคุณออกไป"

มู่เฉาเกอมองไปทางเธอ ยิ้มนิดๆพูดว่า : "ถ้าคุณเฟิงลืมไปแล้ว ฉันยังมีวีดีโอ ดูเหมือนจะช่วยให้ความจำคุณเฟิงกลับมาได้"

เฟิงจิ้งหยวนได้ฟังคำนี้ ยังไม่รู้เกี่ยวกับวัตถุประสงค์การมาของเธอ ก็โมโหอย่างฉับพลัน

"ทำไม? คุณคิดจะใช้อำนาจกับฉันหรอ?"

มู่เฉาเกอเห็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้สนใจ ค่อยๆยิ้มแล้วพูดว่า : "ได้ยังไงล่ะ? ฉันแค่อยากคุยเล่นกับคุณเฟิง แค่คิดจะผูกมิตรด้วย"

เฟิงจิ้งหยวนพูดถากถางว่า : "ฉันไม่รู้ว่าคุณมู่เฉาเกออยากผูกมิตรจนต้องอาศัยการใช้อำนาจคุกคามตั้งแต่เมื่อไหร่?

มู่เฉาเกอขมวดคิ้ว แววตาเยือกเย็น จะยิ้มไม่ยิ้มพูดว่า : "นี่คุณเฟิงหมายความว่าไม่อยากคบกับฉันใช่ไหม? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็ไม่รบกวนคุณเฟิงแล้ว"

พูดจบ เธอก็ทำท่าจะลุกขึ้น

เฟิงจิ้งหยวนจะให้เธอไปได้อย่างไร ชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้มาเพื่อใช้อำนาจกับเธอ

อีกทั้งในมือเธอยังมีจุดอ่อนของเธอ

ท้ายที่สุดเธอเพียงแค่เรียกให้หยุดเพื่อประนีประนอม : "หยุด!"

ในเวลาเดียวกัน ทางด้านบ้านใหม่นี้

เฟิงจิงเหยามองไปที่กู้ฉางฉิงที่ลุกขึ้นพร้อมกับเขา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างเย็นชาว่า : "วันนี้คุณก็อยู่บ้านเถอะ แผลตอนก่อนยังไม่หายดี เมื่อวานก็ได้แผลอีก พักฟื้นสักพักหนึ่งให้ดีขึ้นก่อนเถอะ"

กู้ฉางฉิงหยุดไปชั่วขณะ นึกถึงเรื่องเมื่อวาน รู้สึกอัดอั้นตันใจ ส่ายหัวอย่างแน่วแน่

"ช่างเถอะ อยู่บ้านก็ไม่จำเป็นจะต้องพักฟื้นได้ดีเสมอไป คราวนี้หัวกระแทก ครั้งต่อไปไม่แน่อาจจะกระดูกหัก ฉันจะไปบริษัท เหนื่อยหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังปลอดภัย"

เธอพาลเล็กน้อย พูดจบก็ไม่มองเฟิงจิงเหยา หันเดินเข้าไปห้องน้ำเลย

เฟิงจิงเหยามองเธอเดินหายไป ในใจก็รู้ว่าเธอเคียดแค้นกับเรื่องเมื่อวานมาก

ในที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไร แค่เสนอจะไปส่งเธอที่บริษัท

กู้ฉางฉิงไม่ปฏิเสธ ตามเขาไปที่บริษัท เพียงแต่ยังคงลงที่ทางแยก

เฟิงจิงเหยารออยู่ทางแยกเพื่อให้กู้ฉางฉิงเข้าไปในบริษัทได้อย่างปลอดภัย จึงหันรถกลับไปที่สำนักงานใหญ่

เขาเพิ่งเข้าบริษัทไป ชวี่ยี่ก็ก้าวเข้ามารายงานการเดินทางตลอดทั้งวันนี้