บทที่ 203 คุณอย่าไล่ฉันออกเลย

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็ส่งสัญญาณให้ชีเสี่ยวจิ่วทันที

"เสี่ยวจิ่ว คุณไปที่ห้องกล้องวงจรปิดให้พวกเขาเอาวิดีโอออกมา"

ชีเสี่ยวจิ่วรับคำสั่งแล้วออกไป

พร้อมกันกับที่เธอออกไป สีหน้าอ้ายลี่ก็ตื่นตระหนกขึ้นมา

กู้ฉางฉิงมองเห็น แววตาก็มืดมนลง

ซูตี้ก็เห็นแล้ว สีหน้าก็แย่มาก

ไม่นาน ชีเสี่ยวจิ่วก็กลับมา

"อาจารย์กู้ เอาภาพวงจรปิดมาแล้ว"

กู้ฉางฉิงพยักหน้า ให้เธอเปิดออกมา

ชีเสี่ยวจิ่วพยักหน้า นำภาพวงจรปิดไปต่อกับคอมพิวเตอร์ ไม่นานภาพก็แสดงผลออกมาบนหน้าจอในห้องประชุม

พบว่าข้อเท็จจริงเป็นตามที่ป้าแม่บ้านพูด นอกห้องเครื่องมือทำความสะอาด ก็เห็นภาพคนสองคนอยู่ด้วยกัน

"คุณซู ตอนนี้ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

กู้ฉางฉิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา กวาดสายตาไปมองอ้ายลี่ข้างหลังซูตี้ : "เรื่องนี้จะบอกว่าใหญ่ก็ไม่เชิง แต่ว่าส่งผลกระทบอย่างมาก ไม่ทราบว่าคุณมีแผนจะจัดการลงโทษอย่างไรกับเรื่องนี้?"

ชั่วขณะที่ซูตี้ถูกเธอถาม ก็หน้าดำคร่ำเครียดอย่างยิ่ง รู้สึกได้ว่าศักดิ์ศรีในตัวเธอได้หายไปหมดแล้ว

อย่างไรเสียเธอก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นคนของเธอกำกับและแสดงเอง!

"ทำไมการลงโทษต้องเป็นเรื่องของฉัน แล้วก็ไม่ลำบากไปก้าวก่ายผู้จัดการแผนกกู้ด้วย เรื่องนี้ฉันจะส่งมอบให้บริษัท"

เธอพูดจบ ก็กวาดสายตาไปมองอ้ายลี่ด้านหลังอย่างรวดเร็วและดุดัน

อ้ายลี่ถูกเธอทำให้ตกใจกลัวจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"อาจารย์……”

เธออ้าปากอยากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็ถูกซูตี้ตวาดอย่างเย็นชา : "ตามฉันกลับไป!"

พูดแล้ว เธอก็นำหน้าเดินออกจากห้องทำงานไป

อ้ายลี่เห็นเช่นนั้น ทำได้เพียงเดินตามไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

กู้ฉางฉิงมองตามด้านหลังของพวกเธอที่ออกไป ถึงแม้ว่าจะไม่สบายใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

เธอโบกมือ ให้ทุกคนแยกย้าย

แต่ซูตี้กลับไปที่ห้องทำงาน ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ตามด้วยตบอ้ายลี่ที่อยู่ด้านหลังไปหนึ่งที

"ทำไมคุณต้องทำอย่างนี้ด้วย?"

เธอถามอย่างโกรธเกรี้ยว อ้ายลี่กุมใบหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและน้อยใจ

"ฉันอยากช่วยอาจารย์สั่งสอนผู้หญิงคนนั้น ใครจะให้เธอเป็นอริกับคุณทั้งวันล่ะ!"

ซูตี้ได้ฟังคำนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ยังโกรธมาก

เธอชี้นิ้วไปที่อ้ายลี่พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า : "ช่วยฉันสั่งสอน? ตั้งการให้คุณเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? วันนี้ฉันนับว่าถูกคุณทำให้เสียหน้าจนไม่เหลืออะไรเลย ฉันสั่งให้คุณไสหัวไป ไปไกลได้เท่าไหร่ยิ่งดี!"

ดวงตาของอ้ายลี่เบิกกว้าง

"อาจารย์ นี่คุณต้องการไล่ฉันออกหรอ?"

ซูตี้หัวเราะเยาะ : "ไม่ไล่ออก คงจะยิ่งก่อเรื่องวุ่นวายให้ฉันอีก?"

อ้ายลี่ตะลึงไปชั่วขณะ แล้วยอมรับผิดซ้ำๆขอความเมตตา

"อาจารย์กู้ ฉันผิดไปแล้ว ครั้งต่อไปฉันไม่กล้าทำแล้ว คุณอย่าไล่ฉันออกเลย

ซูตี้ชำเลืองมองเธออย่างเย็นชา แล้วเรียกร.ป.ภ.มา ให้นำเธอออกไป

……

และในเวลาเดียวกันนี้ ชีเสี่ยวจิ่วก็ได้รับข่าว ก็วิ่งไปรายงานกู้ฉางฉิงทันที

"อาจารย์ ผู้ช่วยคนนั้นที่วางแผนจะใส่ร้ายคุณถูกคุณซูไล่ออกไปแล้ว"

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็ตกตะลึงเล็กน้อย แต่ว่าก็ไม่ได้สนใจ

ท้ายที่สุดนี่คือความขัดแย้งภายในของพวกเธอ

เธอมองไปที่ชีเสี่ยวจิ่วที่ยินดีดีในความโชคร้ายของคนอื่นอยู่ข้างๆเธอ ก็หัวเราะพูดว่า "เสี่ยวจิ่ว หากคุณใส่ใจการออกแบบร่างเหมือนการซุบซิบนินทานี้ ฉันคิดว่าน่าจะมีความก้าวหน้าขึ้นอย่างมาก ต่อไปกำไปฟังการซุบซิบนินทาให้นิ้ยลงหน่อย แล้วใส่ใจในการเรียนรู้ให้มากๆหน่อย"

ชีเสี่ยวจิ่วได้ฟังคำชี้แนะของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์กู้ ฉันทราบแล้ว งั้นฉันจอตัวก่อน"

กู้ฉาวฉิงพยักหน้า ก้มหน้าทำงานต่อ ทว่าไม่เห็นการเบ้ปากเย้ยหยันของชีเสี่ยวจิ่วเมื่อหันออกมา