บทที่ 207 ต้องการให้เธอตายทั้งเป็น

ู้ฉางฉิงถูกดึงโดยไม่มีการบอกล่วงหน้าแม้แต่น้อย โซซัดโซเซไปสองสามเก้าจึงได้สติกลับมา

เธอเห็นร่างสูงใหญ่ตรงหน้าเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับไป

ไม่อยากเห็นสายตาของลู่ซือหยี่ที่จ้องมองเธออย่างดุดัน

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกยิ้มมุมปากของเธอเพื่อเหยียดหยาม แล้วตามเฟิงจิ่งเหยาออกไปทันที

ลู่ซือหยี่เห็นรอยยิ้มที่ยั่วยุเช่นนั้น ก็โกรธจนแทบระเบิด

แต่เป็นเพราะนายท่านเฟิงอยู่ด้วย เธอก็ได้แค่อดกลั้นความโกรธไว้

เธอเพียงแต่ปฏิญาณในใจ รอให้เรื่องนี้ผ่านไป เธอจะทำให้นังสารเลวนี่ตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!

อีกด้านหนึ่ง กู้ฉางฉิงยังไม่รู้ว่าเป็นเพราะการยั่วยุของเธอ ทำให้ลู่ซือหยี่โกรธอย่างที่ที่สุด

หลังจากที่เธอออกจากห้องรับรองมากับเฟิงจิ่งเหยา เฟิงจิ่งเหยาใบหน้าเคร่งขรึมตลอดทาง ทำให้น่าตกใจกลัวอย่างมาก

"เอาน่า อย่าโกรธเลย"

เธออดไม่ได้ที่จะปลอบเขา ทำให้เฟิงจิ่งเหยามองมา

เฟิงจิ่งเหยาเห็นกู้ฉางฉิงสีหน้าปกติ ก็คิ้วขมวดเล็กน้อย

"เกิดเรื่องเช่นนี้ คุณไม่โกรธเลยหรอ?"

กู้ฉางฉิงรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงของเขา ก็ตกตะลึงเล็กน้อย ยิ้มเบาๆพูดว่า : "ใครบอกว่าไม่โกรธล่ะ"

เธอพูดจบ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป พูดอย่างจนปัญญาว่า : "แต่เรื่องนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการโกรธ ยังจะหาโทษมาให้ตนเอง ใจเย็นๆน่าจะดีกว่านะ"

เฟิงจิ่งเหยาได้ฟังเหตุผลข้างๆคูๆของเธอ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ : "คุณนี่ใจกว้างดี"

กู้ฉางฉิงยักไหล่ : "ก็คุณไม่ได้พูดหรอ ว่ารอสามสัปดาห์ หลังจากสามสัปดาห์ ทุกอย่างก็จะเห็นผลเอง อีกอย่างฉันก็เชื่อคุณ"

ประโยคสุดท้าย เธอจ้องมองเฟิงจิ่งเหยาแล้วพูด

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่ดวงตาที่จริงจังของเธอ ในใจก็ไม่รู้ว่าทำไม ถึงหวั่นไหวไปแล้ว

ผู้หญิงซื่อบื้อคนนี้……

เขาอดที่จะยิ้มไม่ได้ มองผู้หญิงตรงหน้า กวาดสายตามองไปที่งานเลี้ยงแสนคึกคักที่อยู่ไม่ไกล ฉับพลันก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เขาดึงหูกระต่ายออก มองกู้ฉางฉิง สายตาที่เคลื่อนไหวจนกู้ฉางฉิงมองอารมณ์ไม่ออก

กู้ฉางฉิงตกตะลึง เมื่อน้ำเสียงที่เย็นชาของเขาดังขึ้นข้างๆหู

"เป็นวันเกิดที่หาได้ยากของคุณ ทว่ากลับเกิดเรื่องที่ไม่มีความสุขเช่นนี้ ไปเถอะ ฉันจะพาคุณไปเดินเล่นข้างนอก"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา นึกถึงเรื่องเมื่อกี้นี้ ก็ไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ต่อไปอีกแล้ว

แต่เธอมองไปที่งานเลี้ยงที่คึกคักข้างหน้า พูดอย่างกังวลใจว่า : "เราไปกันเช่นนี้ แม่จะไม่ว่าอะไรหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาทำน้ำเสียงไม่พอใจ ไม่ได้ตอบเธอกลับ แต่ลากเธอเดินออกไปโดยตรง

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ก็เข้าใจความหมายของเขา ชั่วขณะความไม่สบายใจในใจก็ถูกโยนทิ้งไว้ข้างหลัง

เธอเดินตามเฟิงจิ่งเหยาออกไปจากโรงแรมอย่างเงียบๆ

เดิมทีเธอคิดว่าชายคนนี้จะพาเธอไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าในระแวกนั้น ใครจะรู้ว่าชายคนนี้จะขับรถออกมาไกล เธอมองไปที่ถนนด้านนอกที่มืดสนิท อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจขึ้นมา

"นี่เราจะไปไหนกัน?"

เฟิงจิ่งเหยาหันมามองเธอ พูดอย่างลึกลับว่า : "รอให้ไปถึง แล้วคุณจะรู้เอง"

พูดจบ เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดเสริมว่า : "ถ้าหากว่าล้า คุณก็เอนนอนไปสักพักได้นะ"

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ ก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจริงๆ ก็เลยเอนเบาะหลังหลับตาพัก

เฟิงจิงเหยามองไปที่ใบหน้าที่หลับใหลของเธอ ค่อยๆปรับความเร็วรถให้คงที่ ในเวลาเดียวกันก็ปรับอุณหภูมิในรถให้สูงขึ้นเล็กน้อย

สิ่งเหล่านี้กู้ฉางฉิงไม่ได้สังเกตุเห็น

เดิมทีเธอแค่อยากพักผ่อนสักพัก ก็ไม่รู้ว่าเพราะคนข้างๆเป็นเฟิงจิ่งเหยาหรือเปล่า ทำให้เธอสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จึงได้หลับไป

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เฟิงจิงเหยาขับรถขึ้นไปบนยอดเขาในเขตชานเมือง จากนั้นก็หยุดรถและมองไปที่คนข้างๆ

เห็นกู้ฉางฉิงเอนกายนอนหลับพิงพนักเก้าอี้โดยไม่ได้ระวังเลยแม้แต่น้อย แก้มนวลๆขาวอมชมพูรางกับเยลลี่ กลิ่นหอมๆฟุ้งออกมาในเวลาเดียวกันก็ทำให้คนอดไม่ได้ที่อยากจะกัดสักคำหนึ่ง

เฟิงจิ่งเหยามองดูอย่างหลงใหล กู้ฉางฉิงที่หลับอยู่ ก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งกำลังจ้องมองตนเองอยู่

ในชั่วพริบตา เธอลืมตามาก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าที่ขยายใหญ่ ก็ตกใจจนกระโดด

"ฟู่……เฟิงจิ่งเหยา รู้ไหมว่าตกใจแทบตายเลย!"

หลังจากที่เธอเห็นว่าใครอยู่ตรงหน้า เธอก็โกรธจนอารมณ์เสีย

เฟิงจิ่งเหยาสติกลับมา ชั่วขณะก็มีสีหน้าไม่สบายใจ แต่ก็รีบหยุดยั้งไว้

"ใครจะรู้ว่าจู่ๆคนจะตื่นขึ้นมา"

เขาพูดอย่างเย็นชา แต่ในน้ำเสียงยังคงมีรอยยิ้มที่ปิดบังไว้