บทที่ 211 กับชายคนนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน

ความกลัดกลุ้มใจที่กู้ฉางฉิงอัดอั้นไว้ทั้งวันเวลานี้ก็หายไปในที่สุด

เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นชายคนนั้นยืนอยู่ในแสงสียามราตรี

ใบหน้าหล่อเหลาประณีตที่ระบายด้วยแสงยามค่ำคืนยิ่งดูลึกลับมากขึ้น ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะหลงใหล

สักพักกาลเวลาก็สงบนิ่งไป เพียงแต่ถูกโจมตีด้วยสายลมอ่อนๆ

ยามค่ำคืนยิ่งนานยิ่งดึกขึ้น ลมทะเลยิ่งนานยิ่งแรง

กู้ฉางฉิงสวมใม่แค่ชุดบางๆ เดิมทีก็ไม่สามารต้านทานความเย็นได้

ไม่นาน ก็จามไม่หยุด

"ฮัดเช้ย……”

เฟิงจิ่งเหยาได้ยินเสียงนี้ ก็ขมวดคิ้วถอดเสื้อโค้ทของตนเองส่งให้

"สวมซะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด"

กู้ฉางฉิงเห็นเสื้อตรงหน้า ก็ไม่ได้อิดออดปฏิเสธ

เฟิงจิ่งเหยารอเธอสวมเสร็จ มองร่างเล็กๆของเธอห่อหุ้มด้วยเสื้อโค้ทตัวใหญ่ของตน หัวใจก็เหมือนถูกเติมจนเต็ม อบอุ่นใจ

"ไปเถอะ เวลาดึกมากแล้ว ควรพักผ่อนแล้ว"

เขาพูดจบ ก็จูงมือกู้ฉางฉิงแล้วเดินกลับ

กู้ฉางฉิงตามหลังเขาอย่างตกตะลึง จากนั้นสายตาก็ตกลงอยู่กับมือที่จับกันของทั้งสองคน บนตัวเธอปลายจมูกยังได้กลิ่นที่เป็นของชายคนนี้

ไม่ได้ปฏิเสธ ว่าเวลานี้เธอตัดใจไม่ลงกับชีวิตเช่นนี้ รวมถึงผู้ชายตรงหน้าด้วย

แต่ว่าในใจเธอก็ชัดเจน ถ้ากู้ฉางซินกลับมาในอนาคต เธอก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

เธอนึกถึงตรงนี้ หัวใจก็เหมือนถูกกรีดด้วยมีดทื่อ มันอึดอัดมากจนเธอหายใจไม่ออก

เฟิงจิงเหยาเขากลับมาที่คฤหาสน์จึงพบว่าตอนนี้อารมณ์ผิดปกติ ขมวดคิ้วถามว่า : "คุณเป็นอะไร?"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา ก็ปิดบังอำพรางทันที : "ไม่เป็นไร"

พูดจบ เธอก็พูดว่า : "ไม่ได้บอกว่าต้องการจะพักผ่อนหรอ? คุณไปล้างหน้าบ้วนปากก่อนเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยา มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร หันกลับห้องไป

กู้ฉางฉิงเห็นเขาหายไปจากทางเข้า ใบหน้าก็ยิ้มร่าทันที

เธอมาที่บาร์ในห้องรับแขก อดไม่ได้ที่จะเปิดไวน์หนึ่งขวดแล้วดื่ม

หวังว่าจะใช้แอลกอฮอลล์ทำให้เธอมึนเมา เพื่อไม่ให้เธอคิดมาก

เธอไม่ได้ดื่มนาน และดูเวลาที่จะขึ้นไปชั้นบน

แต่ดื่มได้สองสามแก้ว ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเมาแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงไวน์ที่ถูกเฟิงจิ่งเหยาวางไว้ชั้นบน ทั้งหมดเป็นไวน์ที่ดี มีคุณภาพเป็นอย่างยิ่ง

เห็นเธอเดินโซซัดโซเซกลับไปที่ห้อง ชนกับเฟิงจิ่งเหยาที่อาบน้ำเสร็จมาพอดี คลุมผมออกมา

"อือ……ทำไมคุณไม่เป่าผม ฉันจะเอาไดร์เป่าผมมาให้คุณ"

เธอเห็นเฟิงจิ่งเหยา ก็เป็นห่วงเป็นใยโดยจิตใต้สำนึก

พูดจบ ก็ไปหาไดร์เป่าผม

เฟิงจิ่งเหยามองท่าทางเธอที่เมาอย่างเห็นได้ชัด ขมวดคิ้วแน่น กำลังอยากจะพูดอะไร ด้านกู้ฉางฉิงนั้นก็หาไดร์เป่าผมเจอแล้วเดินกลับมา

"ทำไมคุณยังยืนอยู่ล่ะ มานั่งทางด้านนี้ ฉันจะช่วยเป่าผมให้คุณ"

เธอดึงเฟิงจิ่งเหยานั่งลงตรงหัวเตียง ก็ไม่ว่าเฟิงจิ่งเหยาจะเห็นด้วยหรือไม่ ก็เริ่มหยิบไดร์เป่าผมมาเป่าผมให้

เฟิงจิงเหยาสามารถมองเห็นใบหน้าที่จริงจังของเธอผ่านโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ตรงข้ามได้ นิ้วขาวและเรียวยาวยังคงเคลื่อนไปมาบนเส้นผมหนาแน่นของเขาไม่หยุด ด้วยกำลังที่สวายๆทำให้คิ้วของเขาที่เดิมทีขมวดอยู่ก็ค่อยๆคลายออก อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผ่อนคลาย นึกถึงภาพที่ไม่สามารถบรรยายได้

เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างผิดปกติกับกู้ฉางฉิงในคืนนี้ จนถึงเธอทำบางสิ่งบางอย่างให้แก่เขา

ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แววตาเป็นประกาย ทันใดนั้นคว้าข้อมือของกู้ฉางฉิง ฉับพลันก็ดึงมาไว้ในอ้อมกอด ก้มหน้าลงไปถามว่า : "คุณเป็นอะไร?"

กู้ฉางฉินเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้มากๆ รวมถึงดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นที่ทำให้เธออาลัยอาวรณ์ เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ก็ยิ้มออกมาทันที

เธอปล่อยไดร์เป่าผมในมือ โอบคอของเฟิงจิ่งเหยา นั่งลงในอ้อมกอดของเขา