บทที่ 213 ทุกอย่างอยู่ในการวางแผนของเธอ

เฟิงจิ่งเหยาฟังคำพูดของหนานกงเช่อจบ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงในทันที

ดังนั้น เดิมทีไม่ใช่ว่ากู้ฉางซินไม่สามารถมีลูกได้ แต่เธอถูกคนแอบใส่ยาคุมกำเนิดมาให้

ส่วนคนที่วางยานี้ เขาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร

นอกจากแม่ของเขา เขาก็ไม่คิดถึงใคร

เขานึกถึงตรงนี้ สีหน้าก็ยิ่งไม่พอใจ

โดยเฉพาะที่แม่พูดซ้ำๆว่ทกู้ฉางฉิงไม่สามารถตั้งท้องได้ เกรงว่าทุกอย่างนี้จะอยู่ในการวางแผนของเธอ

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าทางด้านเฟิงจิ่งเหยานี้รู้ปัญหาของซุปบำรุงแล้ว

น่าจะเป็นเพราะนอนมากในตอนกลางวัน เธอพลิกไปพลิกมาอยู่บนนั้นอย่างไรก็นอนไม่หลับ แล้วก็อยากจะกินผลไม้สักเล็กน้อย

เธอไปที่ห้องครัวและหั่นผลไม้หนึ่งจาน ตนเองกินไปนิดหน่อย แล้วก็นึกถึงเฟิงจิ่งเหยาที่ดูแลตัวเองตลอดในระหว่างวัน สักครู่นี้ยังทำงานล่วงเวลาอยู่ในห้องหนังสือ ก็เลยอยากยกผลไม้ไปให้เขา

มาถึงห้องหนังสือ เธอเคาะประตูแล้วเข้าไป

"ทำงานเสร็จแล้วหรือยัง?"

เธอถามอย่างเป็นปกติมาก โดยที่ตัวเธอเองไม่ได้สังเกตุเห็นด้วยซ้ำ

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเธอ ก็เม้มปากบางๆจนแน่น ส่ายหัวตอบว่า : "ยังเลย"

น้ำเสียงเย็นชา ทำให้กู้ฉางฉิงชั่วขณะก็พบว่าไม่ถูกต้อง

"คุณเป็นอะไร ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ?"

เธอถามอย่างเป็นห่วง

เฟิงจิ่งเหยามองแววตาเธอที่ห่วงใย สัมผัสได้ถึงความซับซ้อนที่ฉายผ่านดวงตา

"ไม่มีอะไร ปัญหาที่บริษัทนิดหน่อย"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำตอบที่ขอไปทีนี้ ก็รู้ว่าเขาไม่อยากพูด ก็ไม่ได้ถามมากมายอีก วางจานผลไม้ในมือลงบนโต๊ะ

"งั้นฉันไม่รบกวนคุณแล้ว คุณอย่าลืมกินผลไม้เหล่านี้สักหน่อย อย่าทำงานจนดึกมาก พักผ่อนเร็วๆหน่อย"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนี้ แล้วก็ออกไป

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงรู้สึกว่าตนเองดีขึ้นมากแล้ว จึงลุกขึ้นพร้อมกับเฟิงจิ่งเหยา วางแผนว่าจะไปบริษัท

เฟิงจิ่งเหยาเห็นสีหน้าเธอดูดีขึ้นกว่าเมื่อวาน ก็เลยไม่ได้ขัดขวาง

ถึงอย่างไรตอนนี้กู้ฉางฉิงก็เป็นผู้จัดการบริษัท ยังควบตำแหน่งหัวหน้านักออกแบบพาร์ทไทม์ด้วย เธอจำเป็นต้องจัดการหลายสิ่งหลายอย่างมาก

"ถ้ารู้สึกไม่สบาย จำไว้นะว่าต้องโทรหาฉัน อย่าฝืน"

เฟิงจิ่งเหยาหาข้ออ้างไปส่งเธอที่สำนักงานสาขา ส่งเธอลงจากรถแล้วไม่ลืมที่จะเตือน

กู้ฉางฉิงได้ฟังความห่วงใยของเขา ในใจก็เหมือนได้ดื่มน้ำผึ้ง รู้สึกหวานชื่น

"ฉันรู้แล้ว"

เธอพยักหน้าตอบรับ เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไรอีก ก็เลี้ยวรถกลับไปที่สำนักงานใหญ่

กู้ฉางฉิงเฝ้าดูรถของเขาที่หายไปบนถนน ก็หันกลับเข้าบริษัทไป

ไม่ได้มาบริษัทสองวัน มีงานค้างสะสม ตลอดทั้งเช้ากู้ฉางฉิงยุ่งหัวหมุนราวกับลูกข่าง หมุนไม่หยุด ไม่มีช่วงเวลาว่างเลย

โชคดีที่ตอนเที่ยง เรื่องใหญ่ๆถูกจัดการไปจนเกือบหมดแล้ว จึงสามารถพักผ่อนได้

ผ่อนคลายลงมาหน่อย กู้ฉางฉิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอมองไปยังชีเสี่ยวจิ่วที่อยู่ข้างๆ แล้วถามว่า : "เสี่ยวจิ่ว คุณรู้สึกว่าวันนี้ขาดอะไรไปไหม?"

ชีเสี่ยวจิ่วถูกเธอถามจนสงสัย

"อาจารย์ คุณรู้สึกขาดอะไรไปล่ะ?"

กู้ฉางฉิงมองเธอ พูดอย่างลังเลใจว่า : "คุณไม่รู้สึกว่าตลอดเช้านี้ทันเงียบสงบเกินไปหรอ?"

ชีเสี่ยวจิ่วกระพริบๆตา ก็หวนนึกถึงฉากเมื่อเช้าและภาพก่อนหน้านี้ หัวเราะแล้วพูดว่า : "อาจารย์ นี่คุณโดนคุณซูหาเรื่องทะเลาะจนติดเป็นนิสัยเลยหรอ? หาได้ยากที่จะไม่มา คาดไม่ถึงว่าคุณจะยังไม่คุ้นชิน"