บทที่ 216 คุณแต่งงานกับฉันได้ไหม

เพราะมีนัดกับคุณนายเฟิง พูดได้ว่ากลุ่มคนเดินทางมาถึงก็สามารถตรวจได้เลยในทันที

หลังจากที่พวกเขาไปเป็นเพื่อนลู่ซือหยี่เจาะเลือดเสร็จ กำลังรอผลทางการแพทย์อยู่บริเวณทางเดิน

"คุณนายเฟิง ส่งตัวอย่างเลือดไปตรวจแล้ว อย่างเร็วที่สุดผลจะออกภายในสามวัน หลังจากสามวันจะเชิญคุณมาอีกที

คุณนายเฟิงได้ฟังคำพูดนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจที่ผลไม่สามารถออกได้ทันที แต่ยังคงพยักหน้าตอบรับ

หมอไม่ได้พูดอะไรมาก หันไปทำงานอื่นต่อ

"โอเค ตอนนี้ก็รอผลหลังจากสามวัน คุณนายลู่ เรากลับกันก่อนเถอะ"

คุณนายเฟิงพูดแจ้งให้ทราบ

ทุกคนพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อพวกเขาเตรียมจะไป ลู่ซือหยี่ก็เดินไปข้างๆเฟิงจิ่งเหยา

"พี่จิ่งเหยา หลังจากสามวัน ถ้าผลออกมาชัดเจนว่าเป็นลูกของคุณ คุณแต่งงานกับฉันได้ไหม?"

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างใฝ่ฝัน ไม่สนใจกู้ฉางฉิงที่อยู่ข้างๆเลยแม้แต่น้อย

เฟิงจิ่งเหยาแววตาเย็นชามองเธอ พูดอย่างขอไปทีว่า : "รอให้ผลออกมาแล้วค่อยว่ากัน"

ลู่ซือหยี่ได้ฟังคำนี้ ก็ไม่สามารถปิดบังความผิดหวังบนใบหน้าได้

แม่ของลู่ซือหยี่ก็ทำท่าทางไม่พอใจเฟิงจิ่งเหยาอย่างมาก

คุณนายเฟิงเห็นเข้า ก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อสงบศึก พูดโน้มน้าวว่า : "ลู่ซือหยี่คุณวางใจเถอะ ขอเพียงแต่พิสูจน์ได้ว่าเป็นลูกของจิ่งเหยา เมื่อถึงเวลาน้าหมิงจะให้จิ่งเหยาแต่งงานกับคุณอย่างแน่นอน"

กู้ฉางฉิงเห็นว่าตัวเธอเองไม่ลังเลที่จะพูดอะไรแบบนี้ออกมาเอง ก็หัวเราะในใจไม่หยุด

ในเวลาเดียวกันก็ยากที่จะระงับอารมณ์ไว้ พลิกกลับขึ้นมาอีกครั้ง

ถ้าเฟิงจิ่งเหยาแต่งงานกับลู่ซือหยี่……

เธอเพิ่งจะหวนคิดขึ้นมา ทว่าก็หยุดลงทันที

หัวใจเหมือนถูกแทะด้วยหมดนับพัน จึงทำให้เธอไม่กล้าคิดมากต่อไปอีก

……

และในเวลานี้ ที่ตระกูลเฟิง

เพราะว่าเฟิงจิ้งหยวนได้รับบาดเจ็บ ไม่ควรจะไปในสถานที่ที่คนมากๆ ก็เลยอยู่บ้าน

เธออยู่ที่ลานบ้านมองเห็นมู่เฉาเกอยังคงมีอารมณ์จิบชาอยู่ในสวน อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป

"คุณมู่ช่างมีความคิดจริงๆ ที่นี่ซือหยี่กำลังตั้งท้องลูกของจิ่งเหยา คาดไม่ถึงว่าคุณยังคงอวดดีไม่ไป คงไม่ได้รู้สึกว่าตนเองมีโอกาสอยู่ใช่ไหม?"

เธอเดินไปตรงหน้ามู่เฉาเกอ แล้วมองลงมาที่เธอ

เฉาเกอมองไปที่การเย้ยหยันบนใบหน้าของเธอ ยิ้มแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ : "มีโอกาสไม่มีโอกาส ไม่มีใครบอกได้หรอก?"

เฟิงจิ้งหยวนเห็นท่าทางของเธอที่ไม่รู้สึกรู้สา ก็โกรธขึ้นมา

เมื่อเธอกำลังเตรียมจะพูดอะไร มู่เฉาเกอก็ดูเหมือนจะมองเธอออก พูดเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม : "อีกอย่าง ผลการตรวจนี้ยังไม่ออกมา นี่คุณแน่ใจขนาดนี้เลยหรอว่าที่ลุ่ซือหยี่เธอท้องคือลูกของจิ่งเหยา?"

เฟิงจิ้งหยวนคิดแล้วก็ไม่พอใจ : "เป็นธรรมดา นอกจากจิ่งเหยาแล้ว ซือหยี่จะชอบพอชายคนอื่นได้อย่างไร"

พูดจบ เธอมองมู่เฉาเกออย่างจับผิด พูดกัดฟันว่า : "อีกทั้งฉันอยากให้คุณมู่ตระหนักถึงตัวเอง ถึงแม้ฉันจะยอมรับว่าซือหยี่ไม่ดีเด่นไปกว่าคุณ แต่ว่าพี่สะใภ้ของฉันชอบซือหยี่มาก ถ้าจะให้พี่สะใภ้ของฉันเลือกพวกคุณทั้งสองมาเป็นลูกสะใภ้คนหนึ่ง แน่นอนว่าเธอต้องเลือกซือหยี่ ดังนั้นคุณมู่ไม่ต้องอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่อให้ตนเองอับอายหรอก"

คำพูดนี้เฟิงจิ้งหยวนพูดเพื่อให้สะเทือนใจมู่เฉาเกอ

เธอไม่ลืมว่าก่อนหน้านี้ตนเองถูกขมขู่อย่างไร

ตอนนี้มีโอกาสดีดีเช่นนี้ แน่นอนว่าเธอจะต้องตอบแทนกลับไป

มู่เฉาเกอมองสายตาเธอที่ลำพองใจ ก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรในใจ จึงหัวเราะเบาๆแล้วจิบชาหนึ่งที

"ขออภัยด้วยที่ฉันไม่เห็นด้วยกับความคิดของคุณเฟิง"

เธอส่ายหัวมองเฟิงจิ้งหยวน พูดเรียบๆว่า : "คุณรู้ได้อย่างไรว่าคุณนายเฟิงไม่ชอบฉัน? แล้วก็คำพูดนั้น ผลยังไม่ออกมา ทุกอย่างยังไม่ประจักษ์ แน่นอน ถึงแม้จะออกมาแล้ว มันก็จะไม่พลาดไปจากแผนการของฉัน ฉะนั้นคุณเฟิง คุณพูดสิ่งเหล่านี้มันค่อนข้างเร็วเกินไป"

พูดจบ เธอจ้องมองเฟิงจิ้งหยวนอย่างเคร่งขรึม ความเยือกเย็นในสายตาทำให้เฟิงจิ้งหยวนตกใจจนตัวสั่นไปทั้งตัว

แต่เธอไม่ต้องการแสดงความขี้ขลาดต่อหน้ามู่เฉาเกอ ทำเป็นเด็ดเดี่ยว

"ทำไม จนถึงตอนนี้แล้วคุณยังคิดที่จะหลอกตนเองหลอกคนอื่นอีก"