บทที่ 232 แสร้งทำเป็นอ่อนแอ

กู้ฉางฉิงก็รับรู้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ ไม่ได้โต้แย้งอะไร พยักหน้าเห็นด้วย

"ก็ได้ ฉันจะไปรอคุณที่ร้านกาแฟ"

เธอพูดจบ ก็หันกลับออกไป

จี้เฟิงหนุนมองไปยังเธอที่จากไป มองกู้ฉางซินอีกครั้ง เม้มๆปาก แล้วเดินตามกู้ฉางฉิงออกไป

กู้ฉางซินจ้องมองดูพวกเขาที่ออกไปไกล ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตามืดครึ้ม แล้วกลับไปที่งานเลี้ยงทันที

เธอเดินผ่านฝูงชนไปเรื่อยๆ แต่หาคนที่ได้พบกันไม่เจอ

ทว่าไม่รู้เลย เวลานี้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอถูกจับตาโดยเฟิงจิ่งเหยาที่อยู่ไม่ไกล ความสงสัยในแววตาก็มากยิ่งขึ้น

รู้สึกอยู่ตลอดว่าคืนนี้กู้ฉางซินเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขาคิดถึงสิ่งเหล่านี้ วางแผนจะพิสูจน์ความคิดในใจเล็กน้อย ก็เลยเดินเข้าไปที่กู้ฉางซิน

"คุณหาใครอยู่หรอ?"

กู้ฉางซินได้ยินน้ำเสียงนี้ ร่างกายก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ ไม่นานก็กลับมายิ้มอย่างเป็นธรรมชาติและหันมาอย่างสง่างาม

"ใช่ หาคนอยู่"

เธอพูดจบ มองไปที่เฟิงจิงเหยาโดยไม่แสดงท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย : "คุณต้องการช่วยฉันหาไหมล่ะ?"

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้ว แต่ยังคงพยักหน้าเห็นด้วย

กู้ฉางซินคาดหวังเรื่องนี้มานานแล้ว ดังนั้นจึงยักไหล่และพาเฟิงจิ่งเหยาไปรอบๆ ฝูงชน

และเวลานี้ กู้ฉางฉิงก็ไปถึงร้านกาแฟด้านนอกโรงแรม

"ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันคุณเลยมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย"

กู้ฉางฉิงนึกถึงงานเลี้ยงเมื่อกี้นี้ กู้ฉางซินด่าทอจี้เฟิงหยุน ก็พูดขอโทษ

"ไม่เป็นอุปสรรค ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าสุดท้ายพวกคุณมีแผนการอะไร แต่ฉันคิดว่าคุณทำแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะลำบากใจ"

จี้เฟิงหยุนรู้ว่ากู้ฉางฉิงไม่เต็มใจที่จะบอกตน ก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอีก ก็เข้าใจคลายกังวล

พูดได้ว่า ความเข้าใจนี้ของเขาทำให้กู้ฉางฉิงโล่งใจมาก

เพราะเรื่องนี้ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร พูดออกมาบางทีหลายๆคนอาจจะไม่เข้าใจ

"ขอบคุณนะ"

เธอถือกาแฟแล้วขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

จี้เฟิงหยุนหยิบกาแฟขึ้นมาและชนแก้วกับเธอ : "เพียงแต่ฉันรู้สึกกังวลใจเล็กน้อยเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น หวังว่าเธอจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนในงานเลี้ยงนะ"

กู้ฉางฉิงได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึง

"ก็หวังว่านะ"

เธอก็หวังว่ากู้ฉางซินจะไม่ก่อปัญหา แต่เธอเข้าใจดี ตามนิสัยกู้ฉางซินนั้น ต้องการให้เธอปลอดภัยและไม่สร้างความเดือดร้อน นั่นเป็นไปไม่ได้

ในความเป็นจริงมันก็เป็นไปตามที่กู้ฉางฉิงคิด เธอจากไปไม่นาน กู้ฉางซินก็เจอเรื่องทางด้านนี้

เดิมทีเธอก็พาเฟิงจิ่งเหยาเดินไปรอบๆงานเลี้ยง แล้ววางแผนจะหาโอกาสสลัดทิ้งอีกที ใครจะรู้ว่ามู่เฉาเกอจะเข้ามาในเวลานี้ ไม่ทันระวังเลยสะดุดเท้า

"ระวังหน่อย"

เฟิงจิ่งเหยาเห็นมู่เฉาเกอที่จะล้มมิล้มแหล่ ก็เข้าไปประคองโดยจิตใต้สำนึก

มู่เฉาเกอรับรู้ได้ถึงแขนแกร่งที่รอบเอว ความเขินอายก็ฉายบนใบหน้า ยิ้มพูดว่า : "ขอบคุณค่ะ"

ถึงแม้เธอจะพูดขอบคุณ แต่ไม่ได้ออกมาจากอ้อมแขนของเฟิงจิ่งเหยา

กู้ฉางซินยืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ

เธอเหลือยไปมองเฟิงจิ่งเหยา และมองใบหน้าที่เขินอายของมู่เฉาเกอ ดวงตาก็เต็มไปด้วยความเย็นชา

"หึ ฉันว่าพอแล้วล่ะ นี่คุณแสร้งทำเป็นอ่อนแออยู่หรอ?"

เห็นว่าฉับพลันเธอก็เดินเข้ามา ทำให้มู่เฉาเกอออกจากในอ้อมกอดของเฟิงจิ่งเหยาทันที อีกทั้งยังใช้แรงผลักเล็กน้อย

มู่เฉาเกอไม่ได้เตรียมป้องกัน ถูกเธอดึงออกมา เลยโซเซถอยหลังไป เหมือนว่าจะล้มอีกครั้ง โชคดีที่ได้การตอบสนองที่ว่องไวของเฟิงจิ่งเหยาทำให้ตั้งตัวได้

"กู้ฉางซิน คุณทำอะไร?"

เฟิงจิ่งเหยาถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

การกระทำที่ฉับพลันของกู้ฉางซินทำให้มู่เฉาเกอตกใจ

เธอตกตะลึงมองไปที่กู้ฉางซิน เป็นเวลานานสติจึงกลับมา ขมวดคิ้วพูดว่า : "คุณกู้นี่คุณไม่พอใจอะไรฉันหรอ?'

กู้ฉางซินมองเธอ พูดถากถางว่า : "ไม่พอใจอย่างมาก!"

เธอพูดจบ ก็มองไปทางเฟิงจิ่งเหยา

"คุณก็ไม่อายที่จะถามว่าฉันทำอะไร ไม่ว่าอย่างไรคุณก็เป็นสามีฉัน มาโอบกอดผู้หญิงอื่นต่อหน้าฉันได้ยังไง?"